မေရရာေသာ အေတြးမ်ားႏွင့္ ေဘးစကားေတြကုိ နားစြင့္ရင္း ေလာကဇာတ္ ခုံေပၚသုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ျဖန္႔ဝဲႀကည့္လုိက္တယ္ ။ မညီညာေသာ လမ္းေတြေပၚမွာ အေသာမတတ္ႏုိင္ေသာ ေျခလွမ္းေတြႏွင့္ လူေတြ… လူေတြ … တစ္စစီ တုိးေဝွ႔ ေရြ့လ်ားေနႀကျပီေလ

စိတ္ကူးေတြ ျဖန္႔က်ဲႀကည့္ေတာ့ … မေန႔ကလုိ တစ္ရက္ ဒီေန႔လုိတစ္ရက္ မနက္ျဖန္လုိတစ္ရက္ ။ အစရွိေသာ အေတြးေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြရဲ႕ သက္ျပင္းေတြ အလူးအလဲကုိျဖစ္ေနရတယ္ ။ ျငီးေငြ႔ျခင္း မီးခုိးေငြ႔ေတြႀကားက

ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေပ်ာက္ရွ အိပ္မက္ေတြမလွပ ။ ရွင္သန္ေနရာ ေလာကႀကီး နာႀကည္းခ်င္ရက္နဲ႔ေတာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဒူးေထာက္ေနရတယ္ ။ မစုိေျပေသာ ဘဝ တစ္ခုကုိပုိင္ဆုိင္ေနရသလုိ အေျခအေနအရ တီးခတ္ေနတာေတာင္ ( ရစ္သန္ ) ေတြက လြဲမွားေနတယ္

လုိက္ေရာညီေထြမႈ မရွိခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ သက္ဝင္လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ အဆင္ေျပျခင္း သိပ္မရွိလွပါဘူး ။ ( ဇာတ္ခုံေပၚမွာ စည္းခ်က္ ဝါးခ်က္ မမွန္တာ ကလြဲလုိ႔ ကြ်န္ေတာ္- တစ္ကယ့္ကုိေလးေလးနက္နက္ခံစားေတြးေတာမႈမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ

ခမ္းနားထည္ဝါေသာ ျပယုတ္တစ္ခု ျမင္ေယာင္မိတဲ့ အာရုံတစ္ခုကလြဲလုိ႔ စိတ္ကူးထဲမွာ ရွိေနဖုိ႔မေသခ်ာ ။ ဒါေတာင္ သူက လာလာဖမ္းစားေနတယ္ ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျပာေျပာေနတဲ့ စိတ္တူကုိယ္တူ ' လြမ္းျခင္း ' ဆုိတာ ဘယ္လုိအေႀကာင္းအရာေတြကမ်ား

ဘဝသည္ ေအးခ်မ္းေနသလုိႏွင့္ တစ္ခါတရံ အပူအေအးမမွ်ေသာ ေလေျပရနံ႔ေတြ ရႈရႈိက္ေနရ ။ အိပ္မက္ဆန္ေသာ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ ျပန္စဥ္းစားမိရင္ အလြမ္းေတးေတြ ဆုိျငီးျဖစ္တယ္ ။ လူေတြက " အရမ္းခက္တယ္ကြာ " လုိ႔ ဟစ္ေအာ္မိလုိက္ရင္

ခံစားမႈတစ္ခုကုိ အစျပဳရင္း ရွင္သန္လာရတဲ့ ဘဝရဲ႕အေျခအေနေတြက မလွမပ အနားသတ္မညီတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လုိ မေတာက္ေျပာင္ပါဘူး ။ ရင့္က်က္မႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားရတဲ့ အိပ္မက္ေတြ ယုိယြင္းအုိမင္းလာသလုိပါပဲလား … ။ ႔သဘာဝကေပးတဲ့

အခ်ိန္ေတြ တေရ့ြေရြ့တုိက္စား ရွင္သန္ရာ လူ႔ဘဝႀကီးက နားလည္ႏုိင္မယ့္စကားလုံးေတြ ေဖြရွာရတာအလြန္ေမာ ။ နားလည္ႏုိင္စြမ္းမရွိတဲ့ အက်င့္စရုိက္ကုိက ရုိးအီေနတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လုိ ခံစားသက္ဝင္မႈ ကင္းမဲ့တယ္ ။

ဒဏ္ရာေတြဗရပြနဲ႔ ငါ မလြမ္းခ်င္ပါဘူး ။ ႏုညံ့တယ္ဆုိတဲ့ အျပဳံးတစ္ပြင့္ ရင္ဘက္ထဲမွာ သိမ္းထားျပီးသားပါ ။ ဘာေႀကာင့္မ်ား အေႀကာင္းအရာေတြ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္သြားရတာလည္း ။ နင္ရွိေနတဲ့ အရပ္ကုိမ်က္ႏွာမူရင္း ငါ

ဆုိလက္စ တစ္ပုိင္းတစ္စသီခ်င္းေတြ မဆုိျငီးျဖစ္တာ အေတာ္ႀကာ ။ ေရးလက္စ အပုိင္းအစ စာတုိေတြလည္း မေရးျဖစ္တာ ႀကာျပီေလ ။ မတူညီေသာအားအင္ေတြနဲ႔ ေရာက္လာတတ္ေသာမုိးသား ေလေျပေတြ ဟန္႔တားဖုိ႔ေတာင္ ခြန္အားမရွိ ။ မာေက်ာခ်င္ေယာင္

ခပ္ညံ့ညံ့ေတြးတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ။ ခပ္ညံ့ညံ့ေရးတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ။ ခပ္ညံ့ညံ့စာေတြပဲ ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ အေတြးအေခၚဆုိတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုံရိပ္ဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ပုံရိပ္ေတြက မလွပ ပါဘူူး ။

သူမရွိရင္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာသိတယ္ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္က သူ႔ကုိအလုိအပ္ဆုံးပါပဲ ။ သူေက်ာခုိင္းသြားမွန္းလည္းသိတယ္ အမွတ္မရွိတဲ့ ကုိယ္က သူ႔ေနာက္က အျမဲတမ္းလုိက္ေနမိခဲ့ ။ ဘဝ ကုိက အဲ့ဒီလုိ မညီညာတဲ့အပုိင္းအစေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနရတုန္း

ခပ္ငယ္ငယ္ လူငယ္တစ္ေယာက္ အေတြးမ်ားက မေရရာ ေဝဝါး ေထြျပားဆဲေပါ့ ။ အေရာင္ေတြစုံလင္တဲ့ မီးေရာင္စုံေတြေအာက္ ရုိးသားစြာ ကျပတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ အႏုပညာက ေလးစားမက္ေမာစရာ ။ သိမ္ငယ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ႏွလုံးသားေတြကုိ ဘယ္သူေတြက

အေရာင္ေတြ မွိန္ေနတဲ႔ မီးခုိးေတြႀကား စူးရွတဲ့ အပ္ေႀကာင္းသံေတြ ခဏခဏႀကားေယာင္ေနရ ။ ရက္ေပါင္းေတြကႀကာ စာေတြက မေရးႏုိင္ ။ ေသခ်ာျပီေလ ကုိယ္က ဇာတိခ်ပ္ေႀကြ ေမြးရပ္ေျမမွာေပါ့ ။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆုံရ ။ မိဘ

အေနခက္ေတာ့ ေႀကြပ်က္ရတာလည္းမဆန္းလွပါ ။ ရုိးသားေသာ မ်က္ဝန္းဆုိတာ ကုိယ္ကုိတုိင္ မွန္ထဲျမင္ႀကည့္မွ ထင္ေပၚတာပါ ။ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရွင္သန္မႈဆုိတာ အသက္ရႈေနရရုံနဲ႔ မျပီးေသးပါဘူး ။ အသက္ရႈသံေတြကုိ ရပ္တန္႔မသြားဖုိ႔

အေရာင္စုံလင္ေသာ မီးခုိးအေငြ႔ေတြ အျမဲတမ္းရႈရႈိက္ေနရ ။ အသက္ရႈသံကုိေအာင့္ထားေနရက္ေတာင္ အနားမွာေဝ့လည္လည္နဲ႔ ။ ဘယ္လုိပုံသဏၭာန္မ်ဳိးႀကီးလည္းလုိ႔ ေတြးေတာမိရင္း … ျငီးေငြ႔အသံေတြ ခဏ ခဏ ႀကားရတယ္ ။ ( ကြ်န္ေတာ္

ေလေျပရယ္ မတူညီတဲ့ခြန္အားေတြနဲ႔ တုိက္ခက္ေနလုိက္တာ ။ ယုိင္နဲ႔ေနတဲ့အေျခအေနမွာ ဘာကုိမွဖက္တြယ္ထားစရာမရွိပါဘူူး ။ ေနာက္ဆုံးထြက္သက္ဆုိတဲ့ အေငြ႔သက္ေလးေတြနဲ႔ ဘဝ ကုိရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ေကာင္ပါ ။ ခပ္ညံ့ညံ့ဆုိတာ ရွိေကာင္း

Credit Facebook image ေနေရာင္က ျဖဳိးျဖဳိးျဖတ္ျဖတ္ ။ ဘယ္အရာဝတၳဳကုိ ေက်းဇူးစတင္ရမွန္းမသိ ေသာ အာရုံဦးရဲ႕ ေနသစ္ေလး ။ အသုံးမတည့္ႏုိင္ေသးေသာ ဘဝ ရဲ႕ေန႔စြဲမ်ား။ ျပန္မေတြးခ်င္မိေသာ္လည္း အတိတ္ရဲ႕ ဝမ္းနည္း

အျမဲတမ္းလုိလုိ ေဝဖန္ဆန္းစစ္ႀကည့္တယ္ ။ ေလာကႀကီး အေႀကာင္း ။ လူေတြအေႀကာင္း ။ ကုိယ့္ဘဝအေႀကာင္း ။ အားလုံးကအေျဖတစ္ခုတည္းထြက္လာတယ္ ။ ' မတူညီျခင္း ' ေပါ့ေလ ။ ဒါဆုိ ဘာေတြတူညီႀကသလဲ ။ ( အေျဖကေတာ့ ေဝဝါးဆဲပါပဲ ) ။

စိတ္ကုိက အခုခ်ိန္ထိေယာင္ဝါးဝါးျဖစ္ေန စာတစ္ပုဒ္ ေရးမယ္ႀကံရြယ္တုိင္း အေႀကာင္းရာက ရွာေဖြမရ ။ ဒီလုိနဲ႔ - မဆုိျဖစ္တာ အေတာ္ႀကာေနျပီျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေတြ ျပန္နားေထာင္ျဖစ္တယ္ ။ မဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ အေတာ္ေလးႀကာေန တဲ့