အေရာင္ေတြ မွိန္ေနတဲ႔ မီးခုိးေတြႀကား
စူးရွတဲ့ အပ္ေႀကာင္းသံေတြ
ခဏခဏႀကားေယာင္ေနရ ။
ရက္ေပါင္းေတြကႀကာ
စာေတြက မေရးႏုိင္ ။
ေသခ်ာျပီေလ
ကုိယ္က ဇာတိခ်ပ္ေႀကြ ေမြးရပ္ေျမမွာေပါ့ ။
ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆုံရ ။
မိဘ ေဆြမ်ဳိးေတြျပန္ဆုံရ ။
ငယ္ငယ္က ႏြားေက်ာင္းခဲ့ရတဲ့
ေတာေတာင္ေတြေရာက္ခဲ့ရ ။
ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြ ရႈရႈိက္ခဲ့ရ ။
လက္ဆက္ေသာ
ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ေတြ စားေသာက္ခဲ့ရ ။
" ေတာရြာ ေတာဓေလ့မုိ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔စရာပါကြယ္ "
ဆုိတဲ့သီခ်င္းစာသားေလးအတုိင္းပါပဲ
ေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ့ရတယ္ ေအးခ်မ္းခဲ႔ရပါတယ္ ။
ဒါေပမယ့္ အလုိုိလုိခံစားမိရတဲ့
လြမ္းခ်င္းေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ …
ငယ္ငယ္က အရမ္းေႀကာက္ခဲ့ရတဲ့
ဦးမုိးႀကီးလည္း ဆုံးသြားပါျပီ ။
ညီအကုိေတြအတူတူ ေဘာလုံးကန္ခဲ့ရတဲ့
လယ္ကြင္းႀကီးလည္ အိမ္ေတြေဆာက္ျပီးကုန္ျပီ ။
ရြာဦးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးလည္း
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားပါျပီ ။
ရြာေတာင္ပုိင္းက ေပါေပါေနတတ္တဲ့
ဦးဖုိးထူးက ရြာသူႀကီး ျဖစ္ေနျပီ ။
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနခဲ့ရတဲ့
ရြာကမူလတန္းေက်ာင္းေလးက
အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးျဖစ္သြားျပီ ။
ရြာအေရွ့အပုိင္းက
စိတ္မႏွံ႔သလုိျဖစ္ေနတဲ့ မေဗ်ာ့ႀကီးဆုိတဲ့
အပ်ဳိႀကီးလည္း အိမ္ေထာင္က်သြားပါျပီ ။
တစ္ရြာလုံးမွာ အရမ္း
စိတ္ႀကီး ေဒါသ ထြက္တတ္တဲ့
ဦးကုလားႀကီးက ေလျဖတ္ေနပါျပီ ။
ရြာအလယ္က
ကြမ္းေတာင္ကုိင္ ရည္းစားဦးေလးက
သားသမီးသုံေယာက္နဲ႔ မိသားစုေလး ျဖစ္ေနပါျပီ ။
အဲ့ဒီလုိ မဆုံးႏုိင္ေသာ လြမ္းခ်င္းေတြ
တစစီ တစစီ ေတြးေတာရင္းပဲ
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဇာတိရပ္ရြာေလးကုိ
ဦးခ်ကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္ … ။
ညီညီထြန္း
မုိးစက္
written by @ konyinyitun
MSC no - ေလွ်ာက္ထားဆဲ