ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေပ်ာက္ရွ အိပ္မက္ေတြမလွပ ။
ရွင္သန္ေနရာ ေလာကႀကီး
နာႀကည္းခ်င္ရက္နဲ႔ေတာင္
အႀကိမ္ႀကိမ္ ဒူးေထာက္ေနရတယ္ ။
မစုိေျပေသာ ဘဝ တစ္ခုကုိပုိင္ဆုိင္ေနရသလုိ
အေျခအေနအရ တီးခတ္ေနတာေတာင္
( ရစ္သန္ ) ေတြက လြဲမွားေနတယ္ ။
ေျခာက္ကပ္ေနေသာ သစ္အုိပင္ႀကီး
စိမ္းလန္းစုိေျပ အသက္ဆက္ရွင္ဖုိ႔
အခ်ိန္မွန္မွန္ ေရေလာင္းဖုိ႔လုိတယ္ ။
လူေတြ … လူေတြ …
ရင္ဘက္ထဲမွာ မုန္တုိင္းေတြရွိေနတာေတာင္
ဟန္ေဆာင္ျပီး ( ေနသာခ်င္ေယာင္ ) ျပဳံးျပဳံးျပတယ္ ။
( မလြယ္တဲ့ ပညာရပ္ပါလား ) ။
" ျငိမ္းခ်မ္းလွေသာ ဝတ္လႊာေရ …
အေနာက္ရပ္က မုန္တုိင္းေတြ ။
ေၿမာက္အရပ္က ျငီးျငဴအသံေတြ ။
ေတာင္အရပ္က စည္ကားသံေတြ ။
အေရွ့အရပ္က ဆည္းလည္းသံေတြ အတြက္
က်ဳပ္ကုိ ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲ သနားေတာ္မူပါ "
ေျပာင္းလဲတတ္ေသာ သဘာဝကုိက
လုိက္မွီႏုိင္ဖုိ႔ အေတာ္မလြယ္ ။
ရွင္သန္ရာ အတိတ္နိမိတ္က
ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္ေနေလရဲ႕ ။
ကာရန္မညီေသာ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္
အခ်ဳိးအစား ညီမွ်ေအာင္ေပါင္းစပ္ႏုိင္ဖုိ႔
ဘယ္ဇာတ္ဝင္ေတးက အေကာင္းဆုံးျဖစ္မလဲ ။
ညိႈ႕အားေကာင္းတဲ့ အျပဳံးတစ္ခုရဲ႕
ေနာက္ကြယ္မွာ ဘယ္လုိနတ္ဆုိးေတြမ်ား
ရွိလိမ့္မလည္းလုိ႔ သင္ ေတြးမိဖူးခဲ့သလား ။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရမ္းေတာ္တဲ့
စာေရးဆရာတစ္ေယာက္လုိ႔ ဟစ္ေႀကြးလုိက္တုိင္း
လမ္းထိပ္က လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က
အေႀကြးစာရင္းေတြ ခ်ခ်ျပတယ္ ။
တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က
လူ႔အသုိင္းဝုိင္းေတြမွာ သက္ျပင္း ေတြကုိ
အေဖာသီဆုံး သုံးႏုိင္တဲ့ ခပ္မွိန္မွိန္
လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါတယ္ေလ …
မွတ္ခ်က္ = ကြ်န္ေတာ္၏ အေတြးျမင္မ်ားသာ
ျဖစ္ပါသည္ ။
အားလုံးကုိ ေလးစားလွ်က္ …
ညီညီထြန္း
မုိးစက္
written by @ konyinyitun
MSC . 259