ဒဏ္ရာေတြဗရပြနဲ႔ ငါ မလြမ္းခ်င္ပါဘူး ။
ႏုညံ့တယ္ဆုိတဲ့ အျပဳံးတစ္ပြင့္
ရင္ဘက္ထဲမွာ သိမ္းထားျပီးသားပါ ။
ဘာေႀကာင့္မ်ား အေႀကာင္းအရာေတြ
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္သြားရတာလည္း ။
နင္ရွိေနတဲ့ အရပ္ကုိမ်က္ႏွာမူရင္း
ငါ အလြမ္းသီခ်င္းေတြ ဆုိျငီးတတ္ေနျပီ ။
လွပခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြ ။
ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ေန႔ရက္ေတြ
တစ္ခုမွျပန္မရခဲ့ရင္ေတာင္
အဲ့ဒီအတိတ္ကုိ ငါ မမုန္းပါဘူး ။
နင္ေျပာခဲ့ဖူးတယ္ေလ…
" ဆုံႏုိင္ခြင့္ဆုိတာ ကုိယ္ပုိင္ဖန္တီးမႈပါပဲ " တဲ့ ။
အဲ့ဒီလုိ ဖန္တီးမႈအႏုပညာေတြ
တတ္ေျမာက္ဖုိ႔ ငါက မျပည့္စုံေသးပါဘူး ။
မခုိင္လုံတဲ့ အေႀကာင္းတရားေတြက
ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ပုိေဝးေစတယ္ဆုိရင္
ဘယ္သူမွ အျပစ္မယူ ( မဆုိ ) ေႀကးေပါ့ … ။
အေနာက္ဝင္ရုိးရဲ႕ တံခါးေတြ
ညီညာစြာမရွိေလေတာ့
ထြက္ခြာသြားေသာ ေလေျပရနံ႔ေတြ
အဆိပ္သင့္ေလျပီ ။ ဖူးပြင့္ေသာရနံ႔ေတြ သင္းပ်ံ့ဖုိ႔
အျပာေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြ
သန္႔ရွင္းဖုိ႔လုိျပီ ။ သန္႔ရွင္းလတ္ဆက္ေသာ
ေန႔ရက္ေတြ ပုိင္ဆုိင္ဖုိ႔
တုိ႔ေတြ ယုံႀကည္မႈတစ္ခုေတာ့ လုိမည္ ။
အားလုံးကုိ ေလးစားလွ်က္ …
ညီညီထြန္း
မုိးစက္
written by @ konyinyitun
MSC no - ေလွ်ာက္ထားဆဲ