ညီမဖြစ်သူသည် ဈေးမှ အပ်နှင့် အပ်ချည် ဝယ်လာပြီ တဗြစ်တောက်‌တောက်ပြောဆိုနေသည်။ အပ်ဗူးမှာပါသော အပ်များမှာ အပ်အကြီးတချောင်းသာပါလာသည်။ ကျန် အပ်များက အရွယ်အစားသေးငယ်ပြီး ညီတူ များဖြစ်နေသည်။ ဒီတော့ အသက်အရွယ်ရလာသော

မိုးရွာလိုက် နေပူလိုက်ဆိုတော့ သစ်ပင်တွေက ပျော်တာပေါ့။ ခြံအတွင်း ခြံအပြင်မှာ ရှိသမျှ သစ်ပင်တိုင်း အရွက်နုလေးတွေ ကိုယ်စီထွက်နေကြသည်။ သစ်ပင်လေးများမှာ ထိုသို့ အရွက်နုလေးများ ထွက်နေသည်ကို ကြည့်ရတာ စိတ်ချမ်းသာစရာ

ကမ္ဘာကြီးက ငါတို့ကို ဂရုမစိုက်ချင်‌နေပါစေ။ ငါတို့ကိုယ် ငါတို့ ဂရုစိုက်ကြမယ်။ ကမ္ဘာကြီးကငါတို့ကို မကူညီချင် နေပါစေ။ ငါတို့တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦးကူညီရိုင်းပင်းကြမယ်။ ကမ္ဘာကြီးကသူ့ဟာနဲ့သူ အလုပ်ရှုပ်နေပါစေ။ ငါတို့တစ်တွေ

ငယ်စဉ်က အငြိမ့်ကြည့်သည့်အခါဝယ် လူရွှင်တော်များက ပျက်လုံး ပျက်ကြသည်။ လူရွှင်တော်က မင်းသမီး ကိုပြောခိုင်းသည်။ "လိမ္မာတဲ့ ရှဉ့် နဲ့၊ အရမ်းဆော့တဲ့ မျောက် အဲ့ နှစ်ကောင်မှာ ဘယ်အကောင်ကို ချစ်သလဲ" ဟု

မိုးနဲ့ လေနဲ့ မုန်းတိုင်းနဲ့ အားကြီးလာနေတော့ ဘုရားတရား တ ကြရပါပြီ။ အိမ်နီးချင်းထိုင်းနိုင်ငံမှာ မိုးကြီး ရေလျှံနေသည်။ မြို့‌တော်ဘန်ကောင်မှာပင် ‌လမ်းမများပေါ်ရေလျှံနေမှုက ထိတ်လန့်စရာ။ ကမ္ဘာကြီး၏ ရာသီဥတုက

တနေ့က လေပြင်းတိုက်၍ ခြံထဲမှာရှိသော ဆီးဖြူသီး ပင်အကြောင်းတင်ထားသည်။ ထိုအပင်က လေပြင်းတိုက်၍ မြောက်ဖက်သို့ ယိုင်ကာ အပင်ခြေမှာ အပင်နဲ့ မြေကြီးအနည်းငယ်ကွာဟ၍ နေသည်။ အမက ထိုအပင်ကို ဝါးလုံးဖြင့် ကျားကန်ပေးထားသည်။

ညက လေပြင်းများတိုက်သည်။ လေတိုက်သည်မှာ အတော်ကို ပြင်း၍ အိမ်သားများက ကြောက်စရာ ကောင်းသည်ဟု ပြောသည်။ လေတိုက်၍ ကျွန်တော်တို့အိမ်ကလေးမှာ သိမ့်ကနဲ့ ညိမ့်ကနဲ့ ဖြစ်နေမလား မသိနိုင်ပေ။ ကျွန်တော်က အခြားမှာ သွားအိပ်သည်။

လူ့ဘဝ ဘုထ ဆိုသလို။ ကိုယ်တယောက်ထဲ အေးအေးနေခဲ့မိသမျှ မိန်းမယူမိမှ ငါးပါးရော၊ သံဃာစင်ပါ မှောက်ပါလေရော ဆိုသလို။ အဲ့သလို ဆိုသလို တွေများနေတာကိုးက ဘဝကြီးပါပဲ။ လေးဆယ်ကျော် ငါးနှစ်အတွင်း ပြန်ဆုံကြတဲ့ ငယ်ချစ်ဦးလည်း

အိမ်မှာ ဆိုလာပြား အသေးစားလေးများရှိသည်။ ယခုအခါ မိုးရာသီဖြစ်၍ နေရောင်ကသိပ်ပြီမရပေ။ နေရောင်ခြည်မရပါဘူးဆိုမှ မီးက ခုတလော အတော်ကိုပျက်နေသည်။ မနေ့ကဆိုပါမူ ညနေ သုံးနာရီကတည်းက ပျက်သွားပြီး ညဆယ်နာရီကျော်မှ ပြန်လာသည်။

ထိုင်းနိုင်ငံမှ ဆရာတော်ချော့အကြောင်းကြားရ ပြန်တော့ မြန်မာပြည်မှ သင်ကန်းဝတ်များကိုလည်း သတိထားမိစေသည်။ ကာမတဏှာဆိုသည်က ရှောင်နိုင်ဖို့ခက်ခဲသည်။ သွေးသားဆူဝေသော အရွယ်များမဆိုထားပါနှင့် သွေးဆုံးသည့် အရွယ်များပင်

ဆရာသမားတဦးက သူရဲ့အိမ်မှာ ညအိပ်ဖို့ပြော၍ သွားအိပ်ရသည်။ ပထမညမှာ အိပ်ရာ အပြောင်းအလဲကြောင့် အိပ်မရပေ။ ဟိုလိမ့်၊ ဒီလိမ့်၊ ဟိုတွေး ဒီတွေး ဖြင့် မိုးလင်းခါနီးမှ တမှေးခန့် အိပ်မိသည်။ မနက်ကျ လူက သိပ်ပြီး

အပျိုကြီး ညီအမတတွေ ငွေတိုးပေးစားကြတာ လူသိမှာလည်းစိုး။ ငွေတိုးကလည်း ရချင် အဲ့တော့ သူရို့ အဖြစ်အပျက်က ဘာနဲ့များတောင် သွားတူ နေသလဲ။ ညီအမနှစ်ဦး အပြိုင်အဆိုင် ဝင်ငွေရဖို့ ကြိုစားအားထုတ်ကြသည်။ ဟိုဟာရောင်းရမလား၊

"ညည်းနဲ့အေး ဗိုက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့များ နှစ်သိန်း ကြီးတောင်ပေးရမှာလား။ အဲ့ပေးမယ့်ပိုက်ဆံ ငါ့ပေးစမ်းပါအေ။ ငါရိုက်ပေးမယ်" "ဟာ အမေကလည်း နှစ်သိန်းက ဓာတ်ပုံရိုက်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး မိတ်ကပ်ရော၊

ယခုလို မိုးရာသီကာလမှာ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ရပေသည်။ တုပ်ကွေးဖျားများ ဖျားကြသည်။ ကိုယ်တွေလည်းကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်သည့်ကြားမှ တုပ်ကွေးဒဏ်ခံလိုက်ရသည်။ တုပ်ကွေးက သက်သာသွားပေသိ ချောင်းဆိုးကျန်နေသည်။ ချောင်းဆိုပါသည်ဆိုမှ

"တီချယ် တီချယ်" အိမ်ရှေ့မှ ကလေးတဦး၏အော်သံကြောင့် ခြံတံခါး ဖွင့်ကြည့်သည်။ တူမ၏ တပည့်လေးတဦးက ကြွတ်ကြွတ်အိတ်ကြီးတလုံးကို မလာပြီး ပေးသည်။ "ဟဲ့ ဘာတွေတုန်း" "သိဘူး တီချယ် အမေက

ညက တော်တော်နဲ့အိပ်မပျော်ပေ။ ကျွန်တော်က ည ရှစ်နာရီခွဲဆိုပါမူ အိပ်ဖို့ စတင်သည်။ တခါတရံ ကိုးနာရီမှာ အိပ်ပျော်သွာသလို၊ ရှစ်နာရီမှာလည်း အိပ်ချင်စိတ်ဖြစ်နေသည်။ မနေ့ညက တာယာပွကြီး မူးပြီးရစ်သဖြင့် ညဆယ်နာရီမှ အိပ်ရသည်။

ကလေးတယောက်ကို မွေးဖွားဖို့ ဘာတွေလိုအပ်ပါသလဲ။ လူအမျိုးမျိုး‌ပေါ်မူတည်သလို၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းကလည်းကွားခြားပေမည်။ ကလေး တယောက်ကို မွေးဖွားဖို့ရာမှာ ကိုယ်တွေသိသလောက် ကတော့ ကလေးမွေးဖွားပြီပြီချင်း ထိုကလေးကို

မနက်မိုးလင်း အိပ်ရာထတော့ လည်ချောင်းက ခြောက်ကပ်ပြီး ပူကာ နာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ဟိာနေရာက နာ၊ ဒီနေရာက နာနဲ့ အင်း တုပ်ကွေး ဖြစ်ပြီထင်ပါရဲ့ဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ်တွေးမိသည်။ မနက်စောစောထ တရားမှတ်ပြီး မျက်နှာသစ်ကာ

ဝါခေါင်လပြည့်နေ့က ဥပုသ်ယူရင် ငွေငါးထောင် ပေးမည်ဟု ကျုပ်ညီမက ပြောလာသည်။ ဒီလို ပြောလာရသည့် အကြောင်းအရင်းက ရှိသည်။ ကျုပ်မှာ လေးနှစ်အရွယ် မြေးထီးတကောင်ရှိသည်။ ဒီကောင်ကို ကျုပ်က အချိန်မရွေးထိန်းကျောင်း

ဝါဆိုလကွယ်က ဥပုသ်စောင့်သည်။ ထိုဥပုသ်မှာ ကျမ အမေအတွက် ရည်စူးကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဆွမ်းချိုင့်ပို့သည်။ ဆွမ်းဟင်းများက ကျမအကြိုက် ပုစွန်ထုပ်ကြီး ဆီပြန်ဟင်း၊ ငါးကြော်ချက်၊ သီးစုံချဥ်ရည်၊ ပုစွန်ခြောက်ချက်နှင့်