အမေ့အတွက် ပင်စင်ထုတ်ဖို့ ယနေ့မြို့ထဲသွားရသည်။
အမေ့ကို နှစ်လတစ်ခါ ပင်စင်ထုတ်ပေးရသည်။ တစ်လ
တစ်ခါ ပင်စင်ထုတ်ပါမူ မြို့ထဲသို့ အိုးဝေခ မသက်သာပေ။
အိမ်မှာ အိုးဝေရှိပေသိ ဆီခက်ခဲမှုနှင့် ရသည့်ပင်စင်
က နည်းသမို့ နှစ်လမှ တခါသာ အမေ့ပင်စင်ငွေကို
ထုတ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ ပင်စင်ထုတ်သည့်အခါတိုင်း
အမေက လိုက်ချင်သဖြင့် အမေ့ကို ခေါ်သွားရသည်။
အမေပါတော့ အမေ့ကိုယ်စား ပင်စင်ထုတ်ဖို့ စာရွက်
စာတမ်းများ ပြုလုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။
အမေ့ကိုလည်း အပြင်သို့ခေါ်ယူပြသလိုဖြစ်ပေသည်။
နို့မို့ အမေက ငါ အိမ်ထဲမှာ နေရတာ ပျင်းသည်ဟု
မပြောပေသိ အပြင်သို့ ထွက်ချင်ရှာပေမည်။ အမေသည်
နှစ်လတခါ အပြင်လည်းထွက်ရ ငွေလည်း
ရသဖြင့် စိတ်ချမ်းသာပေမည်။ ယနေ့ ပင်စင်ထုတ်
မည်ရက်မို့ အမေက အစောကြီးနိုးနေသည်။
"ဟဲ့ ထကြတော့ ပင်စင်ထုတ်ဖို့ စောစောသွားရအောင်၊
နို့မို့ နေမြင့်ရင် နေကြီးက ပူပါဘိနဲ့"
အမေ၏ နိုးဆော်မှုကြောင့် အိမ်သားများအားလုံး
နိုးလာကြသည်။ အငယ်မက အမေ့ကို မျက်နှာသစ်ပေးပြီး
အဝတ်အစားလဲပေးသည်။ ကျွန်တော်တို့လည်း
မျက်နှာသစ်ပြီး အဝတ်အစားလဲကာ သွားကြဖို့
ပြင်ဆင်ကြရသည်။ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ပြီးတော့
အမေက သွားရန်အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။
အမေ့ကို တွဲခေါ် မ ၍ အိုးဝေပေါ်တင်ပေးသည်။
အမေကားပေါ်ရောက်တော့ မနက်ခုနှစ်နာရီထိုးရန်
ဆယ်မိနစ်လိုပေသေးသည်။
မနက်စောစောမို့ လမ်းမများက အနည်းငယ်ရှင်းသည်။
အမေကို အနွေးထည်ဝတ်ပေးထား၍ တော်ပေသေး
ကားပေါ်မှာ လေတိုး၍ အနည်းငယ်အေးပေသည်။
အယ်နီညိုရာသီဖြစ်ပေသိ မနက်ခင်းပိုင်းများမှာ
အေးပေသည်။ မန်းတက္ကသိုလ်အနီးရှိလမ်းများက
မနက်စောစောမို့ ယာဉ်အသွားအလာ အနည်းငယ်
ရှင်းသည်။
"လေးနှစ်ပြည့်ခဲ့ရာ မြင်းလှည်းလေးပါ်မှာ
ဘူတာကြီးဘက် ကိုယ်ထွက်ခဲ့ရတာ။
ကျောင်းကြီးကိုလေးကွာ၊ နောက်ဆုံးအနေနဲ့
ကိုယ်ကြည့်မိတယ်ကွာ"
သိန်းတန်သားအဖတို့၏ သီချင်းသံကို ကြားရောင်မိကာ
မန်းတက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးကို လွမ်းမောစွာ
ငေးမောကြည့်မိသည်။ တချိန်က လူငယ်မောင်မယ်များနဲ့
စည်ကားသိုက်မြိုက် လန်းဆန်း စိုပြေခဲ့ဖူးသော
နေရာကြီးပါလေ။ ယခုတော့ အေးစက်စက်ကြီးနဲတိတ်ဆိတ်ငြိမ်းသက်နေသလား ထင်ရပါသည်။
ဟိုးအရင် အချိန်များလို သူလည်း တက်ကြွလန်းဆန်းမှု
မရှိဖြစ်နေသလားလေ။
မန်းတက္ကသိုလ် လမ်းမကြီးအတိုင်း မြောက်ဖက်သို့
မောင်းနှင်းခဲ့သည်။ 35လမ်းရောက်သည့်အခါ
အနောက်ဖက်သို့ ချိုးခဲ့သည်။ ထိုမှ 74လမ်းအတိုင်း
မြောက်ဖက် ဆက်မောင်းသည်။ မန်းဆေးကျောင်း
နှင့် ဆေးကျောင်းဆောင်များ အနောက်ဖက်မှ
မောင်းရာ လမ်းမဘေးတဖက်တချက်မှာ ဈေးဆိုင်
လေးများကို တွေ့ရသည်။ ထိုမှ လမ်းသုံးဆယ်သို့
ရောက်သောအခါ အနောက်သို့ ချိုးကွေ့သည်။
ဆေးရုံကြီးကိုမြင်တွေ့ရသည်က ခြောက်သွေ့နေ
သလိုလို။ မန်းဘူတာကြီး အရောက်မှာတော့
ယဉ်အသွားအလာ စည်ကားလာသည်။ ပင်စင်
ပေးသည့် ဘူတာကြီးအောက်ထပ်မှာ ပင်စင်ထုတ်သူ
လူများကိုတွေ့ရသည်။ မီးရထားရဲမေ အမျိုးသမီး
ငါးဦးက ဆေးဆိုးပန်းရိုက်မျက်နှာများဖြင့် မျက်နှာ
မော့ကာ လမ်းဖြတ်ကူးနေကြပေသည်။ မန်းဘူတာကြီး
သည်လည်း ဟိုးယခင်လို စိုပြေမှုမရှိ ခြောက်ကပ်
နေသည်။ ရထားစီးချိန်မှသာ လူအနည်းငယ်
ရှိပေသည်။ ရထားခရီးစဉ် မရှိပါမူ လူသူကင်းမဲ့
နေလေတော့သည်။
October 23, 2026