وقتی که مغز چپ با یک تناقض آشکار رو به رو می‌شود، جوابی را «داستان‌پردازی» می‌کند تا حقایق ناراحت کننده را توضیح دهد. این امر به ما این حس کاذب را می‌دهد که ما متحد و یکپارچه هستیم. در واقع، مغز چپ «تفسیر

دو نیم‌کره‌ی مغز انسان هر کدام کارکردهای خاصی دارند و البته بین دو نیم‌کره ارتباط عصبی نیز وجود دارد. در اختلالی که به نام «بیماری مغز دوپاره» می‌گویند، ارتباط بین دو نیم‌کره قطع می‌شود و ممکن است بیمار

احتمالاً بخش خاصی از مغز هست که وظیفه‌ی آن متحد کردن سیگنال‌های دو نیم‌کره و ایجاد یک حس هموار و همساز خویشتن است. به عبارت دیگر، محل خاصی در مغز وجود دارد که مسئول هماهنگ کردن ادراکات فرد از خود است،

قطر این سیارک بین ۲۱۰ تا ۴۸۰ متر است. در صورت مناسب بودن وضع هوا، امکان مشاهده‌ی این سیارک با یک تلسکوپ خانگی فراهم خواهد بود. البته باید آسمان تاریک باشد و ناظران از محل دقیق آن در آسمان اطلاع داشته باشند

از آنجا که پست‌های قبلی عمدتاً درباره‌ی مفهوم خودآگاهی بودند، در اینجا بد نیست کمی درباره‌ی تعریف دقیق آن و ارتباط آن با خویشتن‌آگاهی صحبت کنیم. ایده‌ی خودآگاهی قرن‌ها است که ذهن فلاسفه را به خود مشغول

دانشمندان شبیه‌سازی آینده را از ویژگی‌های مهم ذهن انسان می‌دانند که باعث تمایز ما از جانوران می‌شود. اسکن‌های جدید مغز تا حدودی مشخص کرده‌اند که مغز چگونه آینده را شبیه‌سازی می‌کند. این شبیه‌سازی‌ها عمدتاً

به‌طوری‌که در پست‌های قبلی گفته شد، ویژگی بارز ذهن انسان، توانایی مدل‌سازی آینده است، به‌طوری‌که این قابلیت عمدتاً منحصر به خودآگاهی انسان است و جانوران از آن بی‌بهره بوده یا اینکه در سطح پایینی قابلیت

اگر چگونگی تصمیم‌گیری و رفتار حیوانات را مقایسه کنیم، مشاهده می‌کنیم که بر خلاف انسان، تصمیم‌گیری‌های حیوانات صرفاً بر اساس حلقه‌های بازخورد ساده صورت می‌گیرد. مثلاً این مطلب برای موش‌ها صادق است. یک الکترود

به‌طوری‌که در پست قبلی گفته شد، وضعیت خودآگاهی انسان‌ها با جانوران متفاوت است. گرچه انسان‌ها در خیلی از موقعیت‌ها واقعاً متکی بر غریزه و عواطف هستند، ولی علاوه بر آن به طور مرتب اطلاعات به دست آمده از

در ادامه‌ی پست‌های قبلی درباره‌ی خودآگاهی انسان‌ها و حیوانات، به نظر می‌رسد که گرچه حیوانات ممکن است درک مشخصی از جایگاه خود در فضا داشته باشند و بعضی از آنها تا حدودی نسبت به دیگران آگاهی دارند، ولی روشن

به‌طوری‌که در پست قبلی گفته شد، به نظر می‌رسد که ویژگی اصلی خودآگاهی انسان در مقایسه با جانوران، توانایی انسان برای مدل‌سازی آینده است. به عبارت دیگر، انسان همواره سعی می‌کند در مدل‌هایی که از جهان پیرامون

همان‌طور که در پست قبل گفته شد، تفاوت خودآگاهی انسان و حیوان در توانایی مدل‌سازی آینده است. دکتر دانیل گیلبرت، یک روان‌شناس هاروارد، می‌نویسد: «بزرگ‌ترین دستاورد مغز انسان توانایی آن برای به تخیل در آوردن

گرچه شاید تصور شود که خودآگاهی مختص انسان‌ها است، ولی این‌گونه نیست، بلکه خودآگاهی به صورت یک پیوستار وجود دارد. چارلز داروین زمانی گفته بود: «تفاوت بین انسان و حیوانات عالی‌تر هر چقدر هم زیاد باشد صرفاً

یکی از ابزارهایی که برای متخصصان مغز و اعصاب اهمیت حیاتی دارد، تحریک عمقی مغز (DBS) است. نخستین بار دکتر پنفیلد تحقیقی مشابه این روش به عمل آورد، ولی پروب‌هایی که در ابتدا توسط او استفاده می‌شد، نسبتاً

در گذشته، دانشمندان برای تحقیق در مورد عملکرد بخش‌های معینی از مغز و تأثیر از کار افتادن آن بخش، مجبور بودند به سکته‌ی مغزی و یا تومورها متکی باشند. یعنی تنها زمانی که بیمار بر اثر این قبیل ضایعه دچار

اسکن PET (برش‌نگاری گسیل پوزیترون) بسیاری از همان مزایای اسکن MRI را دارا است، ولی از نظر تفکیک‌پذیری فضایی در حد MRI نیست. با این حال، مزیت آن این است که به جای اندازه‌گیری جریان خون که فقط یک نشانگر

یکی دیگر از ابزارهای مفید که از دنیای فیزیک وارد علم پزشکی شده است، برش‌نگاری با گسیل پوزیترون یا اسکن PET است. آن روش تصویربرداری، جریان انرژی در مغز را از طریق مشخص کردن وجود گلوکز، ملکول قندی که سوخت

دانشمندان اکنون با استفاده از اسکن تصویربرداری تشدید مغناطیسی (ام‌آرآی) می‌توانند فکرهایی را که در مغز ما در جریان هستند، بخوانند. همچنین، دانشمندان می‌توانند تراشه‌ای را وارد مغز بیماری که کاملاً فلج

یکی از ایده‌هایی که دانشمندان به دنبال تحقق بخشیدن به آن هستند، فراهم کردن امکان گرفتن و وارد کردن خاطرات به ذهن است. همانند فیلم ماتریکس، شاید روزی بتوانیم خاطرات و مهارت‌ها را با استفاده از کامپیوتر

عرضه‌ی اولیه‌ی سکه (ICO) اصطلاحی است که بر اساس مفهوم پذیره‌نویسی (IPO) ایجاد شده است و منظور از آن جمع‌آوری سرمایه از طریق معرفی یک توکن یا ارز رمزینه است. از سال گذشته، تعداد زیادی از شرکت‌ها اقدام به