بهطوریکه در پست قبلی گفته شد، به نظر میرسد که ویژگی اصلی خودآگاهی انسان در مقایسه با جانوران، توانایی انسان برای مدلسازی آینده است. به عبارت دیگر، انسان همواره سعی میکند در مدلهایی که از جهان پیرامون خود میسازد، تحولات آینده را نیز در نظر بگیرد و برای آینده پیشبینی و برنامهریزی کند. حال این سؤال مطرح میشود که این قابلیت در کجای ساختار مغز به انجام میرسد؟
دانشمندان با استفاده از اسکنهای مغزی میتوانند محل دقیقی از مغز را مشخص کنند که احتمالاً شبیهسازی آینده در آنجا اتفاق میافتد. مایکل گازانیگا، متخصص مغز و اعصاب، اظهار میدارد که «ناحیهی ۱۰ برودمن (لایهی دانهدانهی داخلی IV) در قشر جلوپیشانی جانبی، در انسانها نسبت به میمونها تقریباً دو برابر است. این ناحیه با حافظه و برنامهریزی، انعطافپذیری شناختی، تفکر انتزاعی، شروع کردن رفتار مناسب و مهار کردن رفتار نامناسب، یاد گرفتن قواعد و انتخاب کردن اطلاعات مرتبط از میان آنچه به وسیلهی حواس درک میشود، در ارتباط است».
به این قسمت از مغز که تصمیمگیری در آن متمرکز است، قشر جلوپیشانی خلفی-جانبی گفته میشود، هر چند که مقداری همپوشانی با نواحی دیگر مغز دارد.