A corrupted god, searching for light
Godfrey
I thought I had fallen the moment I no longer wanted Him. God.
I remember the last time I called His name, asking for a sign—if He existed at all. And He answered. It shook something alive inside my heart.
And yet, I let Him go.
I lingered in anger. Then fear. Silence followed me like a second skin. Death was no longer a bridge, but a sentence. So I walked toward an immortality stained with curse, hoping it would bring peace back to me.
But my terrors did not fade. Even death’s shadow did not leave completely.
I loved, and I cherished that love, even as it grew infected. I grew so used to its sickness that when it finally began to heal, the idea of its wholeness terrified me more than death itself.
I thought he would leave me.
My Dark King would abandon me.
But he did not.
And I understood then: it was never only darkness that bound us. He would not let me go, even as he stepped toward the light.
And God?
In Nocturnal Cathedral, there are many gods. But there is one whom some call the highest.
Do I believe in his divinity?
I have drunk from his tar-black blood. It gave my body life, and my heart grief. His sorrow sank into my soul. I touched his sins and wondered—
Could he be the one I was searching for?
A corrupted god… like me.
Searching for light.
خدایی آلوده، در جست و جوی نور
از زبان گادفری
فکر می کردم سقوط کردم. در آن هنگام که دیگر نخواستمش. خدا را.
به یاد دارم آن هنگام را که برای آخرین بار صدایش زدم. از او خواستم اگر هست، نشانه ای برایم بفرستد. و او فرستاد. قلبم را به تکان درآورد.
و با این حال من رهایش کردم.
مدتی در خشم غوطه می خوردم. و بعد در ترس. خاموشی مرا فرا گرفته بود. مرگ دیگر مثل قبل یک پل نبود. و من به سوی جاودانگی ای رفتم که به نفرین آغشته بود تا آرامش به روحم بازگردد.
اما وحشت هایم محو نشد. حتی سایه ی مرگ نیز به کلی از میان نرفت.
و من عشق را داشتم و عزیز می پنداشتمش، حتی اگر آلوده به عفونت بود. و آن قدر به وجود بیمارش خو گرفتم که وقتی رنگی سالم به خود گرفت، ترسی بر روحم چنگ انداخت که از چهره ی مرگ هولناک تر بود.
من گمان می کردم او، بدل کننده ام شاه مالخازار می خواهد ترکم کند.
او چنین نکرد. و من فهمیدم فقط تاریکی نبود که ما را به هم وصل کرده بود. دیدم که او رهایم نخواهد کرد، حتی اگر اندکی به نور برود.
و خدا؟
در نوکترنال کتدرال خدایان بسیاری هست. اما یک موجود هست که کسانی او را خدای اعظم دنیایمان می دانند.
آیا من خدایی اش را باور دارم؟
من از خون قیرآلودش نوشیده ام. خونی که جسمم را حیات بخشید و قلبم را سوگوار کرد. غم او در روحم فرو رفت. گناهانش را لمس کردم. و از خود پرسیدم ممکن است او همانی باشد که می خواستم؟ خدایی آلوده مانند خودم. و در جست و جوی نور.
