Hello dear friends,
After several months of war and internet blackouts, I’m back. During the time I was disconnected and unable to post, I kept writing in my personal journal. Now that the internet is available again, I’ve decided to become more active here.
Before I talk about yesterday, I want to say a few words about the months that have passed. I went through a difficult and gray period. After a large number of people in my country were massacred by the government, I found myself facing one crisis after another. Not only did my own mental health deteriorate to the point that I needed hospitalization, but my relationships with my partner and my family also became filled with turmoil and conflict.
Eventually, the most critical days came to an end, but they were replaced by long, exhausting, and joyless ones. Days no longer consumed by arguments, conflict, and rage, yet far from happy or uplifting. I fell into a deep depression. Alongside a crisis of meaning, feelings of worthlessness, and profound discouragement, financial hardship and rising prices wrapped themselves around us like a snake, coiling around our hands, feet, and necks, blocking the way forward and making it difficult even to breathe.
One of the struggles I face these days is watching some of my strongest qualities fade away. One of those qualities is courage, which has gradually given way to fear and doubt. I notice it most clearly in certain situations.
A while ago, while we were out walking with our dogs, we came across a flock of sheep guarded by two large and intimidating dogs. The shepherd immediately shouted at us not to move, warning that the dogs might attack. He told us to stay completely still. But I was terrified that a fight would break out between the dogs, so I tried to keep Milo away from them. In a split second, one of the dogs circled around me and lunged at him. Fortunately, it didn’t manage to bite him, and the shepherd came to our rescue. But after the flock had passed, I realized my legs were shaking. For days afterward, the image of that huge dog standing in front of me returned like a nightmare.
A few days ago, I found myself frightened once again.
We were out for a walk. Another one of our dogs, Smarty, had been injured recently and couldn’t keep up with us.
Every now and then, we would stop and wait for her to catch up. 
We continued walking, and I picked a few walnuts along the way. Then we wandered over to a greengage orchard near our neighborhood. As evening fell, we heard the sound of a flock of sheep approaching. Kambiz suggested that we step aside and let them pass so the dogs wouldn’t notice us. But throughout the entire time we stood there, anxiety burned beneath my skin. I kept imagining that giant dog catching our scent and coming toward us. I imagined my dogs getting hurt. This time, my whole body trembled with fear.
After the flock had passed, we headed home. Late into the night, I scrolled through social media, checking in on friends and seeing how they were doing. Like me, they all seemed burdened and affected by everything that had happened in the country.
The feeling I had last night—and so often these days—was like a lump lodged in my throat. A constant sense of grief and suffocation. And it was with that same heaviness that I finally fell asleep.
Thank you for reading my post.
I hope brighter and better days lie ahead—for me, for the people of my homeland, and for everyone on this planet. I hope for a day when human life is valued everywhere on Earth, when this short life is no longer stained by war, violence, and killing. And I hope for a day when I can write here with a lighter heart.
And also happy power up day!
خالی شدن از خود
سلام دوستان عزیز
من بعد از چند ماه جنگ و بی اینترنتی برگشتم. در این مدت که به نت وصل نبودم و نمیتونستم پست بذارم ، در دفتر شخصی خودم ژورنال نویسی میکردم و حالا که نت وصل شده تصمیم گرفتم بیشتر اینجا فعال باشم.
قبل ازینکه از دیروز بگم ، کلامی چند راجع به ماه های که گذشت میگم. روزگاری سخت و خاکستری ای رو گذروندم. بعد اینکه عده ی زیادی در کشورم توسط حکومت قتل عام شدند ، دچار بحران های مختلفی شدم . نه تنها حال شخصی خودم خراب شد و نیاز به بستری پیدا کردم بلکه در ارتباط با پارتنر و خانواده م هم دچار آشوب و کشمکش بودم.
بالاخره روزهای بحرانی تموم شدن ولی روزهایی کشدار و ملال آور شروع شدن. روزهایی که به دعوا و درگیری و خشم نمیگذره اما شاد و دل انگیز هم نیست. دچار افسردگی ای عمیق و شدیدی شدم. و در کنار بحران معنا و احساس بی ارزشی و دلسردی ، مشکلات مالی و گرانی هم مثل ماری به دست و پا و گردن ما می پیچه و راه حرکت رو ، راه نفس کشیدن رو میبنده.
یکی از بحران های که دارم کمرنگ شدن پررنگ ترین ویژگی های خودمه.یکی از این ویژگی ها شجاعت و جسارته که این روزها جای خودش رو به ترس و تردید داده.این رو در بعضی موقعیت ها بیش تر احساس اش میکنم.
چند وقت پیش وقتی با سگ ها بیرون بودیم به گله ی گوسفندی برخوردیم که دو تا سگ گردن کلفت و قلدر داشتن.چوپان به محض دیدن ما داد زد که حرکت نکنید سگ میگیره. بهمون هشدار داد که تکون نخوریم تا سگ بهمون حمله نکنه.اما من که به شدت نگران بودم که بین سگ ها دعوت بشه میلو رو از سگ دور میکردم. اما در یک لحظه سگ من رو دور زد و به میلو حمله کرد. خوشبختانه گازش نگرفت و چوپان اومد به نجاتمون اما وقتی گله رد شد دیدم که پاهام میلرزه و تا چند روز تصویر سگ بزرگی که روبروم بود ، کابوس وار به سراغم میومد.
چند روز پیش هم دوباره هراس زده شدم.برای پیاده روی بیرون بودیم. یکی دیگه از سگ ها به اسم اسمارتی چند روز پیش آسیب دیده و نمیتونست پا به پای ما بیاد . ما هر از چند گاهی می ایستادیم تا بهمون برسه. کامبیز پیشنهاد داد که بریم تا جای دورتری اما من بلافاصله جواب منفی دادم و از این بی ملاحظگیش به حال اسمارتی تعجب زده و خشمگین شدم. بعد هم نمیتونستم این حس رو پشت سر بذارم. این از حالتهای تیپیکال افسردگیه که احساس های منفی سمج تر میشن و دیرتر میگذرن.
جلوتر رفتیم. دوری زدیم و رفتیم به باغ آلوچه ای که توی محلمون هست.هوا داشت تاریک میشد که صدای گله ی گوسفندها رو شنیدیم . کامبیز گفت بهتره از سر راه گله کنار بریم تا رد بشه و سگ هاشون متوجه ما نشن اما در تمام مدتی که اونجا بودیم اضطراب پوستم رو میسوزوند. تصور اینکه اون سگ غول پیکر حضور ما رو احساس کنه و بیاد سراغمون ، تصور آسیب دیدن سگ هام. وجودم میلرزید اینبار.
بعد از رد شدن گله ، ما هم به سمت خونه رفتیم. شب تا دیر وقت در شبکه های اجتماعی به دنبال حال و روز دوستان خود بودم. همه مثل من متاثر و گرفتار بودند. حالی که دیشب داشتم و خیلی اوقات اخیر بعضی مانده در گلو بود. و با همین بغض و خفقان خوابیدم.
ممنونم که پست من رو خوندید.
امیدوارم روزهای بهتر و روشن تری برای من و مردم سرزمینم و کره ی زمین برسه. امیدوارم به روزی که جان انسان در همه جای زمین ارزش داشته باشه و این زندگی کوتاه آلوده به جنگ و خشونت و کشتار نباشه.و من با دلی سبک اینجا بنویسم.