دانشمندان شبیهسازی آینده را از ویژگیهای مهم ذهن انسان میدانند که باعث تمایز ما از جانوران میشود.
اسکنهای جدید مغز تا حدودی مشخص کردهاند که مغز چگونه آینده را شبیهسازی میکند. این شبیهسازیها عمدتاً در قشر جلوپیشانی خلفی-جانبی مغز با استفاده از خاطرات گذشته صورت میگیرد.
از یک سو، شبیهسازیهای آینده ممکن است پیامدهایی را ایجاد کند که مطلوب و لذتبخش هستند، که در این حالت، مراکز لذت مغز (در هستهی اَکومبِنس و هیپوتالاموس) تحریک میشوند. از سوی دیگر، این پیامدها ممکن است جنبههای نامطلوبی نیز داشته باشند، و لذا قشر حدقهای-پیشانی وارد میشود و خطرات احتمالی را به ما هشدار میدهد.
از این رو، مبارزهای بین بخشهای مختلف مغز در مورد آینده در جریان است که ممکن است پیامدهای مطلوب و نامطلوب داشته باشد. نهایتاً این قشر جلوپیشانی خلفی-جانبی است که بین آنها میانجیگری میکند و تصمیمات نهایی را اتخاذ مینماید.