احتمالاً بخش خاصی از مغز هست که وظیفهی آن متحد کردن سیگنالهای دو نیمکره و ایجاد یک حس هموار و همساز خویشتن است. به عبارت دیگر، محل خاصی در مغز وجود دارد که مسئول هماهنگ کردن ادراکات فرد از خود است، بهطوریکه درک منسجم و هماهنگی از «من» در شخص به وجود میآید.
برخی از دانشمندان معتقدند که این منطقه در قسمت داخلی قشر جلوپیشانی قرار دارد. دکتر کارل زیمر، زیستشناس، مینویسد: «قشر جلوپیشانی داخلی ممکن است همان نقشی را برای خویشتن بر عهده داشته باشد که هیپوکامپ در مورد حافظه بر عهده دارد… شاید این بخش به طور پیوسته حس اینکه ما چه کسی هستیم را به ما میدهد.» به عبارت دیگر، شاید اینجا دروازهای به مفهوم «من» باشد، منطقهی مرکزی مغز که روایت متحدی از اینکه ما چه کسی هستیم را فراهم میآورد، تلفیق میکند، و تعبیه میکند.
اگر این نظریه درست باشد، آنگاه مغز در حال استراحت، یعنی وقتی که ما از روی بیکاری در بارهی دوستان و خودمان خیالبافی میکنیم، باید فعالتر از حالت عادی باشد، ولو آنکه دیگر بخشهای مناطق حسی مغز آرام هستند. در حقیقت، اسکنهای مغزی این را تأیید میکنند. دکتر هذرتون نتیجهگیری میکند: «اکثر اوقات ما خیالبافی میکنیم—در بارهی چیزی که برای ما اتفاق افتاده است فکر میکنیم یا اینکه در بارهی افرادی دیگر میاندیشیم. تمام اینها متضمن خوداندیشی است.»