ဆရာသမားတဦးက သူရဲ့အိမ်မှာ ညအိပ်ဖို့ပြော၍ သွားအိပ်ရသည်။ ပထမညမှာ အိပ်ရာ အပြောင်းအလဲကြောင့် အိပ်မရပေ။ ဟိုလိမ့်၊ ဒီလိမ့်၊ ဟိုတွေး ဒီတွေး ဖြင့် မိုးလင်းခါနီးမှ တမှေးခန့် အိပ်မိသည်။ မနက်ကျ လူက သိပ်ပြီး

အပျိုကြီး ညီအမတတွေ ငွေတိုးပေးစားကြတာ လူသိမှာလည်းစိုး။ ငွေတိုးကလည်း ရချင် အဲ့တော့ သူရို့ အဖြစ်အပျက်က ဘာနဲ့များတောင် သွားတူ နေသလဲ။ ညီအမနှစ်ဦး အပြိုင်အဆိုင် ဝင်ငွေရဖို့ ကြိုစားအားထုတ်ကြသည်။ ဟိုဟာရောင်းရမလား၊

"ညည်းနဲ့အေး ဗိုက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့များ နှစ်သိန်း ကြီးတောင်ပေးရမှာလား။ အဲ့ပေးမယ့်ပိုက်ဆံ ငါ့ပေးစမ်းပါအေ။ ငါရိုက်ပေးမယ်" "ဟာ အမေကလည်း နှစ်သိန်းက ဓာတ်ပုံရိုက်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး မိတ်ကပ်ရော၊

ယခုလို မိုးရာသီကာလမှာ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ရပေသည်။ တုပ်ကွေးဖျားများ ဖျားကြသည်။ ကိုယ်တွေလည်းကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်သည့်ကြားမှ တုပ်ကွေးဒဏ်ခံလိုက်ရသည်။ တုပ်ကွေးက သက်သာသွားပေသိ ချောင်းဆိုးကျန်နေသည်။ ချောင်းဆိုပါသည်ဆိုမှ

"တီချယ် တီချယ်" အိမ်ရှေ့မှ ကလေးတဦး၏အော်သံကြောင့် ခြံတံခါး ဖွင့်ကြည့်သည်။ တူမ၏ တပည့်လေးတဦးက ကြွတ်ကြွတ်အိတ်ကြီးတလုံးကို မလာပြီး ပေးသည်။ "ဟဲ့ ဘာတွေတုန်း" "သိဘူး တီချယ် အမေက

ညက တော်တော်နဲ့အိပ်မပျော်ပေ။ ကျွန်တော်က ည ရှစ်နာရီခွဲဆိုပါမူ အိပ်ဖို့ စတင်သည်။ တခါတရံ ကိုးနာရီမှာ အိပ်ပျော်သွာသလို၊ ရှစ်နာရီမှာလည်း အိပ်ချင်စိတ်ဖြစ်နေသည်။ မနေ့ညက တာယာပွကြီး မူးပြီးရစ်သဖြင့် ညဆယ်နာရီမှ အိပ်ရသည်။

ကလေးတယောက်ကို မွေးဖွားဖို့ ဘာတွေလိုအပ်ပါသလဲ။ လူအမျိုးမျိုး‌ပေါ်မူတည်သလို၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းကလည်းကွားခြားပေမည်။ ကလေး တယောက်ကို မွေးဖွားဖို့ရာမှာ ကိုယ်တွေသိသလောက် ကတော့ ကလေးမွေးဖွားပြီပြီချင်း ထိုကလေးကို

မနက်မိုးလင်း အိပ်ရာထတော့ လည်ချောင်းက ခြောက်ကပ်ပြီး ပူကာ နာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ဟိာနေရာက နာ၊ ဒီနေရာက နာနဲ့ အင်း တုပ်ကွေး ဖြစ်ပြီထင်ပါရဲ့ဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ်တွေးမိသည်။ မနက်စောစောထ တရားမှတ်ပြီး မျက်နှာသစ်ကာ

ဝါခေါင်လပြည့်နေ့က ဥပုသ်ယူရင် ငွေငါးထောင် ပေးမည်ဟု ကျုပ်ညီမက ပြောလာသည်။ ဒီလို ပြောလာရသည့် အကြောင်းအရင်းက ရှိသည်။ ကျုပ်မှာ လေးနှစ်အရွယ် မြေးထီးတကောင်ရှိသည်။ ဒီကောင်ကို ကျုပ်က အချိန်မရွေးထိန်းကျောင်း

ဝါဆိုလကွယ်က ဥပုသ်စောင့်သည်။ ထိုဥပုသ်မှာ ကျမ အမေအတွက် ရည်စူးကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဆွမ်းချိုင့်ပို့သည်။ ဆွမ်းဟင်းများက ကျမအကြိုက် ပုစွန်ထုပ်ကြီး ဆီပြန်ဟင်း၊ ငါးကြော်ချက်၊ သီးစုံချဥ်ရည်၊ ပုစွန်ခြောက်ချက်နှင့်

အတော်ဆိုးတဲ့ အမျိုးသမီး။ သူမက ရင်ဖွင့်သဖြင့် ကိုယ်က နားထောင်ပေးခဲ့သည်။ သူမနှင့် သူ့ညီမအကြောင်း ပြောလာသည်။ အိမ်စရိတ်ကို သူမကသာ ငွေစိုက်ထုတ် သုံးစွဲရသည်။ သူမ၏ ညီမက အနည်းငယ်မျှ မစိုက်ထုတ်ကြောင်း စသဖြင့်

ကျနော်တို့ရပ်ကွက်ရဲ့ ဇာတ်ပွဲကြီးကတော့ အောင်မြင်စွာပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ညကတော့မိုးရွာလို့ မကလိုက်ရပါဘူး။ နှစ်ည မြောက်ကတော့ အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ပြီးဆုံးသည်။ ပထမညက ဇာတ်ပွဲ စ ကာရှိသေး မိုးရွာသဖြင့်

အချို့တွေ ဘေးဒုက္ခရောက်နေချိန်၊ အချို့တွေ ပျော်ပွဲ ရွှင်ပွဲကျင်းပနေသည်။ ပျော်ရွှင်ပွဲသည်က အခြားနေရာမှာ မဟုတ် ကျွန်တော်နေသည့် ရပ်ကွက် မှာကျင်းပခြင်းဖြစ်သည်။ ကျင်းရခြင်း အကြောင်းအရင်းက

ကျုပ်မှာလည်း တရက်ခြားပို့စ်တင်ဖို့ မေ့ မေ့နေသည်။ အခြားသူတွေလို နေ့စဉ်ပို့စ်တင်ရရင်ဖြင့် ခက်ရချည်ရဲ့။ ပို့စ်တင်ဖို့ မေ့ဆို Hive ဈေးကလည်း တက်ဖို့ ကမ်းမမြင် လမ်းမမြင် ပင်လယ်ကြီးထဲ ရောက်နေသလိုပါ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ

မပြောဘူးလို့ လုပ်ထားတာ ပြောလိုက်မိတယ်။ ကိုယ်မပြောရင်လည်း သူခမျ ငရဲကြီးပေမည်။ လူ့ဘဝကြီးမှာ ကိုယ့်ဟာနဲ့ ကိုယ်တော့ ဟုတ်သလိုလို၊ မှန်သလိုလိုထင်ကြတာပ။ ကိုယ့်အတွက် မှန်ပေသိ အခြားသူအတွက် မှားနေတတ်တာလည်းရှိပေမည်။

ဒေါသဆိုသည်မှာ မဖြစ်တာ ကောင်းသည်။ သို့ပေသိ ပုထုဇဉ်ဆိုတော့ ဒေါသနဲ့ မစိမ်းပါ။ မြင်လိုက်သည့်ခဏ ဖျက်ကနဲ့ စိတ်မှာ အချက်အလက်များက တွက်ချက်သည်။ မြင်သည့်ခဏမှာ ဒေါသဖြစ်ဖို့ ဆွံ့ အ သွားသလို မေ့နေသလိုဖြစ်သည်။ နောက်တဖန်မှ

လူ့စိတ်သည်က အမျိုးမျိုးပြောင်းလဲသည်။ စိတ်ပြောင်းလဲသည်မှာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ပြောမဆုံးနိုင်အောင်ရှည်လျားစွာ ပြောင်းလဲနေသည်။ လူအမျိုးမျိုး စိတ်အထွေထွေဟုပြောသေးသည်။ ကျွန်မရဲ့စိတ်ကလည်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသည်မှာ

မိုးတိမ်များရှိသော်လည်း မိုးမရွာပဲ မိုးအုံ့နေသည်။ မိုးအုံ့ တော့ နေလို့ ထိုင်လို့ကောင်းသည်။ ယခင် ရက်များက မိုးကသုံးရက် ဆက်တိုက်ရွာထားသဖြင့် ရာသီဥတုက စိုးစွတ်သဖြင့် သွားလာရ မကောင်းပေ။ မိုးရွာတော့ မြေကြီးက

မျက်လုံးက ယနေ့မှာ နာနေသည်။ မျက်လုံးနာနေသဖြင့် စာရေးဖို့ စိတ်မပါပေ။ သို့ပေသည့် တရက်ခြား ပို့စ်တော့ ရေးရပေမည်။ ဒီတော့ကြိုးစားပြီး ရေးရပါလေသည် မိတ်ဆွေတို့ သိသည့်အတိုင်း မြန်မာပြည်အနှံအပြားမှာ ရေဘေး

Hive ဈေးက ကျနေသည်။ ဈေးကျတော့ စာရေးရတာ မပျော်တော့။ မပျော်တော့ စာရေးဖို့ စိတ်ကူးက မထွက်။ ကိုယ့်ရဲ့ vote တစ်ချက 0.006 ဆိုတော့လည်း မပျော်။ တနေ့ကမှ 0.007 သို့ရောက် သွားသေးသမို့ အင်း ဈေးကလေးတော့ တက်ပြီးဟဲ့။