ၿပီးၿပီဆိုရင္လည္း ျပတ္ပါရေစေတာ့ ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ကေန ပုန္းရွိဳးကြယ္ရွိဳး တိုးတုိးညွိဳးညွိဳး အမ်ိဳးမ်ိဳး တိုက္စစ္မဆင္ေနနဲ႔ ျဖစ္အင္မွာ ပုံပ်က္ခ့ဲၿပီးၿပီမို႔ ၿပီးၿပီဆိုရင္လည္း ျပတ္တ့ဲအထိၿပီးပါရေစေတာ့။

အ့ဲေန႔က ခ်ယ္ရီ ကိုယ့္ဆီကိုအေျပးအလႊားေရာက္လာခ့ဲတယ္။ အေမာတေကာပါပဲ။ ေခြ်းေတြနဲ႔အတူ မ်က္ရည္ေတြပါ ရႊဲရႊဲစိုလို႔။ ဆံပင္ေတြကိုစုစည္းထားေတာ့ ငိုထားတ့ဲမ်က္ႏွာက မို႔အစ္ေနတာပိုသိသာတယ္။ မ်က္လုံးေတြဆိုတာ နီရဲေနတာ။

ကိုယ့္အေမဟာ ကိုယ့္ကိုသူ႔ပုံျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ရုပ္ရည္ကအစ လုပ္တာကိုင္တာ ခ်က္တာျပဳတ္တာအဆုံး သူနဲ႔တူေစခ်င္တယ္။ အေမက အခ်က္အျပဳတ္ သိမ္းထုတ္ေသခ်ာဘြဲ႕ကို အမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ ရထားသူဆိုေတာ့ ေျပာရရင္ မိန္းမပီသသူေပါ့။

ေခါင္းေလ်ွာ္တာေလ ေခါင္းေလ်ွာ္တာသိတယ္ မဟုတ္လား။ အဟင္းဟင္း အိမ္မွာေလ်ွာ္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဆိုင္မွာေလ်ွာ္တာ။ ဆိုင္မွ ရိုးရိုးဆိုင္မဟုတ္ဘူး။ နာမည္ႀကီး တကိုယ္လုံးႏွိပ္ေပးတ့ဲဆိုင္မွာ ေလ်ွာ္တာ။ ေစ်းလား။ ေမးမေနနဲ႔။

ႏြားပုံေလးနဲ႔ ႏြားလို႔ ပို႔စ္တခုတင္လိုက္တယ္။ အ့ဲေအာက္မွာ ပလာတာေတြ ျမက္ေတြ အေၾကာင္းလာမန္႔တယ္။ အိမ္ကႏြားမႀကီးႏို႔မထြက္တ့ဲအေၾကာင္း၊ မီးေနသည္ႏြားၿမီးဟင္းခ်ိဳေသာက္သင့္ေၾကာင္း၊ ႏြားေစ်းေတြတက္လို႔

အေ၀းဆံုးလို႔ေျပာေနရတာကိုက ေ၀းလြန္းေနသည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာကို ေ၀းကြာျပစ္လိုက္ခ်င္မိသည္။ ရန႔ံသင္းတိုင္းပန္းခင္းျဖစ္ရင္ အရင္ဆုံးပ်ိဳးတဲ့ပန္းကို ဗလာ လို႔နာမည္ေပးမည္။ အေ၀းဆုံးမွာ ဗလာ ႐ွိေနသည္။

ေအးစံလက္ထဲတြင္ ေငြသုံးေထာင္ပါလာသည္။ ေအးစံေစ်းသို႔သြားသည္။ ထိုအခ်င္းအရာမွာ ေန႔စဥ္လုပ္ေနက်လုပ္ငန္းစဥ္ျဖစ္သည္။ ညစာထမင္းစားၿပီးကတည္းက ကိုျမင့္ေက်ာ္က စားပြဲေပၚေငြသုံးေထာင္တင္ထားေပးသည္။ မနက္မိုးလင္းလ်ွင္

က်ေနာ္စိတ္ညစ္ရင္ ရယ္စရာေတြေျပာတတ္တယ္။ က်ေနာ္ငိုတာ လူမျမင္ေအာင္လို႔ေလ။ အ့ဲဒီလိုနဲ႔ပဲ လူေတြေပ်ာ္တာကိုၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ပါ ေပ်ာ္ပါေစေတာ့ရယ္လို႔ ဆုေတာင္းမိတာအခါခါ။ အားက်မြတ္သိပ္ခ့ဲတ့ဲ ဘဝတခုမွာ ေရယိုေပါက္ကေလးကလည္း

ဆရာ မီးငယ္ကိုသူအရင္ကေတာ့ ၾကည့္ပဲၾကည့္ေနတာ။ အခုေတာ့ စကားေတြေျပာတယ္။ ဘာေတြမွန္းေတာ့ အတိအက်မသိဘူး။ သူ႔ကိုရင္းႏွီးေနသလိုခံစားရတယ္။ သူ႔ကိုမီးငယ္ေၾကာက္တယ္။ လာမပတ္သက္နဲ႔လို႔ေျပာလည္း မရဘူး။ မီးငယ္ကိုမေတြ႔ရရင္

ကိုယ္ငိုရင္ မိုးေတြၿပိဳမွာလား ျပည့္စုံတ့ဲ မျပည့္ဝျခင္းေတြမွာ ကိုယ္တို႔ဟာ အသားတက် ေနရာမွန္မွန္ စည္းခ်က္ေတြျမန္ျမန္နဲ႔ တြန္းလိုတြန္း တိုက္လိုတိုက္ တြဲလက္တို႔ တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားခ်ိန္။

နဂိုကမွ အေၾကာက္ႀကီးေၾကာက္ေနေသာ စႏၵာႏွင့္ ရီျမင့္က ထိုအေၾကာင္းၾကားရ၍ ငိုပါငိုေတာ့သည္။ သူတို႔ေယာက္်ားေတြက ေဖ်ာင္းဖ်ရသည္။ မီးငယ္ကေတာ့ ပို၍ပင္သိခ်င္လာသည္။ ဘာလဲ ။ ဘယ္သူလဲ။ ကိုယ္တိုင္လည္းျမင္လိုက္ရသည္။ ယခုလည္း

က်ေနာ္ကိုက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအေၾကာင္းေျပာခ်င္ေနတ့ဲ ေတာေၾကာင္တေကာင္ပဲ ဘယ္အခ်ိန္လက္ခေမာင္းခတ္ရမလဲလို႔ အခြင့္အေရးကို မ့ဲျပံဳးနဲ႔ထိုင္ေစာင့္ ေထာင့္ေတြမွာ ၿငိမ္သက္ခ့ဲဖူးတယ္။ အေပးအယူမ်ွသေယာင္ ငိုသေယာင္ မႈိင္သေယာင္

သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ မရိပ္မိၾက။ အိပ္ယာထဲေရာက္မွ ကိုေအာင့္ကိုေျပာျပရသည္။ ကိတ္မုန္႔ေပၚက ဖေယာင္းတိုင္မႈတ္တုန္းကတခါ မီးငယ္ေဘးမွာ လူတေယာက္အတူမီးမႈတ္ေနသလိုခံစားရေၾကာင္းႏွင့္ ပန္ကန္ျပားတခ်ပ္လိုတ့ဲကိစၥ ေျပာျပေတာ့

အခြင့္မရေတာ့လည္း အပြင့္လွလွေလးေတြမပြင့္ႏိုင္ဘူးေပါ့။ ကမၻာႀကီးတုန္းဟီးေနေအာင္ ဖူးငံုၿပီးေမႊးျမခ်င္တဲ့ဆႏၵ.. အမွန္ဘ၀မွာေတာ့ ဟန္ျပပန္ျပေတာင္မပြင့္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေသြးေတြခ်င္းခ်င္းရဲ အသဲေတြတလက္လက္ေၾကြ

ဒီေန႔ မီးငယ္အသက္ ၂၆ႏွစ္ျပည့္ၿပီ။ ၿပီးခ့ဲသည့္ႏွစ္ကတည္းက ဒီႏွစ္ေမြးေန႔ပြဲေလး လုပ္ေပးဖို႔ ကိုေအာင့္ကိုေျပာထားခ့ဲတ့ဲအတိုင္း ကိုေအာင္က ေမြးေန႔ပြဲေလးလုပ္ေပးသည္။ သူငယ္ခ်င္း ၁၈ေယာက္ႏွင့္

ဟင့္အင္း။ အျပံဳးေတြ မဖလွယ္နဲ႔ေတာ့။ လက္ေတြျပန္ရုတ္ၾကမယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆိုတာ ဦးတည္ရာကြဲတ့ဲသေဘာ။ ကိုယ္ဟာ ေရစက္ကေလးတစက္မ်ွသာပါပဲ။ လြင့္သြားရင္ေတာင္ ဖမ္းဖို႔မလြယ္တ့ဲ ေရစက္ကေလး။ ႏူးည့ံမႈေတြကို

ပိုးဖလံမွ မီးတိုးရင္းအသက္ေသတာမဟုတ္ဘူး။ ပရြက္ဆိတ္လည္း အခ်ိဳၾကားမွာ အသက္ေသရတာပဲ။ သတၱဝါေတြဟာ ကိုယ့္ရွင္သန္မႈကိုရွာရင္းနဲ႔ပဲ အသက္ေသဆုံးေနၾကရတာ။ ဘယ္ထဲပဲတိုးတိုး ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း ေသၾကရတာပါပဲ။

ကမၻာအဆက္ဆက္မွာ ဒဏ္ရာအထပ္ထပ္ရွိဖူးခ့ဲလို႔ မာယာနဲ႔အာသာမေျပႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မိတာေရ………… မျမင္ခ်င္တာအတြက္ေတာ့ အေဝးႀကီးေျပးမေနပါနဲ႔ကြယ္ ကိုယ္တို႔ ေက်ာခ်င္းကပ္လိုက္ၾကတာေပါ့ ေဝဒနာဟာ ေသရာပါခ့ဲၿပီမို႔ ေျခရာေကာက္ၿပီးလည္း

ကိုယ့္ရဲ႕ မုန္႔ဖိုးေတြ ျခစ္ကုတ္စုၿပီး ခ်စ္သူအတြက္ ေငြလက္စြပ္ေလးတကြင္းလုပ္ေပးခ့ဲဖူးတယ္။ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ကိုယ့္အတြက္လည္း ဆင္တူတကြင္းလုပ္ခ့ဲတယ္။ ကိုယ့္မုန္႔ဖိုး ဆိုေပမယ့္ အ့ဲတုန္းက ကိုယ္ရတ့ဲမုန္႔ဖိုးက

ဘာသာေရးဆရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ တရားေတြကိုနားေထာင္ရတာ တခါတေလ စိတ္ထဲမရိုးမရြျဖစ္မိတယ္။ မိဘေက်းဇူးတ့ဲ။ မိဘကိုေစာ္ကားရင္ ဘယ္လိုငရဲနဲ႔ရင္ဆိုင္ရမယ္ ။မိဘသာလ်ွင္အသိဆုံး အတတ္ဆုံး မိဘေမြးလို႔လူျဖစ္လာတာ ဘာညာသရကာအစုံပဲ။