က်ေနာ္စိတ္ညစ္ရင္ ရယ္စရာေတြေျပာတတ္တယ္။
က်ေနာ္ငိုတာ လူမျမင္ေအာင္လို႔ေလ။
အ့ဲဒီလိုနဲ႔ပဲ လူေတြေပ်ာ္တာကိုၾကည့္ၿပီး
က်ေနာ္ပါ ေပ်ာ္ပါေစေတာ့ရယ္လို႔ ဆုေတာင္းမိတာအခါခါ။
အားက်မြတ္သိပ္ခ့ဲတ့ဲ ဘဝတခုမွာ ေရယိုေပါက္ကေလးကလည္း
က်ေနာ့္ကိုမ်က္စေတြပစ္လို႔။
ဘယ္အရပ္မွာမွ ၿငိမ္သက္မႈေတြမရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္
က်ေနာ္အဆုံးစီရင္ပါရေတာ့။
က်ေနာ္ရွိတ့ဲအရပ္မွာ က်ေနာ္မြန္းပိတ္လာတ့ဲအခါ
က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တိတ္ဆိတ္ပါရေစေတာ့။
က်ေနာ္ငိုတာကို လူေတြျမင္တ့ဲအခါ က်ေနာ္ၿငိမ္သက္သြားတာကိုလည္း
တၿပိဳင္နက္တည္း သိခြင့္ရၾကပါလိမ့္မယ္။
ဒါပါပဲ။
က်ေနာ့္မွာ အမဲစက္ကေလးတစက္ရွိေနခ့ဲတယ္ဆိုရင္
ဒါဟာ ေသရာပါဒဏ္ရာလို႔ မွတ္ယူေပးပါ။
ဘယ္ေတာ့မွ မၿပီးႏိုင္တ့ဲအတိတ္ဟာ
က်ေနာ့္ကိုသံသရာကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ မကူညီႏိုင္ဘူးထင္ပါရဲ႕။
From @sumonthwe