အေ၀းဆံုးလို႔ေျပာေနရတာကိုက ေ၀းလြန္းေနသည္။
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာကို ေ၀းကြာျပစ္လိုက္ခ်င္မိသည္။
ရန႔ံသင္းတိုင္းပန္းခင္းျဖစ္ရင္ အရင္ဆုံးပ်ိဳးတဲ့ပန္းကို ဗလာ လို႔နာမည္ေပးမည္။
အေ၀းဆုံးမွာ ဗလာ ႐ွိေနသည္။
ဒါေပမယ့္ ေလညင္းၾကားမွာပန္းရနံ႔ေတြကင္းေနသည္။
ေပ်ာ္ရႊင္ရမည္လား မေပ်ာ္ရႊင္ရမည္လားမသိ။
ေသခ်ာသည္က ေတာ္ေတာ္ေလးေ၀းေနလို႔ျဖစ္လိမ့္မည္။
စိတ္ေတြက အညတရဆန္ဆန္ ရဲရင့္ေနတာသိပ္အ့ံၾသမိသည္။
ဘာေတြက အသိတရားေတြျဖစ္မလဲ။ ဘာေတြက မသိတရားေတြျဖစ္မလဲ။
႐ွိမ႐ွိကိုေရာ သိမသိကိုပါ ဘာမွမျဖစ္ခ်င္ပါ။
ေလညင္းတိုင္းက ရနံ႔အားလုံးကိုသယ္ေဆာင္တယ္ဆိုတာ ယုံတမ္းစကားလို႔ပဲ ယုံလိုက္ခ်င္သည္။
တကယ္႐ွိရင္ အသိတရားမွာ လင္းလက္ျပစမ္းပါ။ မ်က္စိဖြင့္ နားစြင့္ၿပီးတကယ္ယုံလိုက္မည္။
ေသခ်ာတာတစ္ခုက အေ၀းဆုံးမွာ ဗလာ ႐ွိေနသည္။
တခ်ိဳ႕ပန္းေတြက ရာသီအလိုက္သင္းပ်ံ႕တတ္ၾကသည္။
ခက္သည္ထက္ပိုခက္ေနသည္။
ပန္းပြင့္ေတြေမႊးတဲ့ရာသီမွာ နကၡတ္စုံခ်င္သည္။
ေလနီထန္ၿပီး မုန္တိုင္းျပင္းရင္ ႏွလုံးသားက ခံႏိုင္ရည္႐ွိမလားစိတ္ပူမိသည္။
ဗလာကိုခ်စ္မိေသာေၾကာင့္ ႏွလုံသားႏုႏုလည္း ဗလာျဖစ္သြားေတာ့သည္။
အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ကစလို႔ အားလုံးဟာ ေ၀းသြားခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။
အေ၀းဆုံးလို႔ေျပာေနရတာကိုက အရမ္းေ၀းလြန္းေနသည္။
မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာကို ေ၀းကြာျပစ္လိုက္ခ်င္သည္။
စုမြန္သြယ္
From @sumonthwe