ဘာသာေရးဆရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ တရားေတြကိုနားေထာင္ရတာ တခါတေလ စိတ္ထဲမရိုးမရြျဖစ္မိတယ္။ မိဘေက်းဇူးတ့ဲ။ မိဘကိုေစာ္ကားရင္ ဘယ္လိုငရဲနဲ႔ရင္ဆိုင္ရမယ္ ။မိဘသာလ်ွင္အသိဆုံး အတတ္ဆုံး မိဘေမြးလို႔လူျဖစ္လာတာ ဘာညာသရကာအစုံပဲ။ အဓိကကေတာ့ မိဘနဲ႔သားသမီးဆိုရင္ မိဘကအျမဲမွန္ၿပီး အႏိုင္ရသေလာက္ သားသမီးကမွန္ေနလည္း အျမဲရွံဳးရတ့ဲဘက္မွာေနရတ့ဲ သီအိုရီႀကီးကို ဘာသာေရးဆရာအမ်ားစုက ေဟာၾကေျပာၾကတယ္။ မိဘေမြးလို႔ ေကြ်းလို႔ လူျဖစ္လာတယ္လို႔ေျပာရေအာင္ မိဘကအ့ဲဒီ့ကေလးကို အတင္းေခၚထားတာလား ဒီကေလးက လာခ်င္ပါတယ္ လာပါရေစလို႔ေျပာၿပီး အတင္းဝင္လာတာလား။ ဒါေလးကိုစဥ္းစားမိတယ္။ မိဘတိုင္းကေရာ သားသမီးတိုင္းအတြက္ ေက်းဇူးရွင္ေတြဟုတ္ရဲ႕လား။ ေက်းဇူးရွင္ဆိုတာဘာလဲ။ ေက်းဇူးတရားကေရာဘာလဲ။ လူသားအခြင့္အေရးဆိုတာကေရာဘယ္လိုလဲ။ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ေလးစဥ္းစားဖူးတ့ဲ အေၾကာင္းတရားေတြပဲ။ လြန္ခ့ဲတ့ဲဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက သိခ့ဲတ့ဲအသိတခုဟာ အခုထိလည္းေျပာင္းမသြားေသးဘူး။ မိဘတိုင္းဟာ အေဖေတြအေမေတြ မဟုတ္ၾကဘူးဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ္အ့ဲလိုေတြးခ့ဲပါတယ္။ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္လည္းမက်ေသး သားသမီးလည္းမရွိေသးဆိုေတာ့ ထင္ခ့ဲတ့ဲအေတြးက မွားႏိုင္ေသးတယ္လို႔ မွတ္ခ့ဲတယ္။ ကိုယ္မိဘျဖစ္လာရင္ေတာ့ အေတြးပုံစံေျပာင္းသြားမွာပဲလို႔လည္း ထင္ခ့ဲဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔အထိ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ မိဘတိုင္းဟာ ေက်းဇူးရွင္မဟုတ္ၾကပါဘူး။
ဘာသာေရးဆရာေတြဟာ မိဘကိုမပုန္ကန္ဖို႔ မိဘစကားနာေထာင္ဖို႔ မိဘကိုစိတ္ဆင္းရဲေအာင္မထားဖုိ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာဥပမာေတြေပးၿပီး တရားေဟာၾကေပမယ့္ သားသမီးကိုဘယ္လိုျပဳစုဖို႔ ပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ သားသမီးအခြင့္အေရးေတြအခ်ိဳးေဖာက္မိေစဖို႔ ဆိုတာေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ မေဟာေျပာၾကတာလဲ။ သားသမီးဆိုတာ ဘုရားသခင္ကေပးတ့ဲလက္ေဆာင္ဆိုၿပီး ကေလးေတြ တျပြတ္ျပြတ္ေမြးခိုင္းၿပီးေတာ့ တကယ္တမ္းလည္းဘုရားသခင္ကလက္ေဆာင္ခ်ေပးလည္းေပးေရာ တန္ဖိုးမထားဘဲ မိမိအတၱေတြကိုပဲ ေရွ႕တန္းတင္ေဖာ္ထုတ္ေနတာ တရားမ်ွတတယ္လို႔ ထင္ေနလို႔လား။ အ့ဲဒါက ဘုရားသခင္ကို ေစာ္ကားေနတယ္လို႔ မထင္မိဘူးလား။ ဘုရားသခင္ဟာ သားသမီးေတြကိုေမြးခိုင္းတယ္ဆိုတာ မိမိတို႔ေဒါသေတြ မာနေတြ က်ရွံဳးမႈေတြ အတြက္ စိတ္ေျဖဖို႔အတြက္လား။ သူတပါးအခြင့္အေရးကို ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး မေတာ္မတရားဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ဖို႔လား။ စသျဖင့္ က်ေနာ္အေတြးေတြ အရမ္းမ်ားရတယ္။ ငါသာလ်ွင္မိဘ ငါသာလ်ွင္ မင္းတို႔ထက္ပိုသိတယ္ ငါေျပာသမ်ွတသေဝမတိမ္းနားေထာင္ရမယ္။ ငါကေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္ ဘာေစာဒကမွမတက္နဲ႔ဆိုတ့ဲမိဘေတြဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕လက္ေဆာင္မြန္ေတြကို ဖ်က္စီးေနတ့ဲလူေတြလို႔ မထင္မိၾကဘူးလား။
တခ်ိဳ႕မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ျခင္းေတြေပးရမယ့္အစား စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈေတြ ငိုေၾကြးဝမ္းနည္းမႈေတြ မေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကိုသာ ေပးတတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယုံၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔ဘဝကိုေလ်ွာက္လွမ္းရဲေအာင္ သင္ေပးရမယ့္အစား ပတ္ဝန္းက်င္ကို မလိုအပ္ဘဲေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔မႈေတြသာ သင္ေပးတတ္ၾကတယ္။ အ့ဲေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ သားသမီးေတြဟာ မိဘရင္ခြင္ဆိုတာကို မမက္ေမာေတာ့ဘူး။ မေပ်ာ္ရႊင္ေတာ့ဘူး။ မေတာင့္တေတာ့ဘူး။ မိဘအိမ္ထက္ စိတ္ေပ်ာ္ရာတျခားေနရာေတြကိုပဲ ေျပးခ်င္ၾကေတာ့တယ္။ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ မိဘအိမ္ထက္ပိုေကာင္းတယ္လို႔ထင္သြားတတ္ၾကတယ္။
ဒါက က်ေနာ့္လက္ေတြ႔ပါပဲ။ အခုအိမ္ေထာင္သက္ အေတာ္ကေလးရလာတ့ဲအထိ မိဘအိမ္ဆိုတာကို က်ေနာ္မလြမ္းမိဖူးေသးဘူးေလ။ အခုလက္ရွိ က်ေနာ့္အိမ္ဟာ မိဘနဲ႔အတူရွိခ့ဲဖူးတ့ဲအိမ္ထက္ ေႏြးေထြးလုံျခံဳမႈ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အျပည့္အဝရွိတယ္လို႔ေျပာရင္ မိဘေက်းဇူးမသိတတ္ဘူးလို႔မ်ား က်ေနာ့္ကိုစြပ္စြဲေလမလားေနာ္။ :) :)
#စုမြန္သြယ္
MSU No.057