အ့ဲေန႔က ခ်ယ္ရီ ကိုယ့္ဆီကိုအေျပးအလႊားေရာက္လာခ့ဲတယ္။ အေမာတေကာပါပဲ။ ေခြ်းေတြနဲ႔အတူ မ်က္ရည္ေတြပါ ရႊဲရႊဲစိုလို႔။ ဆံပင္ေတြကိုစုစည္းထားေတာ့ ငိုထားတ့ဲမ်က္ႏွာက မို႔အစ္ေနတာပိုသိသာတယ္။ မ်က္လုံးေတြဆိုတာ နီရဲေနတာ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ငိုထားလဲမသိ။ စကားေတြဗလုံးဗေထြးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုဖက္ၿပီးငိုျပန္တယ္။ ကိုယ့္မွာလည္း ခ်ယ္ရီ ဘာျဖစ္မွန္းမသိေတာ့ ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိ။ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး ေရတိုက္။ ခနနားခိုင္းလိုက္တယ္။ နည္းနည္းၿငိမ္သြားမွ အေျခအေနကိုေမးရတယ္။
ကိုယ့္ေခါင္းတခုလုံးမူးေနာက္ ခ်ာလည္သြားသလိုခံစားလိုက္ရတယ္။ ခ်ယ္ရီ႕မွာကိုယ္ဝန္ရွိေနၿပီတ့ဲ။ ဘုရား ဘုရား။ မိခ်ယ္ရီ မိုက္လုံးႀကီးခ်က္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ သူ႔ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ညီမေလးအရင္းလိုခ်စ္လိုက္ရတာ။ ခ်စ္သူရွိေပမယ့္ မလြန္ေစနဲ႔လို႔လည္း အတန္တန္တားထားေသးတာ။ လြန္ခ့ဲလည္း အခ်ိန္မီထိန္းဖို႔ မွာလိုက္ရတာ။ အခုေတာ့ ကိုယ့္စကားေတြကို ခ်ယ္ရီမ ပယ္ရွားလိုက္ပါပေကာ။ ခ်ယ္ရီ႕မွာ အေဖမရွိေတာ့ဘူး။ အေမက မ်က္စိတဖက္ကြယ္ေနၿပီ။ ၉တန္းေက်ာင္းသားေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေျပာရရင္ အိမ့္တာဝန္အားလုံး ခ်ယ္ရီယူထားရတယ္။ အိမ္က ကိုယ္ပိုင္အိမ္မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ငွား။ ရတ့ဲဲလခနဲ႔ လုံးခ်ာလိုက္ေနတ့ဲ ခ်ယ္ရီ႕ကုိ သနားဂရုနာသက္လြန္းလို႔ ကိုယ့္မွာႏိုင္သေလာက္ကေလး အျမဲေထာက္ပ့ံရတယ္။ ေမာင္ေလးက်ဴရွင္ခပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမ့ေဆးဖိုးပဲျဖစ္ျဖစ္ဆိုၿပီး။ အ့ဲလိုနဲ႔ ခ်ယ္ရီခ်စ္သူရွိလာေတာ့ သူလည္း လူငယ္သဘာဝေပ်ာ္ခ်င္ရွာမွာေလဆိုၿပီး သိပ္ဟန္႔ဟန္႔တားတားမလုပ္ခ့ဲဘူး။
အခုေတာ့ ကိုယ္ဝန္ရွိၿပီ။ သူ႔ခ်စ္သူက တာဝန္ယူပါမယ္ေျပာတာေတာင္ ခ်ယ္ရီ႕ခမ်ာအိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ မစဥ္းစားႏိုင္ေသးဘူး။ ခ်ယ္ရီရတ့ဲလခဆိုတာ သူ႔အိမ္ေစ်းဖိုး အေမ့ေဆးဖိုး အိမ္လခနဲ႔တင္ေျပာင္တာ။ သူ႔ခ်စ္သူကလည္း လစာက နင္လားငါလားမဟုတ္။ တဖက္မွာလည္း ျပန္ၾကည့္ရမယ့္ မိဘအိမ္ဆိုတာရွိေသး။ ခ်ယ္ရီ႕အသက္က ခုမွ ၂၄။ သူ႔ခ်စ္သူေကာင္ေလးက သူ႔ထက္ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ႀကီးတယ္ေျပာတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ဖက္စလုံးက မိဘတာဝန္ေတြ အိမ္တာဝန္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တဘဝထူေထာင္ဖို႔ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ေနာက္တခုက ခ်ယ္ရီေရာ သူ႔ခ်စ္သူေရာ ဘြဲ႕မရၾကဘူး။ အ့ဲေတာ့ အလုပ္က ထင္သေလာက္အဆင္မေျပၾကဘူး။ ကဲထားပါေတာ့ေလ။ ကိုယ္ကေမးရတယ္ ။ အ့ဲေတာ့ ညည္းတို႔ယူလို႔လည္းမျဖစ္ေသးဘူးဆိုေတာ့ ဒီကိုယ္ဝန္ႀကီး ဘယ္လိုလုက္မတုန္းလို႔။ ဖ်က္မယ္တ့ဲ။ ဘုရား!!! ကိုယ့္ရင္ဒိန္းကနဲခုန္သြားတယ္။ ကိုယ္ၾကားဖူးနားဝရွိသေလာက္ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္တယ္ဆိုတာ ေသဖို႔လမ္းေရြးတာပဲေလ။ မိခ်ယ္ရီ ဘာေတြေတြးေနလဲမသိ။ သူရွင္းျပတာကေတာ့ ေနာက္ထပ္ကေလးတစ္ေယာက္ကို ဒုကၡခံဖို႔ လူ႔ေလာကထဲဆြဲမသြင္းခ်င္ေသးဘူးတ့ဲ။ ေအာင္မေလးး စကားေတြ စကားေတြ တတ္ေနလိုက္တာမ်ား။ အ့ဲဒါဆို ညည္းဘာလို႔ အကာအကြယ္မယူဘဲ ယြခ့ဲေသးလဲလို႔ မစာမနာေမးလိုက္မိတယ္။ အ့ဲမွာသိရတာက ေဖာ္စပ္ေဆးတခ်ိဳ႕ကိုေသာက္တယ္တ့ဲ။ သူေျပာတာဗမာေဆးပဲ။ နာမည္ရွိတံဆိပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အညႊန္းမွာရးထားတာ ကိုယ္ဝန္မရခ်င္ရင္ ဘယ္လိုေသာက္ ကိုယ္ဝန္ရခ်င္ရင္ ဘယ္လိုေသာက္ဆိုၿပီးပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ မယုံႏိုင္ေအာင္ပဲ။ ဘာအာမခံခ်က္ေတြနဲ႔ေရာင္းေနၾကတာလဲေတာ့မသိဘူး။ ခ်ယ္ရီရယ္ ဒီေလာက္အဂၤလိပ္ေဆးေတြ ေပါမ်ားေနတာ ဘာလို႔မေသာက္တာလဲဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္ေဆးက ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမ်ားတယ္တ့ဲေလ။ အရမ္းပိန္သြားတာတို႔ အရမ္းဝလာတာတို႔ အသားမဲသြားတာတို႔ ျဖစ္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က ဒီေကာင္မအပ်ိဳမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ခိုးစားေနတာဘာညာေျပာရင္ အေမသိသြားမွာစိုးလို႔တ့ဲ။ ေသာက္က်ိဳးနဲေအ။ ညည္းႏွယ္ ပတ္ဝန္းက်င္က ေထြးထုတ္တ့ဲတံေတြးစက္ေတြကိုမ်ားဂရုစိုက္လို႔။ အခုေတာ့ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေၾကာက္တာ အေရွ႕ထြက္ဆိုးက်ိဳးျဖစ္သြားၿပီမဟုတ္လားလို႔ ေကာင္းေကာင္းဆူလိုက္မိတယ္။
ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာကလည္း ခက္သား။ ကိုယ္ကသာ ထမင္းၾကမ္းခဲေရစိမ္စားေနရတာ သူမ်ားက် မစားႏိုင္မေသာက္ႏိုင္ဆိုၿပီး က့ဲရဲ႕တတ္ၾကတာဆိုေတာ့ ခ်ယ္ရီ႕ကိုကိုယ္ခ်င္းလည္းစာမိတယ္။ သနားလည္း သနားမိတယ္။ ကဲပါေလ ကိုယ္တို႔ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲဆိုတာကို ေခါင္းခ်င္းတိုက္ၿပီး စဥ္းစားလိုက္တာ ႏွစ္ရက္တိတိ အခ်ိန္ကုန္သြားတယ္။ သူ႔ခ်စ္သူေကာင္ေလးကိုလည္းေခၚရတယ္။ ေကာင္ေလးက မြန္မြန္ရည္ရည္။ ကိုယ့္ကိုလည္း တေလးတစားနဲ႔။ ကူပါကယ္ပါေတြဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာလည္းအက်ပ္ရိုက္ရေရာ။ ဘယ္လိုပဲေျဖာင္းဖ်ေပမယ့္ ကိုယ္ဝန္က ဖ်က္ဖို႔ေသခ်ာေနၿပီ။ အ့ဲေတာ့ အခ်ိန္မဆြဲတာအေကာင္းဆုံးပဲဆိုၿပီး ကိုယ့္မွာဖုန္းနဲ႔တမ်ိဳး လူကိုယ္တိုင္တဖုံ ကိုယ္ဝန္တိတ္တဆိတ္ဖ်က္ခ်ေပးတ့ဲေနရာေတြစုံစမ္းရတာ။ ငရဲေတြကိုႀကီးလို႔။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ႏြံထဲနစ္ေနတာကိုေတာ့ ဒီအတိုင္း ေသပါေစဆိုၿပီး ပစ္မထားခ့ဲႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား။
သူတို႔ကံပဲလားမသိဘူး။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္စုံစမ္းစုံစမ္း ဘယ္လိုမွမရခ့ဲဘူး။ေနာက္ရက္ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ႀကီး ခ်ယ္ရီဖုန္းဆက္တယ္။ စိတ္ခ်ရတ့ဲတေနရာေတြ႔ၿပီတ့ဲ။ စက္ေတြနဲ႔လုပ္ေပးတာတ့ဲ။ အဓိကက ေတြ႔ရာလက္သည္နဲ႔ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်လို႔ ေသဆုံးသြားတ့ဲ မိခင္ေတြကို ကယ္တင္ဖို႔တ့ဲ။ ပညာေပးေတြပါပါတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း အရမ္းဝမ္းသာသြားတယ္။ မနက္သြားၾကမယ္ေပါ့ေလ။ အ့ဲညက ကိုယ္အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ မိခ်ယ္ရီမ်က္ႏွာေလးေျပးေျပးျမင္တယ္။ စိတ္လည္းပူမိတယ္။
အ့ဲဒီ့ေနရာကို ကိုယ္တို႔ေရာက္သြားေတာ့ မနက္ ၁၀နာရီထိုးၿပီ။ ခ်ယ္ရီ႕မ်က္ႏွာေလးဟာ ငိုမလိုရယ္မလိုပုံေလးနဲ႔။ သူလည္း အားငယ္ေနရွာမွာပါေလ။ ကိုယ့္လက္ကို အားကိုးတႀကီးဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။သူ႔ခ်စ္သူကိုေတာ့ လမ္းထိပ္ကလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးမွာထားရစ္ခ့ဲတယ္။ ခ်ယ္ရီက ျပန္လာခ့ဲမယ္ကို။ ေစာင့္ေနေနာ္လို႔ သူ႔ခ်စ္သူကိုႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ မ်က္ရည္မထိန္းႏိုင္ခ့ဲဘူး။ ဘယ္ေလာက္စိတ္ခ်ရတယ္ေျပာေျပာ မေတာ္လို႔မ်ား ခ်ယ္ရီတခုခုျဖစ္ခ့ဲရင္ဆိုတ့ဲ အေတြးနဲ႔ ခ်ယ္ရီ႕လက္ကိုပဲ အားယူဆုပ္ကိုင္လိုက္မိတယ္။
သိပ္မက်ယ္တ့ဲ အခန္းထဲမွာ ကုတင္တလုံး ကုတင္ဆိုတာ (ခါးတဝက္ပဲအိပ္လို႔ရတ့ဲကေလးေမြးကုတင္မ်ိဳး)ထိုင္ခုံ သုံးလုံး အမႈိက္ပုံးတခုနဲ႔ ကုတင္ေျခရင္းမွာ ေရပုံးတခုေတြ႔တယ္။ ေရပုံးသာဆိုတာ ေရထည့္တ့ဲပုံးမဟုတ္ဘူး။ အညစ္အေၾကးထည့္တ့ဲပုံးျဖစ္မယ္။အခန္းတခုလုံးက ပိုးသတ္ေဆးအနံ႔ေတြမႊန္ထူေနတယ္။ ကိုယ္ေတာင္ အခန္းရဲ႕အေငြ႕အသက္နဲ႔ ျပင္ဆင္ပုံေတြကို ထိတ္လန္႔ေနရင္ ခ်ယ္ရီေလးခမ်ာဘယ္လိုေတာင္ျဖစ္ေနရွာမလဲ။ အခန္းထဲမွာ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္။ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ဝတ္စားထားတယ္။ ခ်ယ္ရီ႕ကိုကုတင္ေပၚတက္ခိုင္းတယ္။ အ့ဲဒီ့မွာ ခ်ယ္ရီဟာ ပုံမက်ပန္းမက်တ့ဲကေလးေမြးကုတင္ေပၚမွာ ပုံပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ ကိုယ့္ရင္ေတြက တဒိန္းဒိန္းနဲ႔ ထိန္းမရဘူး။ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္က လုပ္စရာရွိတာဆက္လုပ္ေနတယ္။ေအးေဆးပဲ။ စကားေတြလည္း အမ်ားႀကီးေျပာထားၿပီးခ့ဲၿပီမဟုတ္လား။ ဒီအခန္ထဲမလာခင္ အျပင္ခန္းတခုမွာ တနာရီခြဲေလာက္ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြး သေဘာတူညီမႈယူၿပီးမွ ဒီအခန္းထဲေရာက္လာရတာ။ ေနာက္ ဒီကုတင္ေပၚေရာက္လာရတာ။ အဲ့ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြက စိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔လုပ္တယ္။ ကိုယ့္မွာသာ လက္ေတြတုန္ေျခေတြတုန္။ ခ်ယ္ရီကေတာ့ ပလက္အေနအထားနဲ႔ ကိုယ့္လက္ကို အားကိုးတႀကီးဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ တခ်က္တခ်က္ တအင္းအင္းနဲ႔ တအအနဲ႔ညည္းတတ္ေသးတယ္။ မ်က္ရည္ကလည္းက်ေသးတယ္။
ခ်ယ္ရီ႕ေအာက္ပိုင္းမွာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ကရိယာေလးေတြနဲ႔ ညွပ္ပုံသဏၭာန္ အခြ်န္ေလးေတြေရာ အျပားေလးေတြရာ အစုံေတြ႔တယ္။ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္စလုံးက အာရံုစူးစိုက္မႈအျပည့္နဲ႔ကိုလုပ္ေနၾကတာ။ ကိုယ္ကေတာ့ လက္ဖ်ားေျခဖ်ားေတြေအးခဲလို႔။ အစြပ္စြပ္နဲ႔ ထြက္လာတ့ဲ ေသြးရဲရဲ ဂြမ္းစေတြျမင္ၿပီး ကိုယ္ဟာ ဂေယာင္ေျခာက္ျခားနဲ႔ ခ်ယ္ရီေရ ခ်ယ္ရီေရနဲ႔ပဲ ေအာ္ေနမိတယ္။ ခ်ယ္ရီကေတာ့ အံကိုႀကိတ္ မ်က္စိကိုမွိတ္ၿပီးနာက်င္မႈကို ရင္ဆိုင္ေနတာမ်ား ကိုယ္ၾကည့္ရင္းမ်က္ရည္ေတြကိုဝဲလို႔။ ခ်ယ္ရီေလးသတိၲရွိလိုက္တာဆိုတာေလ။
လုပ္ငန္းစဥ္ေတြၿပီးဆုံးလို႔ အ့ဲအခန္းထဲကထြက္ေတာ့ ခ်ယ္ရီဟာ တကိုယ္လုံးယိုင္နဲ႔ေနတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ျဖည္းျဖည္းတြဲၿပီး အခန္းထဲကထြက္ရတယ္။ အခန္းျပင္ေရာက္တာနဲ႔ ခုနကအခန္းထဲကအမ်ိဳးသမီးေတြကို လုံးဝမတြ႕ရေတာ့ဘဲ တျခားေသာအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကိုသာေတြ႔ရတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ခ်ယ္ရီနဲ႔ကို အခန္းတခုထဲေခၚသြားၿပီး မုန္႔ေကြ်းသံပုရာရည္တိုက္။ ပိုးသတ္ေဆးနဲ႔ တျခားအားေဆးေတြေပး။ ဘယ္လိုေနထိုင္သင့္ေၾကာင္းေတြ ပညာေပး။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးဆက္ဆံေျပာဆိုၿပီး ေနထိုင္စားေသာက္မႈပုံစံေတြပါတ့ဲ စာရြက္ကိုလည္း ေသခ်ာထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ရက္ခ်ိန္းျပန္ေပးၿပီး အားရွိေအာင္ေနဖို႔ အထပ္ထပ္မွာေသး။
အ့ဲေန႔က ကိုယ္တို႔ေတြ တည္းခိုခန္းတခုမွာ ခနနားလိုက္ရတယ္။ ကိုယ္တို႔ဆိုတာ ခ်ယ္ရီရယ္ ကိုယ္ရယ္ ခ်ယ္ရီခ်စ္သူေကာင္ေလးရယ္။ တလမ္းလုံးခ်ယ္ရီငိုတယ္။ စကားလည္း တလုံးမွမေျပာဘူး။ တည္းခိုခန္းေရာက္လည္း ငိုျမဲငို။ ကုိယ္ေတြကဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ေမးလို႔လည္း မရ။ ေခ်ာ့လို႔လည္းမရ။ ျပန္ခ်ိန္ေရာက္လို႔ အသီးသီးျပန္ခ့ဲၾကတ့ဲတိုင္ေအာင္ ခ်ယ္ရီ႕မ်က္ႏွာေလးကို ေဖ်ာက္လို႔ မရဘူး။
ၾကာခ့ဲပါၿပီေလ။ ၄ႏွစ္ဆိုတ့ဲအခ်ိန္ဟာ ခ်ယ္ရီ႕ကို တေသြးတေမြးနဲ႔ လွပၿပီးရင့္က်က္သြားေစခ့ဲတယ္မဟုတ္လား။ ဟိုတေလာက ခ်ယ္ရီ႕ကိုေစ်းမွာေတြ႔ေတာ့ ျပံဳးရႊင္ရယ္ေမာလို႔။ ကိုယ္တို႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ထိုင္ၿပီးေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္။ စီးပြားေရး လူမႈေရးဒုကၡေတြနဲ႔မို႔ အခုထိကေလးမယူေသးေၾကာင္း တလတခါ တရားစခန္းဝင္ၿပီး တရားထိုင္ေၾကာင္း။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလုံး အလုပ္အတူလုပ္ၿပီး ႏွစ္ဖက္မိဘကို ေထာက္ပ့ံၾကေၾကာင္းေတြအစုံစုံ အျပင္ ခ်ယ္ရီက သူနာၾကားခ့ဲရတ့ဲ ဝဋ္နာကံနာတရားအေၾကာင္းကိုပါ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပခ့ဲတယ္။
အခုေတာ့လည္း ဘဝေလးေတြက ေအးခ်မ္းလို႔ ။ တကယ္လို႔မ်ား တကယ္လို႔မ်ားေပါ့ေလ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၄ႏွစ္က ခ်ယ္ရီသာ ၆ပတ္ေက်ာ္ေနတ့ဲ ကိုယ္ဝန္ကို မဖ်က္ခ်ခ့ဲဘူးဆိုရင္ အခုအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနမလဲ။ ပိုအဆင္ေျပေနမလား။ မိသားစုဘဝေလးနဲ႔ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ေနမလား။ သားေရ သမီးေရနဲ႔အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဒုကၡပင္လယ္ေတြပဲေဝေနမလား။ အေၾကြးပတ္ခ်ာလည္ဝိုင္းၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္တံေတြးခြက္မွာ ပက္လက္ေမ်ာေနရမလား။အခုလို တလတခါတရားစခန္းဝင္ၿပီး ေအးခ်မ္းေနႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေတြးရင္း ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြကို အိမ္ဘက္ျပန္လွည့္ခ့ဲရပါေတာ့တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အ့ဲေန႔က ခ်ယ္ရီေျပာခ့ဲတာေလးတခြန္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တသက္မေမ့ႏိုင္တ့ဲ အမွတ္တရျဖစ္သြားခ့ဲတယ္။ မမဟာ ခ်ယ္ရီ႕အသက္ကိုေရာ အရွက္ကိုေရာ ကာကြယ္ေပးတ့ဲ ဒုတိယအေမပါပဲတ့ဲေလ။ ခ်ယ္ရီဘဝေလး ဒီထက္ပိုေအးခ်မ္းပါေစ။ ခ်ယ္ရီ႕ဘဝေလး ဒီထက္ပိုေအးခ်မ္းပါေစကြယ္။
စုမြန္သြယ္
MSU - 057