#short-poem

အမှန်ဆို ဒီခုနှစ်တွေက သိပ်လှပခဲ့တာ ပျော်ရွှင်စရာ အမှတ်တရတွေ ကြည်နူးစရာ အခိုက်တန့်တွေနဲ့ ပြည်နပ်နေခဲ့တာ။ အမှန်ဆို ဒီခုနှစ်တွေကို ထာဝရနိဗ္ဗာန်ဘုံလို့မှတ်ယူခဲ့တာ။ အတူသွားဖူး​ခဲ့တဲ့ခရီးတွေ အတူဖူးခဲ့ဖူးတဲ့

အမှတ်မရှိသေးတဲ့ကိုယ်ဟာ တခါတလေ မိုက်ရူးရဲဆန်စွာ အတိတ်တွေကို တူးဆွမိနေတုန်းပဲ... အထုံးတစ်ရာပါ ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ချီထားတဲ့ သံယောစဥ်ထုပ်ဟာ ဒဏ်ရာဗလာပွနဲ့ မြင်မကောင်းအောင် ညစ်ပေနေခဲ့ပြီ ဒါကိုပဲ ဒီအမိုက်မဲကောင်က

ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေကြသော စုံတွဲတွေမြင်တိုင်း မပေါင်းဖက်ရပဲ ဆုံဆည်းခွင့်ပေးခဲ့သော ကျွန်တော်၏ ကံကြမ္မာကို မုန်းတီးမိ၏... ကိုကိုမိုးဟိန်း #KoKoMoeHein @myanmarkoko

လူတွေမော့မော့ကြည့်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကို ကိုယ်လည်းမော့ကြည့်မိတယ် သိပ်လှတဲ့ သက်တန့်လေးပါလား သမ္မာကျမ်းစာမှာ သက်တန့်ဆိုတာ "ဒီကမ္ဘာမြေကို သန့်ရှင်းပြီးခြင်း" ရဲ့ သင်္ကေတတဲ့... သက်တန့်ကလေးရေ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက

အပူငွေ့တွေ ငြိမ်းစေမဲ့ အိမ် အကြောက်တရားတွေကင်းစေမဲ့ အိမ် ငွေဂုဏ်ဓနတွေ နည်းပေမဲ့ မေတ္တာတရားတွေ ပေါကြွယ်ဝတဲ့အိမ် ဟန်ဆောင်ခြင်းတွေ မရှိ ခွဲခြားမှုတွေ မရှိ အေးတူပူမျှ ဆင်းရဲချမ်းသာ မျှဝေခံစားပေးနိုင်တဲ့ အိမ်ဆိုတာ

လာချင်ရင်အနီးကလေးဆိုပေမဲ့ တချို့သော နီးကပ်ခဲ့ခြင်းတွေက တချိန်ချိန်မှာ နာကျင်ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြိုတွေးမိမှာလဲ? ဝေးကွာခြင်းဆိုတာ အတူနီးစပ်နိုင်ဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့လည်း တသက်လုံး ဝေးကြဖို့ဖြစ်လာတဲ့အခါ

အနှစ် ၂၀ ကြာခဲ့ပြီးနောက် အရာအားလုံးပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ တချို့က သားတွေ သမီးတွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုဘဝလေးမှာ အတည်တကျ ရှိနေကြပြီ။ တချို့က ဆရာဝန် တချို့က စစ်ဗိုလ် တချို့က စီးပွားရေးသမားတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ တချို့ကတော့

ငါသွားနေတဲ့ခရီး ဘယ်မှာဆုံးမလဲ?... လမ်းမသိလို့ ပျောက်တာလား? လမ်းပျောက်လို့ မသိတာလား? တကယ်တော့... ပန်းတိုင်းတို့ ရည်မှန်းချက်တို့ဆိုတာလဲ ဘဝနေမဝင်ခင် ခဏနားခိုရမဲ့ ဇရပ်ပဲမဟုတ်လား? နောက်ဆုံးမှာတော့ လူသားတိုင်းရဲ့

တရေးနိုးညတွေမှာ မတွေးပဲရောက်ရောက်လာတဲ့ အတိတ်ကအကြောင်းတွေ... ငါမေ့လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်ဆိုပေမဲ့ ငါမေ့မရမဲ့ မှတ်ဥာဏ်တွေဆိုလည်းဟုတ်တယ်။ ဝန်မခံချင်တဲ့ သတိရခြင်းတွေ လာလာနှိပ်စက်နေလို့ ဒီညမှာ ရွာတဲ့

အမြဲပြုံးတက်တဲ့ မေမေ သွားမစုံတော့ပေမဲ့ အမေ့အပြုံးဟာ ကမ္ဘာမှာ အလှဆုံး။ ဟိုးခေတ်တုန်းက လူကြီးတွေ လေဒီယိုနားထောင်းရင်း တောက်ခေါက်ကြသလို ဖေဖေဟာ ယူကျု နားထောင်ရင်း တောက်ခေါက်နေလေရဲ့။ အစ်မကြီး အမိရာ ဆိုသလို

ရှေ့ကို လှမ်းမမြင်နိုင်တဲ့ခဏ တသက်လုံး အလင်းပေးလာတဲ့မျက်လုံးကို ပစ်မုန်းတော့မလို့လား? မြူတွေပိတ်လို့ မမြင်နိုင်တာကို ခဏလေးတော့ သည်းခံပေးနိုင်ကောင်းရဲ့... မောလို့ နားနေတဲ့ခဏ တသက်လုံး ထမ်းပိုးလာတဲ့ ခြေထောက်ကို

ကိုယ်ဟာ ရှင်သန်ဖို့ သွေးလိုအပ်တယ် ကိုယ်ဟာ ခြင်တစ်ကောင်ပါ May... သွေးဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းရဲ့ ပြယုဂ်မှန်းသိခဲ့ရင် ကိုယ်ဟာ သေဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့မှာပါ May... ကိုကိုမိုးဟိန်း #KoKoMoeHein @myanmarkoko ိ

ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်ရင် အစာတွက် အမြှီးနံ့တက်ရမယ်... ကြောင်တစ်ကောင်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ "ညောင်" လို့အော်တက်ရမယ်... ဒါဟာ ပုံမှန်ပါပဲ... ရာထူးရဖို့အတွက် အမြှီးနံ့ရသူတွေ ကိုယ့်စီးပွားအတွက် "ညောင်"

ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်ဆိုတာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွယ်တာလို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရမ္မက်နဲ့ တူပါတယ်...။ ဒါကြောင့် သူမကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာကို အရင်က အချစ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်...။ ပိုင်ဆိုင်ရတော့လည်း ဆုံးရှုံးရမှာကို

ဆုံတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ လူနှစ်ယောက် ကံကြမ္မာက ဖန်လာတော့ ဆုံဖြစ်အောင် ဆုံခဲ့ကြတယ်နော် ပေါင်းဖက်ဖို့ ဘုရားမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ဆုတွေတောင်းလဲ ကံကြမ္မာငင်လာတော့ တို့တွေ... ဝေးဖြစ်အောင် ဝေးခဲ့ကြတယ်... ကံတရားရေ...

Fog Amidst the fog, the raindrops are falling.... While sipping a glass of wine, I am intoxicated by the mist of the past.... Oh... The image of you playing and digging in the mist is blurry, but still

When i first saw you I was afraid to talk to you When I first talked to you I was afraid to like you When i first liked you I was afraid to love you Now that i love you I am afraid of losing you.