ခေါင်းစဉ်မဲ့ကဗျာ - ၁၁

ရှေ့ကို လှမ်းမမြင်နိုင်တဲ့ခဏ
တသက်လုံး အလင်းပေးလာတဲ့မျက်လုံးကို
ပစ်မုန်းတော့မလို့လား?
မြူတွေပိတ်လို့ မမြင်နိုင်တာကို
ခဏလေးတော့ သည်းခံပေးနိုင်ကောင်းရဲ့...
မောလို့ နားနေတဲ့ခဏ
တသက်လုံး ထမ်းပိုးလာတဲ့ ခြေထောက်ကို
ပစ်မုန်းတော့မလို့လား?
ဆူးစူးလို့ နားနေတာကို
ခဏလေးတော့ သည်းခံပေးနိုင်ကောင်းရဲ့...
ဒီလိုပါပဲ...
မင်းလိုအင်တွေ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ခဏ
တသက်လုံး ကောင်းလာပေးတဲ့လူကို
ပစ်မုန်းတော့မလို့လား?
အဆင်မပြေမှုတွေ ကြုံနေရချိန်မို့
ခဏလေးတော့ သည်းခံပေးနိုင်ကောင်းရဲ့...

ကိုကိုမိုးဟိန်း
#KoKoMoeHein
@myanmarkoko