ဒိုင္းအထပ္ထပ္ၾကားက ဓါးအလက္ေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ေသြးေသာက္ျခင္းဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဲ႕နိဒါန္းျဖစ္တယ္ တစိမ္းတရံအရပ္မ်က္ႏွာကႏွစ္ဖက္ အေသြးအသားဆႏၵေတြကအဖက္တရာ က်ေနာ္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းၾကအုံးမွာလား။ ေျခနဲ႔နင္းသတ္ခ့ဲတ့ဲ

ရန္ကုန္မွာ နယ္စုံကလူေတြ အမ်ားႀကီး လာေရာက္အေျခခ်ေနထိုင္ၾကတယ္။ ေစ်းေရာင္းေစ်ဝယ္လုပ္စားသူေတြရွိသလို ဝန္ထမ္းအမႈထမ္းလုပ္တ့ဲလူေတြလည္း ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က တႏိုင္တပိုင္ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးေလးေတြ လာလုပ္ၾကသလို တခ်ိဳ႕ကလည္း

အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစတ့ဲ။ ဘယ္အိပ္မက္ဟာလွမွန္း ဘယ္အိပ္မက္ဟာ သာယာမွန္း ဘယ္အိပ္မက္ဟာခ်ိဳၿမိန္မွန္း ကိုယ္မသိတာၾကာၿပီ။ ညညေတြဆို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္မေပ်ာ္တာလည္း ႏွစ္ခ်ီေနၿပီေပါ့။ တကယ္ဆို ကိုယ္ဟာ ညေရာက္မွာကိုေတာင္

အိပ္မက္ကို အိပ္မက္မွန္း ျပန္သိၿပီး မႏိုးေအာင္ ထိန္းရတာ သိပ္ပင္ပန္းမွန္း ၾကံဳဖူးသူမွသိလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ ကမၻာငယ္ေလးထဲက ခနတာရုန္းထြက္မႈသာ… ။ ထြက္ေျပးမႈထဲတြင္ လြတ္ေျမာက္မႈမ်ားစြာ ေရာျပြန္းေနသည္။ ခက္ခဲပင္ပန္းမႈ

လူေတြေပ်ာ္ရင္ သီခ်င္းဆိုၾကသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကခုန္ၾကသလား။ လူေတြဝမ္းနည္းရင္ေရာ ငိုၾကသလား ။ ကဗ်ာေတြေရးၾကသလား။ ပန္းခ်ီေတြဆြဲၾကသလား။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဝမ္းနည္းရင္ ငရုပ္သီးစပ္စပ္ေတြ စားပစ္လိုက္တာပါပဲ။ စပ္လြန္းလို႔

စိတ္လိုလက္ရနဲ႔ဖြာညွိမိတ့ဲ ခ်စ္ျခင္းေတြဟာ မီးစာမကုန္ခင္မွာပဲ ျပာေတြ လြင့္လို႔က်ဲလို႔။ ကိုယ္ဟာ သစၥာတရားကိုေလာဘႀကီးမိသူတ့ဲလား။ အျမင္ေတြမတူဘူးဆိုတာ ကိုယ္လက္မခံဘူးကြယ္။ ဘယ္ဘက္ကၾကည့္ၾကည့္ ဝလုံးဟာ ဝလုံးပါပဲ။

မႈံစိတ္ညစ္တာအ့ဲဒါပဲ။ မဂၤလာေဆာင္တို႔ဘာတို႔ အေရးအေၾကာင္းပြဲလမ္းသဘင္ဆို မႈံ႕မွာ ဝတ္စရာ လက္ဝတ္လက္စားဆို ဘာမွမရွိဘူး။ မမႀကီးတို႔ဆီကလည္း အျမဲတမ္းက်ေတာ့ သြားမငွားခ်င္ေတာ့ဘူး။ မ်က္ႏွာပူစရာေလ။

စကားေတြအမ်ားႀကီးမေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးကြယ္။ ယုံၾကည္ျခင္းစာမ်က္ႏွာဟာ မာတိကာမွာတင္ က်န္ခ့ဲၿပီကြဲ႕။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ကိုယ္တို႔ ဓါးေတြဒိုင္းေတြကိုင္ရေတာ့မယ္။ မလြမ္းေလာက္ဖူးကြယ္။ စကားတည္ျခင္း မတည္ျခင္းဟာ

က်ေနာ္စိတ္ေရာဂါတခုအေၾကာင္းကို ဇာတ္လမ္းေလးဆင္ေရးဖို႔ စဥ္းစားမိေသးတယ္။ ေရးလည္းေရးလိုက္တယ္။ ေရးလက္စတန္းလန္းႀကီးမွာ ေရးရတာတမ်ိဳးျဖစ္လာလို႔ ဆက္မေရးေတာ့ဘဲထားလိုက္တယ္။ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းဆိုရင္

တခါတေလ အားနည္းႏံုးခ်ည့္ေနတ့ဲအခ်ိန္မွာ တံေတြးမ်ိဳခ်ရတာေတာင္ပင္ပန္းတယ္ထင္ရတယ္။ ဘာဆိုဘာမွ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုတာထက္ မလုပ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ေလ။အိပ္ယာထဲမွာပဲေခြေနခ်င္တာ။ ႏွလုံးခုန္ႏႈန္းက အားနည္းခ်ိန္ဆို

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ တုန္းက တစ္ရက္ကို ဝတၳဳ စာအုပ္ အထူ အနည္းဆံုး ၄ အုပ္ဖတ္တယ္။ တာရာမင္းေဝ စာအုပ္မ်ိဳးဆို တထိုင္ထဲ တစ္အုပ္ ျပီးတယ္။ စာမဖတ္တာ ဆယ္စုႏွစ္ခ်ီ ႀကာ သြားေတာ့ ခု ဒီစာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ေနတာ ၂ရက္ကို ၅ပံုတစ္ပံု

'' ရိုစီ ငါသူနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာပါရေစဟာ '' ျပံဳးၿပီးေခါင္းညိတ္ျပတ့ဲရိုစီ့ကို ကိုယ့္စိတ္ထဲ မနာလိုျဖစ္မိတယ္။ သိပ္သေဘာထားႀကီးျပေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ သိပ္ေသခ်ာေနတ့ဲေနရာကေန အထက္စီးဆန္ဆန္ေနျပေနတာလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

က်ေနာ့္နာမည္က စုမြန္သြယ္။ ရန္ကုန္မွာေနပါတယ္။ က်ေနာ့္နာမည္က စုမြန္သြယ္။ရန္ကုန္မွာေနပါတယ္။ အသက္အားျဖင့္ သက္လတ္ပိုင္းကိုေရာက္ေနပါၿပီ။ ဥပေဒဘြဲ႔ေလးရၿပီး အိမ္မွာကေလးထိန္းအလုပ္လုပ္ရင္း အပ်င္းေျပစာေလးဘာေလးဖတ္ေပါ့ေလ။