မႈံစိတ္ညစ္တာအ့ဲဒါပဲ။ မဂၤလာေဆာင္တို႔ဘာတို႔ အေရးအေၾကာင္းပြဲလမ္းသဘင္ဆို မႈံ႕မွာ ဝတ္စရာ လက္ဝတ္လက္စားဆို ဘာမွမရွိဘူး။ မမႀကီးတို႔ဆီကလည္း အျမဲတမ္းက်ေတာ့ သြားမငွားခ်င္ေတာ့ဘူး။ မ်က္ႏွာပူစရာေလ။ ဆြဲႀကိဳးေလးတစ္ကုံးေလာက္မ်ားရွိရင္ျဖင့္ မမႈေပါင္ေတာ္။ လယ္ကတုံးေလးေပၚမွာ ထပ္ၿပီးဆြဲသြားရံုပဲ။ လက္ေကာက္ကေလးရွိရင္လည္း လက္စကအက်ီ ၤေလးဝတ္ၿပီး လက္ေကာက္ကေလး ၄ကြင္းေလာက္ တခြ်င္ခြ်င္ ဝတ္သြားလို႔ရတာပဲ။ ခုေတာ့ ဘာမွမရွိ။
ဘာမွမရွိေတာ့ မႈံတို႔လမ္းထိပ္က လက္ဝတ္ရတနာငွားဆိုင္ကိုပဲ အျမဲေျပးရတယ္။ ပြဲလမ္းသဘင္က ႀကိဳသိရင္ေတာ့ လက္ဝတ္ရတနာငွားဖို႔ ေငြစုခ်ိန္ရေသးတယ္။ မနက္ျဖန္လုပ္မယ့္ပြဲ ဒီေန႔လာဖိတ္ရင္ေတာ့ မႈံေသခ်င္ေစာ္နံေတာ့တာပဲ။ မေသခ်င္ဘဲေနပါ့မလား။ ဆြဲႀကိဳးတကုံး ေလာ့ကတ္တခု လက္ေကာက္ႏွစ္ကြင္း လက္စြပ္တကြင္းပဲဆိုရင္ေတာင္ ငွားခက ၅၀၀၀လာက္သြားတာ။ မႈံ႕ဝင္ေငြက တေန႔မွ ၃၅၀၀ရတာရယ္။ ဒါေတာင္ ဟိုတေလာက တိုးေတာင္းထားလို႔။ အရင္ကဆို ၃၀၀၀ပဲရတာ။ အ့ဲဒါေၾကာင့္ မႈံျဖင့္ေလ သာေရးထက္ နာေရးေတြပဲ သြားခ်င္မိေတာ့တာ။ ထားပါေတာ့ေလ။
ခုလည္း မနက္ျဖန္သူငယ္ခ်င္းမဂၤလာေဆာင္သြားရမယ္။ မႈံ႕ကိုလူရင္းမို႔ ေနာက္ဆုံးမွဖိတ္သတ့ဲေလ။ ေအာင္မေလးး ခ်ဳံးပြဲခ်သာငိုပစ္လိုက္ခ်င္တာပါပဲ။ ခုလို ငယ္သူငယ္ခ်င္းမဂၤလာေဆာင္ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကသူငယ္ခ်င္းေတြ အစုလိုက္အပုံလိုက္ေတြ႔ရမယ့္ပြဲ။ ေရႊေရာင္စိန္ေရာင္ တလက္လက္နဲ႔ ေခါင္းတခါခါ လက္တျပင္ျပင္ျဖစ္ၾကမယ့္ပြဲ။ မႈံသိတယ္ေလ။ ဟိုေကာင္မလည္းလာမယ္ဆိုတာ။ ဟိုေကာင္မဆိုတာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမို႔ရင္းႏွီးလို႔သာေခၚရတာ။ တကယ္က သူကသူေဌးမႀကီး။ ဟိတ္ႀကီးဟန္ႀကီးနဲ႔ မာနတခြဲသားေနတာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကိုဆိုျဖံဳတာေရာရွိန္တာေရာ။ သူကလည္း ဘယ္သူ႔မွ လူထင္တာမဟုတ္ဘူး။ စကားေျပာလည္း ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ ။ဒါေပမယ့္ သူက မံႈ႕ကိုေတာ့ ခင္ရွာပါတယ္။ ေတြ႔တိုင္း ဟ့ဲေကာင္မ လကုန္ရင္ ညည္းစုထားတ့ဲေငြနဲ႔ က်ဳပ္နဲနဲထပ္ျဖည့္ေပးမယ္ လက္စြပ္ေလးတစ္ကြင္းေတာ့လုပ္ေအ့။ ဘာညာနဲ႔ ေျပာတတ္တာ။ သူဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ မႈံက လကုန္တိုင္း ေငြစုဖို႔ေနေနသာသာ အတိုးနဲ႔ေတာင္ေငြျပန္ေခ်းေနရေသးတာဆိုေတာ့ သူ႔အၾကံလည္းလိုက္မလုပ္ျဖစ္ေပါင္။ သူက ခနခနေမးလြန္းေတာ့ ဟ့ဲေကာင္မရယ္ က်ဳပ္အခုဆို ဆြဲႀကိဳးေလးေတာ့ ခပ္ပါးပါးလုပ္ထားတယ္ေအ့။ လက္စြပ္ကေလးေတာ့ လုပ္ထားတယ္ေအ့ ပြဲေနပြဲထိုင္ေတာ့ ဝတ္တာေပါ့ေအ ဘာညာနဲ႔ သူ႔ကို ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ ျပန္ေျပာေနက်။ အ့ဲလိုမွမေျပာရင္ သူက ေက်ာေတာေမာေတာနဲ႔ မႈံ႕ကိုႏွိမ္သလိုေျပာမွာေလ။ တကယ္ကကိုယ့္ဝမ္းနာကိုယ္သာသိတာ။
ထားပါေတာ့ေလ။ မနက္ျဖန္ မဂၤလာေဆာင္ကို ဒီေကာင္မလည္း က်ိန္းေသကိုလာမွာပဲ။ မႈံ႕မွာသာအေျပာႀကီးထားသမွ် ဒီေကာင္မကို ဘယ္လိုမ်က္ႏွာျပရမွန္းမသိတာ။ အခ်ိန္ကလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ လက္ဖြဲ႕ကလည္းဝယ္ရအုံးမယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ ဟိုတေလာကမွ မမႀကီးက ဝတ္စုံတစ္စုံသူနဲ႔မေတာ္လို႔ ေပးထားတာအသစ္ႀကီးရွိေသးလို႔ ဝတ္စုံဖိုးေတာ့ စိတ္မညစ္ရေတာ့ဘူး။ မံႈ႕လက္ထဲမွာ ေငြက ၈၀၀၀ေတာင္မျပည့္ဘူး။ စုထားတာကလည္း ေနမေကာင္းျဖစ္လိုက္ ေဆးဝယ္လိုက္နဲ႔ ကုန္တာပဲ။ ငယသူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ၅၀၀၀ဖိုးေလာက္ေတာ့ ဝယ္ေပးရမွာေလ။ ဒါေတာင္နဲေသးတာ။ တကယ္ဆို တေသာင္းဖိုးအနဲဆုံးဝယ္ေပးသင့္တာ။ မႈံ႕မွာလည္း ၅၀၀၀ဆိုတာေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရယ္မဟုတ္လား။ ဟူးးးးးးလက္ဝတ္ရတနာလည္း ငွားရအုံးမယ္။ မႈံေတာ့ ေသခ်င္တာပါပဲေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆြဲႀကိဳးေလးတကုံးတည္းငွားမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ၁၅၀၀ေလာက္ကေပးရတာမဟုတ္လား။ မဂၤလာေဆာင္သြားတ့ဲ လမ္းစရိတ္နဲ႔ဘာနဲ႔ဆို မႈံေတာ့ရူးခ်င္တာပဲ။
ေနာက္ဆုံး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ လက္ဝတ္ရတနာမငွားဘဲဒီအတိုင္းပဲသြားဖို႔ မႈံဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ပြဲမွာ ခနပဲေနၿပီး ျပန္လာမယ္စိတ္ကူးထားတာပဲ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ သိပ္မေတြ႔ခ်င္ဘူးေလ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့မဂၤလာေဆာင္ကို မႈံေရာက္သြားတ့ဲ အခ်ိန္အေစာႀကီးမွာကို ဟိုေကာင္မက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ သူ႔ကိုျမင္တာနဲ႔ မႈံဆိုတာ တကယ့္သဲမႈန္ေသးေသးေလးလိုျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ အားငယ္လိုက္ပါဘိျခင္း။ သိမ္ငယ္လိုက္ပါဘိျခင္း။ သူကျဖင့္ လူကသာပိန္ပိန္ရယ္။ ဝတ္ထားတ့ဲလက္ဝတ္ရတာနာေတြက ျပဴးျပဲထြက္ေနတာ။ ေအာင္မေလးးး ေလာ့ကတ္ႀကီးကလည္း နဲတာႀကီးမဟုတ္ဘူး။ လက္ေကာက္ေတြဆိုတာလည္း ခြ်င္ခြ်င္ေတာင္အသံမထြက္ႏိုင္ဘူး။ လက္ႏွစ္ဖက္မွာျပည့္သိပ္ေနတာ။ စိန္နဲ႔ပတၱျမားစက္ထားတ့ဲလက္စြပ္ႀကီးကလည္း အို႔ဟိုးး လွလိုက္တာဆိုတာေလ။ သူ႔တကုိယ္လုံးက သြားရည္ယိုစရာေတြခ်ည္းပဲ။ မံႈလည္းမိန္းမသားပဲေလ။ လွခ်င္တာေပါ့။ ဝတ္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ေလ ………
မံႈေရာက္ၿပီးသိပ္မၾကာဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔လည္း ဟိုေကာင္မေလာက္ေတာ့ မမ်ားေပမယ့္ ေျပာင္လက္ ၿပိဳးျပက္ေနတာပါပဲ။ မံႈ႕မွာသာ အေရာင္မထြက္တာေလ။ ရွက္လည္းရွက္ စိတ္လည္းက်ဥ္းၾကပ္ေနတုန္း ဟိုေကာင္မက အနားေရာက္လာတယ္။ ဟ့ဲမႈံ ညည္းေအ ႀကိဳးေလးဘာေလးေတာ့ ဝတ္ခ့ဲေပါ့ေအ့။ လည္ပင္းဗလာႀကီးနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္လာရလား။ ဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာေတာင္ ဘယ္ထားရမွန္းမသိဘူး။ ရွက္လိုက္တာဆိုတာေလ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ မုသားေလးေႏွာၿပီး ခပ္ေသာေသာေလးျပန္ေျပာရတာပဲ။ ဟ့ဲေကာင္မရဲ႕ က်ဳပ္ပစၥည္းေတြ အေပါင္ဆိုင္ေရာက္ေနတာဟ့ဲ။ ေငြနဲနဲၾကပ္လို႔ ခနထားထားရတာ ဆိုၿပီး အရွက္ေျပေျပာရေတာ့တာပဲ။အ့ဲဒီ့မွာပဲ မႈံအ့ံၾသတႀကီးျဖစ္သြားေစမယ့္စကားေတြကို ဟိုေကာင္မကတလက္စက္ေျပာေတာ့တာပဲ။ သူေျပာတာေတြမ်ားလြန္းလို႔ မႈံေခါင္းေတာင္မူးပါရဲ႕။
သူေျပာတာေတြကေလ……
ဟ့ဲေကာင္မ ညည္းႏွယ္ေအ။ တုံးရန္ေကာဟယ္။ ဒမွာက်န္း က်ဳပ္ဝတ္ထားတာ လက္ေကာက္ အကြင္းႏွစ္ဆယ္။ အ့ဲထဲမွာ အစစ္ဆိုလို႔ ႏွစ္ကြင္းပဲပါတယ္။ ဒီဆြဲႀကိဳးကလည္း အတုပဲ။ ေလာ့ကတ္ေရာ။ အိုေအ ေရႊအစစ္ဆိုလို႔ ဒီနားကပ္နဲ႔ လက္ေကာက္ႏွစ္ကြင္းပဲရွိတာ။က်န္တာအတုခ်ည္းပဲလို႔ သူေျပာေတာ့ ဟယ္ကနဲ ဟာကနဲ မႈံ႕မွာ မင္သက္ရတာဆိုတာ။ ဘယ္ထင္မတုန္း ။ ဒီေကာင္မက သိပ္ဟိတ္ဟန္ႀကီးတာမဟုတ္လား။ ဒီလိုအတုေတြ ဒီေလာက္အမ်ားႀကီးငွားေတာ့ ညည္းငွားခေတြ ဘယ္နည္းမတုန္းဆိုေတာ့ေလ တဟားဟားနဲ႔ေအာ္ရယ္ၿပီး တခါပြဲရွိတိုင္း တခါငွားရရင္ အတုငွားဝတ္တာ လူသိတာေပါ့တ့ဲ။ အၿပီးဝယ္ထားတာတ့ဲ။ ခုဆို ယိုးဒယားေရႊေတြမ်ား ေပါလို႔ဆိုပဲ။ လမ္းေဘးေတာင္ခ်ေရာင္းေနတာ။ ေစ်းေတြလည္း ခ်ိဳမွခ်ိဳတ့ဲေလ။ ၂ေသာင္းဖိုးေလာက္ဝယ္ထားရင္ ၁၀ပြဲေလာက္အသာေလးတက္လို႔ရတယ္တ့ဲ။ အေရာင္မွိန္သြားလည္း အငွားဆိုင္ေတြက လက္ဝတ္ရတနာေတြလိုပဲ ျပန္စိမ္လို႔ရသတ့ဲ။ ညည္းအစစ္ေတြနဲ႔တြဲဝတ္ေပါ့ေအ လူမသိရဘူးေပါ့တဲ့။ အမေလးး အမေလးးးး မႈံဆိုတာ သူ႔ေလေက်ာမွာေမ်ာၿပီး အတုဆိုတာေတာင္ မ်က္စိသြားရည္ လက္သြားရည္ နားသြားရည္ေတြက်ၿပီး လကုန္ရင္ေတာ့ ၂၀၀၀၀ေလာက္စုၿပီး ယိုးဒယားေရႊေတြ သြားဝယ္မယ္လို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္ေတာ့တာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ၁၀ပြဲဝတ္ရရင္ေတာင္ တဆင္စာအျပည့္ တပြဲႏွစ္ေထာင္ႏႈန္းနဲ႔ဆို တန္မွတန္ပဲမဟုတ္လား။ ဝယ္မယ္ဝယ္မယ္။
ေနာက္လကစလို႔ မႈံတစ္ေယာက္ ပြဲေမ်ွာ္တတ္လာေတာ့မယ္။ အရင္က ေရွာင္ခ့ဲသမ်ွ မဂၤလာေဆာင္ပြဲေတြကိုလည္း ရဲရဲဝင့္ဝင့္တက္ႏိုင္ေတာ့မယ္။ အဟင္းဟင္းးး ျပန္ေရာင္းလို႔မရတ့ဲေရႊေတြ ရွိတယ္မဟုတ္လား။ မသိမ္ငယ္ေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။ ကိုယ္အတုဝတ္တာ ဘယ္သူသိတာမွတ္လို႔။ အ့ဲ ဟိုေကာင္မေတာ့ သိမွာေပါ့ေလ။ အိုကြယ္ သူသိတာမ်ား သိပါေစေပါ့။ သူလည္းကိုယ့္လိုပဲမဟုတ္လား။ ေနာက္ဆို မႈံတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အတူတူေတာင္သြားဝယ္လို႔ရေသးတာပဲ။ အင္းးးးးး ေက်းဇူးႀကီးေပ ယိုးဒယားေရႊေရ႕။
စုမြန္သြယ္
MSU No 057