'' ရိုစီ ငါသူနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာပါရေစဟာ ''
ျပံဳးၿပီးေခါင္းညိတ္ျပတ့ဲရိုစီ့ကို ကိုယ့္စိတ္ထဲ မနာလိုျဖစ္မိတယ္။ သိပ္သေဘာထားႀကီးျပေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ သိပ္ေသခ်ာေနတ့ဲေနရာကေန အထက္စီးဆန္ဆန္ေနျပေနတာလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူနဲ႔စကားေျပာခြင့္ေပးတာကိုပဲ ကိုယ္ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ ရိုစီကခပ္လွမး္လွမ္းထိုင္ခံုမွာ စာအုပ္တအုပ္ဖတ္ၿပီးေစာင့္ေနတယ္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ရိုစီ့ရဲ႕ေနာက္ေက်ာဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္း ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ သြားထိုင္လိုက္တယ္။ ဒီေန႔ဟာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တရားဝင္ေတြ႔ခြင့္ရတာေနာက္ဆုံးျဖစ္တ့ဲေန႔။ ဒီေန႔ဟာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေၾကျငာတ့ဲေန႔။ဒီေန႔ဟာ ကိုယ္တို႔အဆုံးသတ္မယ့္ေန႔။ ရင္ထဲမွာမြန္းၾကပ္လြန္းတယ္။ သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း မ်က္ႏွာက အုံ႔မႈိင္းညိဳမည္းလို႔။ ကိုယ္တို႔ေတြ႔ဆုံမႈအေပၚသူ စိတ္ရွဳပ္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္တို႔ေတြ႔တ့ဲေနရာမွာ ရိုစီရွိေနလို႔ စိတ္ညစ္ေနတာလား။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြက ေျခာက္ေသြ႔ကြဲအက္ေနတာကို မသိမသာ ကိုယ္ၾကည့္လိုက္မိေသးရ႕ဲ။ ၾကံဳ႕ထားတ့ဲမ်က္ေမွာင္ကိုလည္း အခ်ိန္ၾကာၾကာထိုင္ၿပီးတ့ဲအထိ သူမျဖည္ဘူး။ ဘာမွစိတ္ဝင္စားစရာမရွိတ့ဲ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမက္ခင္းကို စူးစူးစိုက္စိုက္ႀကီးၾကည့္ေနတာဟာ တခုခုကိုေျပာဖို႔ အားယူေနသလားေတာင္ထင္ရတယ္။ သူဒီအခ်ိန္မွာ ဘာေတြမ်ားေျပာခ်င္ေနတာလဲ။ သူတခ်က္တခ်က္ သက္ျပင္းခ်လိုက္တိုင္း ကိုယ္ကစိုးရိမ္တႀကီးသူ႔ကိုေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ သူအရမ္းတင္းက်ပ္ေနတာလား။
'' ႏိုင္ ငါနဲ႔အတူမထိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ငါျပန္ေတာ့မယ္ေလ။ ''
တကယ္က ကိုယ္ဒီစကားေျပာဖို႔မဟုတ္ဘူး။ သူေပ်ာ္ဖို႔ သူစိတ္ၾကည္ႏူးဖို႔ စကားလွလွေလးေတြ ေရြးေျပာမယ္လို႔စီစဥ္ထားခ့ဲတာ။ မနက္ျဖန္ည မဂၤလာပြဲအတြက္ ရယ္စရာေပ်ာ္စရာေတြ တခုခုစီစဥ္ေပးမယ္လို႔ ကိုယ္ေျပာခ်င္ခ့ဲတာ။ တကယ္ေျပာထြက္သြားတာက ကိုယ္တို႔ျပန္ၾကဖို႔ျဖစ္သြားတယ္။ ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္းရင္ထဲမွာ က်င္ကနဲစူးေအာင့္သြားတယ္ ။ တခ်ိန္က အိုးးတခ်ိန္ကဆိုတာထက္ လြန္ခ့ဲတ့ဲတပတ္ေက်ာ္ကအထိ သူကိုယ့္ကို လက္တြဲထားတုန္း။ သူကိုယ့္ကိုေခါင္းဖီးေပးတုန္း။ သူကိုယ့္ကို ဖြဖြေလးနမ္းတုန္း။ ဂုတ္ေထာက္ေနတ့ဲ ကိုယ့္ဆံပင္ေလးေတြကို မရမက က်စ္ဆံၿမီးက်စ္ေပးတုန္း။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေဝဝါးလာတ့ဲ ကိုယ့္မ်က္ဝန္းထဲမွာ သူန႔ဲကိုယ္နဲ႔ အတူအိပ္ခ့ဲဖူးတ့ဲတေယာက္အိပ္ ကုတင္ေလးကို ျပန္ျမင္မိေနတယ္။ အေျခအေနေတြဟာ မေန႔တေန႔ကလို။ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့သလို။ လမ္းခြဲၾကရေတာ့မတ့ဲလား။ သူေျပာေျပာေနတ့ဲ မိုးတေယာက္တည္းပဲရွိတယ္ဆိုတ့ဲ စကားဟာ ကိုယ့္နားထဲမွာ မိုးခ်ဳန္းသံလို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းလြန္းေနတယ္။
'' မိုး ငါရူးခ်င္တယ္ဟာ ''
ဘုရားေရ။ သူကရူးခ်င္တယ္ဆို ကိုယ္က လုံးဝရူးေနတ့ဲ အရူးမီးဝိုင္းတေယာက္ဆိုတာ သူသတိမထားမိဘူးလား။ အသက္ေဘးအႏၱရာယ္ေတြၾကားထဲမွာေတာင္ ကိုယ့္လက္ကို ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲဆုပ္ကိုင္ထားခ့ဲတ့ဲသူက အခုလိုကိစၥမွာေတာ့ ရူးခ်င္ၿပီတ့ဲလား။ သူ႔သတိၱေတြဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ သူဟာေတြေဝတတ္သူတေယာက္တ့ဲလား။ သူနဲ႔ကိုယ္လက္တြဲခ့ဲတ့ဲ ငါးႏွစ္တာကာလမွာ သူရူးခ်င္တယ္လို႔ေျပာတာ ဒါပထမဦးဆုံးျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္မွာပါးစပ္အေဟာင္းသား။ သူျပတ္သားသင့္တယ္ေလ။ ဒါေတြက ၿပီးပါၿပီ။ သူမျပတ္သားခ့ဲလို႔လည္း ဒီအေျခအေနထိေရာက္ခ့ဲၾကၿပီးၿပီပဲ။
လြန္ခ့ဲတ့ဲ ငါးႏွစ္က ေက်ာက္ေျမာင္းမွာ ပစၥည္းသြားပို႔ရင္း သူနဲ႔ကိုယ္ေတြ႔ခ့ဲၾကတယ္။ ပစၥည္းပို႔တ့ဲအိမ္မွာပဲဆုံခ့ဲၾကတာ။ အိမ္ရွင္ရဲ႕မိတ္ဆက္ေပးမႈနဲ႔ပဲ ကိုယ္တို႔ရင္းႏွီးကြ်မ္ဝင္ခ့ဲရတယ္။ ကိုယ္တို႔ေလာကရဲ႕သဘာဝလို႔ပဲေျပာရမလားမသိဘူး။ ကိုယ့္လူလို႔သတ္မွတ္ထားရင္ သံေယာစဥ္ေတြက အရမ္းကိုတြယ္တာၾကတယ္။ ကိုယ္က ေတာင္ဒဂံု ေက်ာက္ေျမာင္း ဗဟန္း သုံးၿမိဳ႕နယ္ကိုတာဝန္ယူပစၥည္းပို႔ရတ့ဲလူ။ သူက ရွမ္းျပည္ဘက္ကေန ရန္ကုန္ကို အေျခခ်ဖို႔ေရာက္လာတ့ဲ ေလာကသားအသစ္။ ေလာကသားအသစ္ဆိုေပမယ့္ သူလည္းသူ႔နယ္ပယ္မွာ ပစၥည္းျဖန္႔တ့ဲနယ္ကြ်မ္းသူတေယာက္ပဲ။ အေရွာင္အတိမ္းေကာင္းတယ္။ ပစၥည္းအတုအစစ္ခြဲျခားတတ္တယ္။ ကြက္ေက်ာ္ရိုက္တာ လူလည္က်တာကိုမုန္းလြန္းလို႔ သူ႔နယ္က အဖြဲ႕သားေတြနဲ႔လမ္းခြဲၿပီး ရန္ကုန္ကို စြန္႔စားလာခ့ဲတ့ဲလူ။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ္ရွင္သန္ရာနယ္ေျမမွာ အေရွာင္အတိမ္းေကာင္းသူအျဖစ္ နာမည္ရွိၿပီးသားလူ။ ကိုယ္တို႔စေတြ႔တ့ဲေန႔မွာပဲ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြလို ရင္ဖြင့္ေျပာဆိုၾကရင္းနဲ႔ သူနဲ႔ကိုယ္ ရင္းႏွွီးခ့ဲၾကတယ္။ အ့ဲလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္ပစၥည္းပို႔ရာ နယ္ေျမေတြကိုသူကအေဖာ္လိုက္ေပးသလို သူပစၥည္းပို႔ရမယ့္ေနရာေတြကိုလည္း ကိုယ္ကလမ္းညႊန္ျပေပးျဖစ္ခ့ဲတယ္။ တခါတေလ ဘတ္စ္ကားစီးတယ္။ တခါတေလ တက္စီငွားစီးတယ္။ တခါတေလ လမ္းေလ်ွာက္ရတယ္။ ကိုယ္တို႔ေလာကမွာက ဒီလိုပဲေလ။ အဖမ္းအစီးရွိတယ္ဆိုတ့ဲေန႔ နယ္ေျမရွင္းလင္းမယ္ဆိုတ့ဲေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ ကမ္းေျခေတြကို တေယာက္ခ်င္းစီခြဲၿပီး လူစုခြဲေျခရာေဖ်ာက္လိုက္ၾကေတာ့တာပဲ။ ဆယ္ရက္ ဆယ့္ငါးရက္ေလာက္ၾကာရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေနရာနဲ႔ကိုယ္ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္။ အရင္ကေတာ့ လူစုခြဲမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကတေယာက္တည္းေလ်ွာက္သြားတတ္ေပမယ့္ သူရွိလာေတာ့ သူနဲ႔အတူႏွစ္ေယာက္သြားျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဖြင့္ေျပာစရာမလိုတ့ဲ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ လက္ထပ္ပြဲအခမ္းအနားပဲ။ နီးစပ္ရာအဖြဲ႔သားေတြကလည္းသိၾကတယ္။ အ့ဲလိုနဲ႔ပဲ…… ေငြေတြစုၿပီးရင္ အိမ္ေလးတလုံးမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနၾကမယ္လို႔ ကိုယ္တို႔ဆုံးျဖတ္ခ့ဲၾကတယ္။ စြဲလမ္းမႈေတြလည္းျဖတ္မယ္ အဖြဲ႔ထဲကလည္းထြက္မယ္ လူေဟာင္းေတြနဲ႔လည္း မေတြ႔ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး။
တကယ္တမ္းေတာ့ ေန႔စဥ္အခ်ိန္တိုင္းျမင္ေနေတြ႔ေနရတ့ဲ စြဲလမ္းမႈေတြကို သူေရာကိုယ္ေရာ မျဖတ္ႏိုင္ခ့ဲဘူး။ တခါတေလ ႏွစ္ေယာက္အတူသုံးတယ္။ တခါတေလ သူသုံးတာကို ကိုယ္ကထိုင္ၾကည့္တယ္။ မီးခိုးေငြ႔ေလးေတြဟာ ကိုယ္တို႔အတြက္ ကဗ်ာျဖစ္တယ္။ ေရာင္စုံေဆးျပားေလးေတြဟာ ကိုယ္တို႔အတြက္သံစဥ္ေတြျဖစ္တယ္။ ကိုယ္တို႔ ဂစ္တာေတြတီးၿပီး သီခ်င္းေတြဆိုၾကတယ္။ တခါတေလဆို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ညလုံးေပါက္ သီခ်င္းဆိုၾကတယ္။
'' နင္သုံးတာ အရမ္းမ်ားေနၿပီေနာ္။ အရင္းထဲကပါေနၿပီ ''
အ့ဲဒီလို ကိုယ္ကေျပာရင္ သူကရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေနာက္ေန႔ေလ်ွာ့မယ္ကြာလို႔ေျပာတတ္တယ္။ ကိုယ္တို႔ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေပမယ့္ ရုန္းထြက္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါကႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕ အာသီသပဲ။ အိမ္အေနာက္ဖက္ အေရးေပၚေလွကားေတြကေန အသက္လုၿပီး ေျပးၾကရတ့ဲ ဒုကၡေတြ ၊ အိမ္သာအမိုးကိုေဖာက္ၿပီး ေခါင္မိုးေပၚမွာတညလုံးေနခ့ဲရတ့ဲအခ်ိန္ေတြ ၊ ေတာင္ဒဂံုကေန ေထာက္ၾကန္႔အထိေတာလမ္းကေနေျပးၿပီး ပုန္းခ့ဲရတ့ဲညေတြ။ ေက်ာပိုးအိတ္တလုံးနဲ႔သူမ်ားအိမ္ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားမွာ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းနဲ႔ တညလုံးမက္တပ္ရပ္ၿပီး ၾကြက္ကိုက္ခံခ့ဲရတာေတြ ။ ဒါေတြကို ကိုယ္မုန္းလာၿပီ။ ေငြဟာ ကိုယ္တို႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ားအေရးပါေနလဲ။ျပန္စဥ္းစားေတာ့လည္း ေဝေဝဝါးဝါး။ ေငြမရွိရင္ ကိုယ့္ေမာင္ေလးေက်ာင္းမတက္ႏိုင္ဘူး။ ေငြမရွိရင္ ကိုယ့္ညီမပိုလီယိုေရာဂါသည္ေလး ထမင္းမစားရဘူး။ေငြမရွိရင္ ကိုယ့္အေမႏွလုံးနံရံဇကာေပါက္ေတြျဖစ္ေနတာ မကုႏိုင္ဘူး။ အ့ဲလိုနဲ႔ပဲ အျပင္မွာလုပ္စားလို႔မရႏိုင္တ့ဲ ေငြေၾကးကို ဒီေလာကထဲမွာက်င္လည္ရင္းနဲ႔ပဲ ကိုယ္ရွာေဖြတတ္လာတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ္ေငြမက္ရတ့ဲအဓိကအေၾကာင္းအရင္းပဲ။ သူက်ေတာ့ေရာ ။ သူကေတာ့ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ လက္တည့္စမ္းရင္းဒီေလာကထဲေရာက္လာသူ။ မိဘကေငြေၾကးေတာင့္တင္းတယ္။ သုံးႏိုင္စြဲႏိုင္တယ္။ အေဖကလိေမၼာ္ျခံေတြပိုင္တယ္။ အေမက တရုတ္ျပည္ကေန အထည္ေတြမွာၿပီး လကၠားဆိုင္ဖြင့္ထားတယ္။ အမႏွစ္ေယာက္က အိမ္မွာထမင္းဆိုင္အႀကီးႀကီးဖြင့္ထားတယ္။ သူကေတာ့ ဟိုဘက္မွာ ဝိုင္းလုပ္ ဒီဘက္မွာဝိုင္းလုပ္ေပါ့ေလ။ အငယ္ဆုံးသားျဖစ္တ့ဲသူ႔ကို တအိမ္လုံးကလည္း လိုေလေသးမရွိထားရင္းနဲ႔ပဲ သူကဒီေလာကထဲေရာက္လာတယ္။ ေျပာရရင္ သူနဲ႔ကိုယ္က အကြာႀကီးကြာတယ္။ ရုန္းကန္ရပုံခ်င္းလည္းမတူဘူး။ တည္ေဆာက္ရပုံခ်င္းလည္းမတူဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တို႔ သိပ္ခ်စ္ခ့ဲၾကဖူးတယ္ေလ။
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေနာက္တႏွစ္ေလာက္ဒီအလုပ္ေတြလုပ္အုံးမယ္။ ေငြစုမယ္။ ၿပီးရင္ ဒီေလာကထဲကထြက္ၿပီး ထမင္းဆိုင္ေလးတဆိုင္ဖြင့္မယ္။ ပစ္ထားလို႔မရတ့ဲ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔အတူေနၿပီး ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတူႀကိဳးစားၾကမယ္။ အ့ဲလိုရည္ရြယ္ခ့ဲတယ္။ကိုယ္တို႔သိပ္မ်ားစိတ္ကူးယဥ္ဆန္သြားခ့ဲေလသလား။ အရာရာကို ေလ်ွာ့တြက္ခ့ဲမိေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္ အရာရာဟာ ကိုယ္တို႔အတြက္ေနာက္က်လြန္းခ့ဲေလသလား။ ကိုယ့္ဘဝက အျမဲအ့ဲဒီ့လိုပါပဲ။ ေျပလႊားရုန္းကန္မႈေတြမရွိရင္လည္း မြနၾကပ္ပိတ္ေလွာင္မႈေတြနဲ႔သာ အသားက်ေနတာပဲ။ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာမႈဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိဳးတက်မရွိဘူးမဟုတ္လား။
'' နင့္ အေမက ေနာက္တေခါက္ထပ္ခြဲဖို႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာအုံးမွာလဲ။
'' တပတ္ ''
ဘယ္သူ႔ကိုမွရိုးမယ္ဖြဲ႕လို႔မရတ့ဲ ေဝဒနာခပ္ျပင္းျပင္းေတြ ကိုယ့္ဘဝထဲကိုဝင္လာတာ လြန္ခ့ဲတ့ဲ သုံးလေလာက္ကေပါ့။ သူ႔အေမရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာအႀကိတ္အဖုတခုေတြ႔တယ္တ့ဲ။ တျဖည္းျဖည္း အျမင္အာရံုေတြ အျပဳအမူေတြမူမမွန္ေတာ့ရင္းနဲ႔ ခြဲရမယ့္အေနအထားေရာက္လာတယ္။ အႀကိတ္က ဦးေႏွာက္ရဲ႕အတြင္းဘက္အထိေရာက္ေနေတာ့ ပထမတႀကိမ္ခြဲတာ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေသြးလြန္လို႔ ျပန္ခ်ဳပ္လိုက္ရတယ္လို႔ေျပာတယ္။ သတိကလည္းမရတခ်က္ ရတခ်က္။ သတိရလာတ့ဲအခါ စကားေတြမရပ္မနားေျပာတယ္။ မိသားစုအားလုံးကိုမွတ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔သားကိုေတာ့ ေတြ႔တိုင္းငိုတယ္တ့ဲ။ သူ႔သားကိုေတြ႔ရင္ ေျပာလက္စ စကားကိုေတာင္ျဖတ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြပဲက်ေတာ့တာပဲတ့ဲ။ သူ႔အေမကိုၾကည့္ရတာ မသက္သာလွဘူး။ ေနာက္ေက်ာဂုတ္ေနရကေနလည္း အေပါက္ေဖာက္ၿပီးပိုက္တေခ်ာင္းသြင္းထားရတယ္။ ဗိုက္မွာလည္း ပိုက္ေတြနဲ႔။ သူ႔အေမကိစၥျဖစ္ကတည္းက သူတို႔မိသားစုအကုန္လုံး ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေနၾကတယ္။ ရန္ကုန္စေရာက္ကတည္းက သူ႔ကိုဆက္သြယ္ၿပီး သူ႔အေမနားမွာပဲေနဖို႔ ဝိုင္းေျပာၾကတယ္။ ရန္ကုန္က ဦးေႏွာက္အာရံုေၾကာေဆးရံုကို သူမနက္တေခါက္ညေနတေခါက္သြားတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကိုယ့္ဆီကိုပဲသူျပန္လာတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ေသးေသးေလးမွာ အတူတူအိပ္ၾကတယ္။ ေနရာက်ဥ္းတ့ဲကိုယ့္အိမ္မွာ သူနဲ႔ကိုယ္အတူအိပ္ဖို႔ တေယာက္အိပ္ကုတင္ေလးရွိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္အတူ ခပ္တင္းတင္းဖက္ၿပီးအိပ္ၾကတယ္။ ကိုယ္တို႔ေပ်ာ္ခ့ဲၾကရတာပဲေလ။ သူ႔အေမဆီသြားမယ့္အခ်ိန္ဆို ကိုယ့္မွာရင္တထိတ္ထိတ္။ သူကအတူလိုက္ခ့ဲဖို႔အျမဲေခၚတယ္။ ကိုယ္ေၾကာက္တယ္ေလ။ သူတို႔အသိုင္းအဝိုင္းကို ကိုယ္ရင္မဆိုင္ရဲဘူး။ ကိုယ္တို႔အသိုင္းအဝိုင္းန႔ဲပုံစံေတြမတူဘူးမဟုတ္လား။ သူ႔အေမအတြက္ဆိုၿပီး ကိုယ္တခုခုစီစဥ္ေပးလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လူနာေစာင့္ေတြအတြက္ဆိုၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ေပးလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ိဳင့္ႀကီးခ်ိဳင့္ငယ္နဲ႔ စည္ကားေနတ့ဲသူတို႔အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ဟင္းေတြမ်က္ႏွာငယ္မွာကိုယ္သိတယ္။ တရက္ေတာ့ သူအတင္းေခၚလို႔ အားနာနာနဲ႔ပဲ ကိုယ္လိုက္သြားခ့ဲျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္လိုလူေကာင္ေသးေသးေလးဟာ သူတို႔အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ သိမ္ငယ္ေနမလားလို႔ထင္ခ့ဲေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕အေရးတယူအားေပးမႈေတြေၾကာင့္ သူ႔အသိုင္းအဝိုင္းကလည္း ကုိယ္ထင္သေလာက္မဆိုးခ့ဲဘူး။ အားလုံးဟာကိုယ့္ကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြပဲဆက္ဆံၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ရွမ္းသံဝဲဝဲေလးေတြကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။ အ့ဲဒီ့ေန႔ကစၿပီး မ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းနဲ႔ရိုစီ့ကို စသိခ့ဲရတာပဲ။
ရိုစီက သူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္း ။ အိမ္နီးခ်င္းလည္းျဖစ္သလို မိဘခ်င္းကလည္း စီးပြားဖက္ေတြ။ ရိုစီကတဦးတည္းေသာသမီး။ သူတို႔ေလာက္ေငြေၾကးမေတာင့္တင္းေပမယ့္ အတန္အသင့္ေတာ့ ေျပလည္သူပဲ။ သူ႔မိသားစုကလည္း ရိုစီ့ကိုခ်စ္ၾကတယ္။ သူ႔အမေတြဆိုရင္ ရိုစီေလး ရိုစီေလးလို႔ေတာင္ ေခၚၾကတာ။ အ့ဲဒီ့ေန႔ကတည္းက ကိုယ္သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ရိုစီကလည္းသူ႔နားကေနကိုမခြာဘူးေလ။ ကိုယ္ရိပ္မိပါတယ္။ အသားအရည္ေျခာက္ေသြ႔ၿပီး မ်က္ႏွာေတြက်သြားတ့ဲသူ႔ကို ရိုစီက အားေဆးေတြေသာက္ဖို႔ေသခ်ာေျပာေနေသးတယ္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္းႏွီးမႈအတိုင္းအတာကိုရိုစီလည္းသတိထားမိသလို သူ႔အမေတြလည္းသတိထားမိေကာင္းပါရဲ႕ေလ။ ဒါေပမယ့္ေပါ့။ ကိုယ့္ကံၾကမၼာဟာ အျမဲပဲ ေျခာက္ေသြ႔ပူျပင္းလြန္းတယ္မဟုတ္ဘူးလား။ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ေျပာျပခ်က္အရ ခြဲစိတ္မႈေအာင္ျမင္ဖို႔က ေျခာက္ဆယ္ေလးဆယ္လို႔ေျပာတယ္။ အသက္ရွင္ႏိုင္ေျခ ေလးဆယ္ပဲရွိတယ္။ တကယ္လို႔ မခြဲရင္ေတာ့ တလအတြင္းအသက္ဆုံးႏိုင္တယ္။ ခြဲမယ္ဆိုရင္လည္း ေျခာက္ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ ေသတ့ဲဘက္မွာရွိတယ္တ့ဲ။ သူတို႔မိသားစုအစား ကိုယ္ပါရင္ေတြပူ ေခါင္းေတြေျခာက္ခ့ဲရတယ္။ ေနာက္ဆုံးခြဲမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ေလးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းကို ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္တႀကီးနဲ႔ ပုံေအာလိုက္တယ္။ ပထမတႀကိမ္ခြဲစိတ္မႈမွာ ေသြးလြန္ေနလို႔ ျပန္ခ်ဳပ္လိုက္ရတယ္။ ေခါင္းထဲကေရေတြထြက္တယ္။ ပိုက္နဲ႔စုပ္ထုတ္တယ္။ အျမင္ေတြျပန္ၾကည္သြားတယ္။ မိသားစုေတြကိုမွတ္မိတယ္။ ဒါဆိုအေျခအေနေကာင္းတယ္လို႔ သူတို႔ယူဆတယ္။ တဖက္ကလည္း ဝမ္းသာမိသလို တဖက္ကလည္း ေနာက္တႀကိမ္ခြဲစိတ္မႈအတြက္ စိတ္ပူၾကရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲေလ။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ အေရးေပၚအေၾကာင္းေတြဆက္တိုက္ျဖစ္သြားတယ္။ ေဆးရံုေပၚမွာ ႏွစ္လေက်ာ္ၾကာလာၿပီျဖစ္တ့ဲ သူ႔အေမရဲ႕ဆႏၵအရ ရိုစီနဲ႔သူ႔ကိုလက္ထပ္ခိုင္းသတ့ဲ။
ရုပ္ရွင္ေတြဆန္လိုက္တာကြာ။ ဘယ္လိုေတြ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾကတာလဲ။ သူ႔ကိုေမးေတာ့လည္း တဖက္ကအေမ။ ေဆးရံုမွာ ပိုက္တန္းလန္းျဖစ္ေနတ့ဲအေမ။ သူဆုံးျဖတ္ရခက္ေနတယ္။ သူ႔အမေတြကိုသူက ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းဖြင့္ေျပာျပတယ္။ အတူေနေနၿပီဆိုတ့ဲအေၾကာင္း။ အတူတူအိပ္တာ ႏွစ္ႏွစ္ရွိၿပီဆိုတ့ဲအေၾကာင္း။ ေငြစုေနတ့ဲအေၾကာင္း။ ေဆးရံုသြားၿပီးေဆးျဖတ္မယ္ဆိုတ့ဲအေၾကာင္း။ ေဆးျပတ္တာနဲ႔ ထမင္းဆိုင္ဖြင့္ၿပီး ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္လုပ္စားမယ့္အေၾကာင္း။ ကေလးယူမယ့္အေၾကာင္း။ အေၾကာင္း အေၾကာင္း အေၾကာင္း။ သူအမ်ားႀကီးေျပာျပတယ္။ အ့ဲဒီ့မွာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕အရွိဳက္ကိုထိမယ့္ စကားတခြန္းသူ႔အမကျပန္ေျပာတယ္။ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ရွိလားတ့ဲ။ ကိုယ္ဒူးညြတ္ေခြယိုင္လဲသြားမယ့္စကားတခြန္းကို ေနာက္အမတေယာက္က ထပ္ေျပာတယ္။ ေမေမက ေဆးသမားေခြ်းမလိုခ်င္မွာမဟုတ္ဘူးတ့ဲ။ ေကာင္းကင္ႀကီးတခုလုံး ကိုယ့္အေပၚကိုျပဳတ္က်လာသလို ဝန္ေတြပိလိုက္တာမ်ား။ ခ်စ္ျခင္းကိုသက္ေသထူဖို႔ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ေတြက အေရးပါသတ့ဲလား။ ဘယ္သူ႔ဘက္ကို ဘယ္လိုစာနာေပးရမလဲဆိုတာေတာင္ ကိုယ္မသိေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ငိုမိတယ္။ မ်က္ရည္ေတြဟာပူေလာင္လုိက္တာ။ ကိုယ္ေျပးထြက္ခ့ဲေလသလား အေငြ႔ပဲပ့်ံသြားခ့ဲေလသလား ။တိမ္ေတြလိုပဲ လြင့္ဝဲသြားခ့ဲတာလား ကိုယ္သတိမထားမိေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ေရာက္ေနတ့ဲေနရာဟာ ေတာင္ဒဂံုရဲ႕အစြန္အဖ်ားက လယ္ကြက္ေတြရဲ႕အလယ္။ အိမ္ေျခေတြက်ဲက်ဲ လူေတြလည္း နည္းပါးတ့ဲအရပ္မို႔ ကိုယ္ေအာ္ဟစ္ငိုယိုေနတာ ဘယ္သူမွမသိဘူး။ ကိုယ္လြင့္ထြက္သြားခ်င္တယ္။ သူ႔ကိုမပိုင္ဆိုင္ရေတာ့ဘူးဆိုတာထက္ ေဆးသမားေခြ်းမဆိုတ့ဲစကားဟာ ရင္ကိုကြဲေၾကေစတယ္။ နားထဲမွာ အထပ္ထပ္အခါခါျပန္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ ေဆးသမားေခြ်းမ ေဆးသမားေခြ်းမ။ ကိုယ့္ကို ဒီေန႔အထိ ဘယ္သူကမွေဆးသမားလို႔ မေခၚခ့ဲဖူးဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေဆးသမားဆိုတာကို သတိမထားခ့ဲမိဘူး။ အခုေတာ့ သူ႔အမကကိုယ့္ကို သတိေပးလိုက္တယ္။ ေဆးသမားတ့ဲ။ ကိုယ့္အေမကေရာ ေဆးသမားကိုသမက္ေတာ္ခ်င္ခ့ဲရဲ႕လား။ ကိုယ္သူနဲ႔အတူေနေတာ့မယ္လို႔အေမ့ကိုေျပာေတာ့ ျပံဳးၿပီးေခါင္းညိတ္ခ့ဲတ့ဲအေမ့ကို မ်က္စိထဲျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ သမီးႀကီးေပ်ာ္ဖို႔အဓိကပါတ့ဲေလ။ အေမဟာ သူ႔သမီးႀကီးဘာေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သိလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွမစပ္စုဘူး။ တခြန္းပဲေျပာတယ္။ ဘယ္အရာမဆို အခ်ိန္မလြန္ေစနဲ႔တ့ဲ။ အေမလည္းသိခ့ဲမွာေပါ့။ ကိုယ္ေဆးသမားဆိုတာ ကိုယ့္ခ်စ္သူ သူလည္း ေဆးသမားဆိုတာ အေမသိခ့ဲမွာေပါ့။ အေမႀကိတ္ငိုခ့ဲေသးလား။ အေမ့အေၾကာင္းေတြးမွ ကိုယ္ရင္ေတြကြဲေတာ့တယ္။ ေဆးသမားသမက္လို႔ အေမဘာေၾကာင့္မေျပာခ့ဲတာလဲ။
အေတြးေတြရွည္လြန္းလွတယ္။ သူကိုယ့္လက္ကို ဖိညွစ္ဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။
'' မိုး ခ်စ္ေလး။ ငါနင္နဲ႔မခြဲႏိုင္ဘူး။ အရမ္းခ်စ္တယ္မိုးရယ္။ ငါေသလိမ့္မယ္သိလား။ ရင္ထဲမွာနင့္ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာ ငါမေျပာတတ္ဘူး။ ငါေလ … ''
ေျပာလက္စစကားေတြရပ္တန္႔သြားၿပီး သူငိုတယ္။ ကိုယ္လည္းငိုတယ္။ သူ႔အေမရဲ႕ဆႏၵဟာ ကိုယ္တို႔အတြက္ ႀကိမ္စာတခုေလလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္တို႔ဟာ ဘယ္အရာကိုမွ အေလးအနက္မထားခ့ဲလို႔ အခုႀကိမ္စာျပန္သင့္ေနတာလား။ တကယ္လို႔မ်ား လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ရွိေနခ့ဲရင္ေရာ အခုအခ်ိန္မွာ သူ႔အေမအသက္ထက္ ဘယ္အရာက ပိုအေရးႀကီးတယ္လို႔ဆုံးျဖတ္မလဲ။ ကိုယ္တို႔ အေကာင္းဆုံးလမ္းကိုပဲ ေရြးခ်ယ္မိတယ္လို႔ထင္တယ္။ လူတေယာက္ရဲ႕အသက္။ ေသေတာ့မယ့္လူတေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္ခ်င္တ့ဲဆႏၵကို ရွင္ေနတ့ဲလူႏွစ္ေယာက္က ျဖည့္ဆည္းလိုက္တယ္ပဲသေဘာထားလိုက္တယ္။ ကိုယ္တို႔လမ္းခြဲလိုက္ၾကတာေပါ့။ သူေရာကိုယ္ေရာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္ထားမိတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရိုစီက ကိုယ္တို႔ကိုမသိမသာၾကည့္ေနတယ္။ သူေရာငိုေနမလား။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အားကိုးတြယ္တာလာတ့ဲလူတေယာက္ကို အခုအခ်ိန္မွာပိုင္ဆိုင္ရေတာ့မွာမို႔ ရိုစီေပ်ာ္ေနမလား။ ကိုယ့္လက္ထဲကေန တရားဝင္ဇနီးမယားအျဖစ္ သူ႔ေဘးနားမွာေနခြင့္ရေတာ့မွာမို႔ ေက်နပ္ေနလိမ့္မလား။ သူကေရာ ။ အို ကိုယ္ဘာေတြေတြးေနမိပါလိမ့္။
'' ခ်စ္တယ္ႏုိင္ရယ္။ ဒီလိုေတြျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ငါဘယ္မထင္လဲ။ ငါတို႔ရဲ႕ကံပဲေပါ့ဟာ။ နင္ ေဆးရံုတက္ ေဆးျဖတ္ေနာ္။ ငါကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားမယ္။ ေငြကလိုေနေသးတယ္မဟုတ္လား။ လုပ္ရအုံးမွာပဲ။ နင္္မေပးနဲ႔။ ေပးစရာလည္းမလိုေတာ့ဘူး။ နင့္ဘဝနဲ႔နင္သာယာေတာ့။ ငါတို႔ လမ္းခြဲၾကတာေပါ့ ''
ေလေတြက တေဝါေဝါတိုက္ေနတယ္။ ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြက ယိုင္လဲလုမတက္ေျခေထာက္ေတြေညာင္းညာေနတယ္။ ေခါင္းကိုငုံ႔ၿပီးေလ်ွာက္ခ့ဲတ့ဲ လမ္တေလ်ွာက္လုံးမွာ မ်က္ရည္ေတြစိုရႊဲလို႔။ ရင္ထဲမွာပူေလာင္လိုက္တာ။ကိုယ္တိမ္ေတြလို ေပါ့ပါးပါရေစေတာ့ ။ ကိုယ္မိုးစက္ေတြလို ေအးျမပါရေစေတာ့။ ကိုယ္ႏွင္းပြင့္ေတြလို ျဖဴစင္ပါရေစေတာ့။ ၿဂိဳလ္ေတြ နကၡတ္ေတြ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ စနစ္တက်ရွိပါေစေတာ့။ ကိုယ့္ကံၾကမၼာေတြ ခ်ိဳၿမိန္ပါေစေတာ့။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ အေမကထမင္းခူးေကြ်းတယ္။ အေၾကာင္းစုံကိုရိပ္မိေနတ့ဲအတြက္ ပခုံးကိုဖက္ၿပီးစကားတခြန္းေျပာတယ္။
'' သမီးႀကီး အေမတို႔ေတြ ကိုယ့္ကံၾကမၼာကို ကိုယ္တိုင္ေျပာင္းယူၾကရေအာင္ ''တ့ဲ။ အ့ဲဒီ့ခနတာမွာပဲ ကိုယ္ႏံုးေခြက်သြားေတာ့တယ္။ မ်က္လုံးေတြပိတ္သြားေတာ့တယ္။ တကိုယ္လုံးေဖ်ာ့ေတာ့သြားေတာ့တယ္။ တေဝါေဝါနဲ႔ ေလေတြကေတာ့တိုက္ေနတုန္းပဲ။ အသဲေတြ ႏွလုံးေတြတင္မက ရင္တခုလုံးကိုပါ ေၾကြေအာင္ ေလေတြတိုက္ေနတုန္းပဲ။ ေလ …… ေတြ …တိုက္ေနတုန္းပါပဲ……ေလ။
စုမြန္သြယ္
MSU No 057