က်ေနာ္စိတ္ေရာဂါတခုအေၾကာင္းကို ဇာတ္လမ္းေလးဆင္ေရးဖို႔ စဥ္းစားမိေသးတယ္။ ေရးလည္းေရးလိုက္တယ္။ ေရးလက္စတန္းလန္းႀကီးမွာ ေရးရတာတမ်ိဳးျဖစ္လာလို႔ ဆက္မေရးေတာ့ဘဲထားလိုက္တယ္။ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းဆိုရင္ အပိုဆာဒါးေတြပါတတ္တယ္လို႔ လူေတြထင္သြားမွာစိုးလို႔။ အ့ဲဒါနဲ႔ ဇာတ္လမ္းလိုမေရးဘဲ အျဖစ္အမွန္အတိုင္းပဲေရးေတာ့မယ္လို႔စိတ္ကူးလိုက္ေတာ့တယ္။ အျဖစ္ကဒီလို။
က်ေနာ္အပ်ိဳေပါက္အရြယ္ကေပါ့ေလ။ မိဘေတြရဲ႕ျပႆနာတခုကိုရင္ဆိုင္ေနရတ့ဲအခ်ိန္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔သားအမိေတြက ဆင္ေျခဖုန္းၿမိဳ႕နယ္ေလးမွာရွိတ့ဲ ဦးေလးေတြအေဒၚေတြအိမ္မွာ သြားေနၾကရတယ္။ ဆင္ေျခဖုန္းၿမိဳ႕ေလးဟာ အ့ဲဒီ့အခ်ိန္က အေတာ္ေလးေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္လြန္းပါတယ္။ လူေျခနည္းပါးသလို ဆက္သြယ္ေရးကားလမ္းကလည္း အင္မတန္ရွားပါးေခါင္ဖ်ားလြန္းတ့ဲေဒသေလးပါ။ အ့ဲဒီ့မွာ ဝန္ထမ္းမိသားစုေတြအမ်ားစုေနထိုင္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေနတ့ဲအိမ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာလည္း ဝန္ထမ္းမိသားစုတစုေနတယ္။မိသားစုက ႀကီးတယ္။ အေဖရယ္ အေမရယ္ အျပင္ သားခ်ည္းပဲေလးေယာက္ပါတယ္။ သမီးေလးကတေယာက္တည္း။ စီးပြားေရးလည္းသိပ္အဆင္မေျပၾကဘူး။ အ့ဲဒီသမီးေလးဆိုတာက က်ေနာ့္ထက္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ႀကီးတယ္။ က်ေနာ္ကမႀကီးလို႔ေခၚတယ္။ ခင္လည္းေတာ္ေတာ္ေလးခင္ၾကတယ္။ အ့ဲမႀကီးက သူ႔အေဖရံုးမွာပဲ အလုပ္ဝင္လုပ္တယ္။ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ဆို ေခါင္းေလးငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး လမ္းေလ်ွာက္တတ္လြန္းလို႔ သူ႔ကိုေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ မႀကီးက ဘာလို႔ေခါင္းငုံ႔ေလ်ွာက္တာလဲဆိုေတာ့ လမ္းေလ်ွာက္ရင္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ ၾကည့္ၿပီးေလ်ွာက္ရတာ သေဘာက်လို႔တ့ဲ။ အ့ဲလိုပဲေနလာရင္းနဲ႔ တေန႔မွာ အ့ဲမႀကီးက ေျခေထာက္က်ိဳးပါေလေရာ။ အရိုးေဆးရံုမွာခြဲစိတ္ရတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အ့ဲဒီ့ေန႔မွာပဲ က်ေနာ့္ရဲ႕အေဖတူအေမကြဲအမက လက္အေၾကာမွာအက်ိတ္ျဖစ္လို႔ ေဆးရံုတက္ခြဲရတယ္။ တိုက္ဆိုင္တာက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးကိုခြဲမယ့္ဆရာဝန္က တေယာက္တည္းပဲ။ နာမည္က ေဒါက္တာသန္႔စင္တ့ဲ။ အ့ဲလိုနဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး ခြဲစိတ္ၿပီးလို႔ ေဆးရံုကဆင္း အိမ္အသီးသီးျပန္နဲ႔ပဲ ကိစၥကၿပီးသြားတယ္ေပါ့ဗ်ာ။
ဒါေပမယ့္ ကိစၥက အ့ဲဒီ့အခ်ိန္မွစတာပဲ။ အ့ဲဒီ့မႀကီးဟာ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္ပြားေလးေတြျဖစ္ေနတာကို ဘယ္သူမွသတိမထားႏိုင္ခ့ဲဘူး။ သူ႔ကိုယ္သူလည္းမသိဘူး။ ရက္နည္းနည္းၾကာေတာ့ မႀကီးက က်ေနာ့္အေမကိုရင္ဖြင့္တယ္။ '' အမရယ္ ေဆးရံုတက္တုန္းက ေဒါက္တာသန္႔စင္ဆိုတာေလ က်မကိုရည္းစားစကားေျပာတယ္။ လက္ထပ္မယ္လို႔လည္းေျပာတယ္။ တိုက္ပိုင္ကားပိုင္ရွိတယ္။ တက္စီခ်ည္းပဲ အစီးႏွစ္ဆယ္ပိုင္တယ္။ အ့ဲဒါ က်မဘက္ကေခါင္းညိတ္တာနဲ႔ လာေတာင္းမွာ ။ အ့ဲေတာ့ အမေယာက္်ားကႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ရွိေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းစုံစမ္းေပးပါလား။ က်မလည္းသူ႔ကိုသေဘာက်တယ္ '' ဘာညာအစုံရင္လာဖြင့္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကေပ်ာ္လိုက္တာဆိုတာ။ သူတို႔ကစီးပြားေရးအဆင္မေျပဘူးမဟုတ္လား။ ရိုးလည္းရိုးသားၾကေတာ့ အခုလိုျပည့္ျပည့္စုံစုံဆရာဝန္တေယာက္က လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတယ္ဆိုေတာ့ မႀကီးေတာ့ ေကာင္းစားေတာ့မယ္ေပါ့ေလ။ အ့ဲေတာ့ ဝမ္းသာအားရပဲ စုံစမ္းေပးမယ္ ေမးေပးမယ္ဆိုၿပီး အာမခံလိုက္ေရာ။ အေဖကလည္းစုံစမ္းတယ္။ ဟုတ္တယ္ေပါ့။ ေဒါက္တာသန္႔စင္ဆိုတာရွိတယ္။ အမွန္ပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တက္စီအစီးႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ဆိုေတာ့ မႀကီးကထပ္အပူကပ္တယ္။ ေဆးရံုကိုသြားစုံစမ္းေပးပါေပါ့။ ေဒါက္တာသန္႔စင္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေသခ်ာေမးေပးပါေပါ့။ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔သားအမိခမ်ာ ဟိုးးၿမိဳ႕အစြန္ဆင္ေျခဖုန္းကေန ဆင္မလိုက္အရိုးေဆးရံုအထိကို ကားေတြအဆင့္ဆင့္စီးၿပီး သြားခ့ဲရတယ္။ တလမ္းလုံးလည္း သားအမိႏွစ္ေယာက္တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ဟုတ္ပါ့မလား။ မွန္ရဲ႕လား။ ဆရာဝန္ကတကယ္ပဲလက္ထပ္ပါမယ္ေျပာခ့ဲရင္ေတာင္ မိသားဖသားပီပီေတာင္းရမ္းမွာေပါ့။ လက္လြတ္စပါယ္ဘယ္လုပ္မလဲ ဘာညာအစုံေပါ့ေလ စဥ္းစားၾကတာ။ အ့ဲလိုနဲ႔အရိုးေဆးရံုေရာက္တယ္။ ေရာက္ေတာ့ ေဒါက္တာသန္႔စင္နဲ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါဆိုၿပီး ခြင့္ေတာင္းတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေဒါက္တာသန္႔စင္က အေရးႀကီးတ့ဲခြဲစိတ္မႈတခု လုပ္ေနရလို႔ ခြဲခန္းထဲမွာ ၾကာအုံးမယ္တ့ဲ။ ပထမေတာ့သားအမိႏွစ္ေယာက္ေစာင့္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ျပန္မယ္လို႔ပဲဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဆက္သြယ္ေရးေခါင္းပါးတ့ဲဆင္ေျခဖုန္းၿမိဳ႕ေလးကို ျပန္ဖို႔ဆိုရင္ ဆင္မလိုက္ကေန သုံးနာရီေလာက္ကားစီးမွရတယ္။ ဒါေတာင္ကားေစာင့္ခ်ိန္မပါဘူး။ အ့ဲေတာ့ အျပန္ေမွာင္မွာစိုးလို႔ မေစာင့္ေတာ့ဘဲျပန္သြားလိုက္ေတာ့တယ္။ အျပန္လမ္းမွာလည္း အေမကေျပာတယ္။ မႀကီးရဲ႕အေမကိုအသိေပးလိုက္ရင္ေကာင္းမယ္ေပါ့ေလ။
အ့ဲလိုနဲ႔ဗ်ာ ။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ မႀကီးကိုေျပာရတာေပါ့ မေတြ႔ခ့ဲဘူးဆိုတ့ဲအေၾကာင္း။ အ့ဲေတာ့သူကေျပာတယ္။ ဆရာကဖုန္းဆက္တယ္ေပါ့ ။ ဘယ္ေန႔ေတာ့လာမယ္ေပါ့။ မိဘေတြကိုလာမွပဲအသိေပးပါေပါ့။ က်ေနာ္တို႔မွာ ဟ အ့ဲလိုဆိုေကာင္းတာေပါ့။ လိုက္စုံစမ္းမယ့္အစား ထိုင္ေစာင့္လိုက္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းက မၿပီးဘူး။ ဆရာကဘယ္ကိုခ်ိန္းလို႔ သြားေတြ႔ရပါတယ္ဆိုတာကတမ်ိဳး ဖုန္းဆက္လို႔အိမ္ကလူေတြမသကၤာျဖစ္ေနၿပီဆိုတာကတဖုံနဲ႔။ ခ်ိန္းေတြ႔ရင္လည္း ဆရာက ( ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ ) ပါးေလးနမ္းဘာေလးနမ္းလုပ္သတ့ဲ။ သူေျပာပုံအရက အဆင့္ေတြေက်ာ္ေနတ့ဲအေနအထား။ အ့ဲေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကစိုးရိမ္တာေပါ့။ မႀကီး အတင့္မရဲနဲ႔ဘာညာ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာတင္မကေတာ့ဘူး။ သူ႔ေနာက္ကို ဘယ္ေကာင္ေလးက လိုက္လာျပန္ၿပီေပါ့။ ဘယ္ေကာင္ေလးက အသဲအသန္ျဖစ္ေနပါၿပီေပါ့။ စာေတြဘာေတြေတာင္လိုက္ေပးေသးတာဆိုပဲ။ အ့ဲစာေတြလည္းျပတယ္။ ဟင္ က်ေနာ္တို႔က စိတ္ပူရေရာ။ဆရာနဲ႔ပဲယူပါဘာညာေဖ်ာင္းဖ်။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔အေျခအေနကအေတာ္ဆိုးလာတယ္။ အိမ္မွာသူတေယာက္တည္းရွိေနခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုႀကိဳက္ေနတ့ဲလူတေယာက္က အိမ္ေပၚတက္ၿပီးေစာ္ကားသြားတယ္ဆိုတ့ဲအဆင့္ထိျဖစ္လာပါေလေရာ။ အ့ဲေတာ့အေမက ေသခ်ာေမးရေတာ့တယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ဘာေတြျဖစ္တာလဲဆိုတာ ။ သူေျပာျပတာကလည္း ေျဖာင့္လို႔ျဖဴးလို႔ပဲ။ အမွန္ပဲ။ လူတေယာက္ကေစာ္ကားသြားတ့ဲပုံစံေတြ။ အပ်ိဳတေယာက္မသိသင့္တ့ဲ မသိႏိုင္တ့ဲကိစၥေတြပါ ေျပာေတာ့ ဒါဟာတကယ္ပဲလူတေယာက္လာေစာ္ကားသြားတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတယ္။ က်မဘဝသြားပါၿပီေပါ့။ ဆရာနဲ႔လည္းေဝးၿပီဘာညာေျပာၿပီး ငိုေတာ့တာပဲ။ အ့ဲေတာ့မွ အေမက မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔အေမကိုေျပာမွပဲဆိုၿပီး သူ႔အေမကိုေသခ်ာေျပာျပလိုက္တယ္။ ပထမေတာ့သူ႔အေမကရန္လုပ္မယ္ထင္တာ။ ေနာက္ေတာ့မွ သူ႔သမီးအ့ဲလိုျဖစ္ေနတာ သူတို႔လည္းရိပ္မိေၾကာင္း သူ႔သမီးေျပာေနတာေတြ တခုမွမဟုတ္ေၾကာင္း အိမ္ကိုလည္း ဘယ္သူမွဖုန္းမဆက္ေၾကာင္း အိမ္မွာတေယာက္တည္းရွိတယ္ဆိုတာလည္းမျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ရံုးဆင္းခ်ိန္ဆိုရင္ အိမ္မွာလူစုံၿပီး ရံုးသြားခ်ိန္ဆိုလည္း အိမ္မွာေခြ်းမေတြက်န္ခ့ဲေၾကာင္း။ စိတ္အေျခအေနတခုခုျဖစ္ေနတယ္လို႔ထင္ေၾကာင္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေၾကာင္း စသျဖင့္ေျပာေတာ့ ေနာက္ဆုံး စိတ္ေရာဂါကုဆရာဝန္နဲ႔ျပဖို႔ တိုင္ပင္လိုက္ၾကတယ္။ အေမကလည္းအ့ံၾသလို႔ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔မွာလည္း ဟင္ေတြ ဟာေတြျဖစ္ကုန္တာ။ ဟုတ္ပါ့မလားေပါ့။ မႀကီးက လုပ္ၾကံဇာတ္ေတြကို အ့ဲေလာက္ႀကီးလုပ္ပါ့မလားေပါ့။ သူ႔အေမက သူ႔သမီးသိကၡာဆယ္ခ်င္တာနဲ႔ပဲ မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာလားေပါ့။ စိတ္ထဲမွာဒြိဟေတြျဖစ္တာဆိုတာ။ ေနာက္မၾကာပါဘူး။ မႀကီးအေမက က်ေနာ့္အေမကိုလာေျပာတယ္။သူ႔သမီးအတြက္ ေယာက္်ားရွာေပးဖို႔။ ဆင္းရဲခ်င္သေလာက္ဆင္းရဲပါေစ ရိုးသားရင္ၿပီးေရာ ေကာင္ေလးတေယာက္ရွာေပးပါဆိုၿပီး။ ပုဆိုးမပါရင္ေတာင္ ပုဆိုးဆင္ပါ့မယ္ဆိုၿပီး။ အ့ဲေတာ့ အေမကေမးရတယ္။ ဆရာဝန္ကဘာေျပာလဲေပါ့။
ဆရာဝန္က ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးလိုက္ပါေပါ့။ ေဟာ္မုန္းအေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ စိတ္ဂေယာက္ဂယက္ျဖစ္တယ္ေပါ့။ သတိမထားမိေတာ့ စိတ္ဂေယာက္ဂယက္အေျခအေနကေန စိတ္ႏွစ္ခြအေျခအေနထိပါျဖစ္သြားတယ္ေပါ့။ မူရင္းစိတ္က ေယာက္်ားလိုခ်င္လို႔မဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ္တြင္းေသြးသားအေျခအေနေတြေျပာင္းလဲလာတ့ဲအခါ စိတ္ကပါ အ့ဲလိုေတြျဖစ္ကုန္သတ့ဲ။ အ့ဲဒါကိုအခ်ိန္မီသတိထား ကုသႏိုင္မွ အျမန္ေပ်ာက္တယ္ေပါ့။ မဟုတ္ရင္ အ့ဲဒီ့အေၾကာင္းေတြကိုရိပ္မိေနတ့ဲ ယုတ္မာသူေတြက ဖ်က္စီးသြားတတ္တယ္ေပါ့။ အင္းးး အ့ဲဒါေၾကာင့္ ရံုးျပန္ခ်ိန္ေတြမႀကီးကိုလမ္းမွာေတြ႔ရင္ ေခါင္းငုံ႔ၿပီး ျပဳံးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ စကားေတြေျပာေနတာကို မႀကီးလို႔မ်ားႏႈတ္ဆက္လိုက္ရင္ အလန္႔တၾကားနဲ႔ ျပန္ေမာ့ၾကည့္တတ္တာကိုး။ သတိထားစရာေတြေလ။ ေနာက္ေတာ့မၾကာပါဘူး။ အ့ဲအမႀကီး အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တယ္။မိဘကသေဘာတူၿပီးသူတို႔လည္း ခ်စ္ၾကလို႔ ေပးစားလိုက္တာ။ ထူးဆန္းတာက အိမ္ေထာင္က်ၿပီး လပိုင္းေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ သူျဖစ္ခ့ဲတာေတြေမ့ကုန္တယ္။ က်ေနာ့္အေမကိုသူေျပာခ့ဲတ့ဲစကားေတြ သူမသိေတာ့ဘူး။ ေဆးခန္းျပခ့ဲတာ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ သူမသိေတာ့ဘူး။ ေဒါက္တာသန္႔စင္ဆိုတာလည္း သူမမွတ္မိဘူး။ သူ႔ကိုေျခေထာက္ခြဲစိတ္ခ့ဲတာပဲသိတယ္။ အ့ဲဒီ့ဆရာဝန္ကိုနာမည္ေတာင္မသိေတာ့ဘူး။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ေျခာက္လေလာက္ၾကာေတာ့ သူ႔ဟာနဲ႔သူေနသားေတြက်ၿပီး ဟိုးအရင္လိုပဲပုံမွန္ေတြျပန္ျဖစ္လို႔။ အခုဆို ကေလးေတာင္ႏွစ္ေယာက္ရေနၿပီ။ စီးပြားေရးလည္းအဆင္ေတြေျပလို႔။ အခုေနာက္ပိုင္းျပန္ေတြ႔ရင္ ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး ေစ်းဝယ္ထြက္တ့ဲ သူတို႔မိသားစုကို စိတ္ခ်မ္းသာစြာေတြ႔ရေတာ့တာပဲ။
ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တတ္တယ္ဆိုတာေတြကို ေနာက္ပိုင္းမွေလ့လာျဖစ္တယ္။ စိတ္ေရာဂါကုဆရာဝန္ေတြနဲ႔လည္း စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ ေဆြးေႏြးဖူးတယ္။ စာအုပ္ေတြလည္းဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေရာဂါအႏုစားေတြက ဆရာဝန္ေတြေတာင္ ၾကည့္တာနဲ႔မသိဘူးတ့ဲေလ။ စာအုပ္ေတြဘယ္ေလာက္ဖတ္ထားဖတ္ထား ကိုယ္ေတြလို ဘာမဟုတ္ညာမဟုတ္ေတြက လူတေယာက္ကိုၾကည့္တာနဲ႔ ေရာဂါရွိပါတယ္လို႔ ဘယ္လိုဆုံးျဖတ္မလဲေနာ့။ ကိုယ္ေတြစိတ္ဝင္စားလို႔လားမသိဘူး။ အ့ဲဒီလိုစိတ္စံလြဲျဖစ္ရပ္ေတြ မ်က္စိေရွ႕မွာအမ်ားႀကီး ေတြ႔ခ့ဲရတယ္။ အခြင့္ၾကံဳရင္ ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္ရင္ စာေရးႏိုင္တ့ဲအင္အားရွိရင္ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ ေရးပါအုံးမယ္လို႔။ :D
ေတာ္ေသးၿပီ
စုမြန္သြယ္
MSU No 057