အိပ္မက္ကို အိပ္မက္မွန္း ျပန္သိၿပီး မႏိုးေအာင္ ထိန္းရတာ သိပ္ပင္ပန္းမွန္း ၾကံဳဖူးသူမွသိလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ ကမၻာငယ္ေလးထဲက ခနတာရုန္းထြက္မႈသာ… ။
ထြက္ေျပးမႈထဲတြင္ လြတ္ေျမာက္မႈမ်ားစြာ ေရာျပြန္းေနသည္။ ခက္ခဲပင္ပန္းမႈ နာက်င္ျခင္းေဝဒနာအစုစုအား လိုရာပန္းတိုင္အေရာက္တြင္ ငိုေၾကြးျခင္းျဖင့္ အဆုံးသက္လိုက္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ ရုန္းကန္ပူပန္မႈဆိုသည္မွာ စိတ္၏ေစစားရာပင္ျဖစ္သည္။ လူေဟာင္းေတြကို ေတြ႔သည္။ စိတ္ေဟာင္းေတြျဖင့္ ေပြ႔ဖက္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကသည္။ လိုခ်င္ေသာ အမွန္တရားသည္ ထိုေနရာတြင္မဟုတ္ေၾကာင္း ရိပ္စားမိ၍ ကမ္းေသာလက္ေတြကို တြန္းခ်ပုပ္ထုတ္ၿပီး အေဝးကိုေျပးခ့ဲသည္။ ကိုယ္ အရပ္ေဒသတခုကို တကယ္ပင္ေရာက္သြားခ့ဲသည္။
အစီးအနင္းယဥ္မရွိ ၊ ဆူညံသံမရွိ ၊ ရွဳပ္ပြညစ္ပတ္မႈမရွိ ၊ ေပြလီမႈမရွိ ။ ပကတိရိုးရွင္းေသာ ထိုအရပ္သည္ အလင္းအတိျဖင့္ ၿပီး၏။ ၿငိမ္သက္ျခင္းျဖင့္ အတိၿပီး၏။ အိပ္မက္ကို အိပ္မက္မွန္းသိလိုက္ခ်ိန္တြင္ အိပ္မက္မွ မႏိုးရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားရင္းျဖင့္ အိပ္မက္မွ လန္႔ႏိုးခ့ဲသည္။ ကိုယ္ ေဒသတခုကို အမွန္ပင္ေရာက္ခ့ဲသည္။ :)
#စုမြန္သြယ္
MSU No 057