ရန္ကုန္မွာ နယ္စုံကလူေတြ အမ်ားႀကီး လာေရာက္အေျခခ်ေနထိုင္ၾကတယ္။ ေစ်းေရာင္းေစ်ဝယ္လုပ္စားသူေတြရွိသလို ဝန္ထမ္းအမႈထမ္းလုပ္တ့ဲလူေတြလည္း ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က တႏိုင္တပိုင္ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးေလးေတြ လာလုပ္ၾကသလို တခ်ိဳ႕ကလည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ အေျခခ်ေနလာၾကသူေတြရွိတယ္။ ရန္ကုန္ဟာ ရွိတ့ဲနယ္နမိတ္ထက္ ေနတ့ဲလူကပိုမ်ားေနလို႔ အဟာရခ်ိဳ႕တ့ဲေနတ့ဲေနရာလိုျဖစ္ေနတယ္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကတိုက္ခန္းေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူနည္းစုသာေနလို႔ရတ့ဲ တိုက္ခန္းေတြျဖစ္တယ္။ မိသားစု ၄ေယာက္ေလာက္သာေနလို႔ရတယ္။ ဒါေတာင္အမ်ားဆုံး။ အိမ္ေရွ႕မွာ လူ၅ေယာက္ေလာက္ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းထိုင္လို႔ရတ့ဲ ဧည့္ခန္းတခန္း၊ အလယ္မွာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ထားလို႔ရတ့ဲ အခန္းတခန္း၊ အ့ဲဒီ့အေနာက္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္ ။ အခန္းဖြဲ႕စည္းပုံက ဒါပဲ။ တကယ့္လူေနမႈပုံစံအတိုင္း စနစ္တက်ေနမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုတိုက္ခန္းမ်ိဳးဟာ လူႏွစ္ေယာက္ပဲေနဖို႔အဆင္ေျပႏိုင္တယ္။ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္တိုက္ခန္းေတြမွာ အနည္းဆုံး လူ ၅ေယာက္အထက္ေနေနၾကရတယ္။ မိသားစုမ်ားတာေရာ စုေပါင္းစပ္တူေနၾကတာေရာဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြဆို လူ ၁၀ေယာက္အထက္ေနၾကရယ္။ အေဆာင္ေတြလည္းအ့ဲလိုပဲ လူမ်ားတယ္။ လူမ်ားတာ ကိစၥမရွိေပမယ့္ အခန္းက်ဥ္းတာကေတာ့ လူမ်ားရင္အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။
ဘာေတြအဆင္မေျပဘူးလဲဆိုေတာ့ လူမ်ားေတာ့ အဝတ္မ်ားတယ္။ လွမ္းရတ့ဲေနရာမ်ားမ်ားလိုတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ခ်က္ရျပဳတ္ရတာမ်ားတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ေနရာက်ယ္က်ယ္လုိတယ္။ အ့ဲလိုေနရာက်ယ္မရွိေတာ့ ရွိတ့ဲေနရာေလးမွာပဲ ကပ္သပ္ၿပီး လုပ္ရကိုင္ရဆိုေတာ့ အမႈိက္ေတြလည္း စည္းစနစ္နဲ႔မပစ္တတ္ေတာ့ဘူး။ အမႈိက္ျခင္းထားဖို႔ေနရာရယ္လို႔မရွိၾကေတာ့ဘူး။ အ့ဲေတာ့ ေတြ႔ရာေနရာမွာထိုးသိပ္ထည့္ ျပတင္းေပါက္ကေနပစ္ ေနာက္ေဖးေပါက္ကေနပစ္။ ေနာက္ေဖးေပါက္ဆိုတာကလည္း ေျပာရရင္ အေရးေပၚထြက္ေပါက္။ အေရးအေၾကာင္းဆို အိမ္ေရွ႕ေပါက္ကထြက္မရရင္ ဒီေနာက္ေဖးေပါက္ကထြက္ဖို႔ အေရးေပၚေလွကားလည္းတပ္ထားေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ အ့ဲဒီ့အေရးေပၚေလွကားေတြဟာ တိုက္ေဆာက္ၿပီး ၂ႏွစ္မွာကိုပဲ ဂ်ံဳးဂ်ံဳးက်ၿပီး သံစသံနေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ ေလွကားဆိုတာမရွိေတာ့ဘူး။ အ့ဲေတာ့တိုက္ခန္းေနလူေတြ ဒီအေရးေပၚအေပါက္ကိုဖြင့္ၿပီး တိုက္ခန္းေနရာခ်ဲ႕ၾကေတာ့တယ္။ အျပင္ေနရာေလးကို ကိုယ့္ရဲ႕စတိုေလးအျဖစ္အသုံးျပဳၾကတယ္။ အ့ဲလိုနဲ႔ အ့ဲဒီ့ေနရာလြတ္ကေလးေတြဟာ အမႈိက္သရိုက္ေတြအတြက္ေနရာတခုျဖစ္လာေတာ့တယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာက အေရးအေၾကာင္းတခုခုျဖစ္လို႔ အိမ္ေရွ႕ေပါက္ကမ်ားထြက္မရရင္ ေနာက္ေဖးေပါက္ကလည္း ဆင္းေျပးလို႔မရဘူး။ ေလွကားမရွိဘူး။ ေလွကားေတြမရွိေတာ့လို႔ ေနရာလြတ္ကေလးကေနတြယ္ကပ္ၿပီး ေအာက္ကိုဆင္းမယ္ဆိုလည္း စည္းကမ္းမရွိ ေနရာခ်ဲ႕ထြင္တ့ဲလူေတြေၾကာင့္ ေနရာလြတ္ကေလးဟာ ပစၥည္းပစၥယေတြနဲ႔ျပည့္သိပ္ေနလို႔ အလြယ္တကူေျခခ်ဖို႔ေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးရယ္။ :( :(
အ့ဲဒီ့လိုေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းမွာ လူအမ်ားႀကီးရွိတ့ဲမိသားစုေတြဟာ က်ပ္ပိတ္ၿပီးေနၾကရတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္တြန္းတိုက္ၿပီး ဟိုလွည့္ဒီလွည့္နဲ႔ ဒီလိုပဲေနေနၾကရတာပဲ။ တခုဆိုးတာက ပုံမွန္မိသားစုဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲေနလို႔ရေပမယ့္ ေစ်းေရာင္းတ့ဲမိသားစုဆို ေတာ္ေတာ္ကိုအဆင္မေျပပါဘူး။ ေစ်းေရာင္းတာေတာင္ ထမင္းဆိုင္တို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တို႔ ဖြင့္ထားတ့ဲအိမ္ေတြဆိုပိုလို႔ေတာင္ဆိုးပါတယ္။ ေညွာ္နံ႔ ေလွာ္နံ႔ေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ၾကားမွာ လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ဟာ အသက္ရွဴက်ပ္ၿပီး ေမာဟိုက္ေနၾကရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္တိုက္ခန္းအမ်ားစုဟာ က်ဥ္းတ့ဲအတြက္ ထမင္းဆိုင္တို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တို႔ဖြင့္မယ့္သူေတြအတြက္မသင့္ေလ်ာ္ဘူး။
က်ေနာ္တို႔တိုက္မွာ ထမင္းဆိုင္ဖြင့္ထားတ့ဲအိမ္ခန္းတခန္းရွိတယ္။ လမ္းေဘးေစ်းသည္အႀကီးစားပဲ။ ေနတာကက်ေနာ္တို႔ တိုက္ခန္းလိုမ်ိဳး အထပ္ျမင့္မွာ။ဖြင့္တ့ဲဆိုင္က တျခားတေနရာမွာ ။ အ့ဲေတာ့ အ့ဲဒီ့အခန္းမွာ ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ဆိုင္ဖြင့္ထားတ့ဲေနရာကိုသယ္ရတယ္။ သယ္ေတာ့ ေလွကားေပၚကဆင္းရင္ ခ်ဥ္ဟင္း ပဲဟင္းေတြ ေမွာက္က်။ စီးက်။ :( အ့ဲဒီ့အခန္းေလးမွာ ဆိုင္အလုပ္သမားေရာ အိမ္ရွင္ေရာ စုစုေပါင္း ၁၀ေယာက္ေက်ာ္ေနတယ္။ အ့ဲေတာ့ ခုနကေျပာခ့ဲသလို အေရးေပၚေလွကားေပါက္ကို သူတို႔ကေနရာခ်ဲ႕လိုက္ၾကတယ္။ :D ရွိသမ်ွအမႈိက္အကုန္ထားတယ္။ သူတို႔အဝတ္ေတြလည္းလွမ္းတယ္။ ခ်က္ရျပဳတ္ရတာမ်ားေတာ့ ေရကိုေဘစင္ကမသြန္ဘဲ ေအာက္ကိုဒီအတိုင္းသြန္တယ္။ အ့ဲဒီ့ေနရာေလးမွာထားတ့ဲ ပစၥည္းေတြက တြန္းရင္းတိုက္ရင္းနဲ႔ ေအာက္ကိုျပဳတ္က်။ မီးေသြးအိတ္ေတြကို အ့ဲဒီ့အေပါက္မွာတြဲေလာင္းခ်ိတ္ထားေတာ့ အမႈန္ေတြက တလြင့္လြင့္။ ေနဒဏ္ေလဒဏ္ေၾကာင့္ ေဆြးတတ္တ့ဲပစၥည္းေတြကေဆြးၿပီး ေအာက္ကိုျပဳတ္က်။ တဒုန္းဒုန္းအသံၾကားလို႔ထြက္ၾကည့္ အ့ဲလိုေတြျပဳတ္က်တ့ဲအမႈိက္ကမ်ားတယ္။ ေရေတြသြန္ေတာ့ ေအာက္ထပ္ကအေပါက္မွာ ရႊံ႕ဗြက္ေတြျဖစ္။ ျခင္ေတြေအာင္း ၾကြက္ေတြလာ။ တျခားအေကာင္ဗေလာင္ေတြဆိုတာ ေလွကားေတြကေနတဆင့္အိမ္ထဲေတြအထိတက္လာၾက။ အဲ့ဒီ့အမႈိက္ပံုကို ၾကြက္ကဝင္တိုး က်ီးကဝင္တိုးနဲ႔ အမႈိက္ေတြအထပ္ထပ္ျဖစ္ ။ ေအာက္ကို တဘုန္းဘုန္းက်။ နားမခံသာ မ်က္လုံးမခံသာ။ စိတ္မခံသာ။ တေန႔တေန႔ အကုသိုလ္ဆိုတာ အပုံလိုက္။
က်ေနာ္က ေနာက္ေဖးျပဴတင္းေပါက္ကို မဖြင့္ေတာ့တာၾကာၿပီ။ အေပၚထပ္ေတြက ပစ္ခ်တ့ဲအမႈိက္ဒဏ္ကိုမခံႏိုင္လို႔ မဖြင့္ေတာ့တာ။ အ့ဲေတာ့ ခ်က္ျပဳတ္တ့ဲအခါ ေညွာ္နံ႔ေတြလုံေနမွာစိုးလို႔ ေဘးအေရးေပၚတံခါးေလးေတာ့ဖြင့္ရတယ္။ ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းေအာင္။ ဒါေပမယ့္ ခ်က္ရင္းျပဳတ္ရင္း ဖြင့္ထားတ့ဲတံခါးကေန အျပင္ကိုမ်က္စိေဆြၿပီးေတာင္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ ေအာ္ဂလီဆန္ၿပီး အန္ခ်င္လြန္းလို႔။ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားဆိုတာ ျမင္မေကာင္းဘူး။ လူေတြရဲ႕ စည္းကမ္းမရွိမႈေတြေၾကာင့္ စည္းကမ္းနဲ႔ေနသူေတြပါစိတ္ညစ္ရတယ္။ ေရာဂါပိုးေတြကူးခံရတယ္။ အ့ဲေတာ့ တေန႔ က်ေနာ္ရပ္ကြက္ရံုးကို သြားတိုင္လိုက္ပါတယ္။
ရွင္းပါတယ္။ရပ္ကြက္ရံုးကေျပာလိုက္တာက မၾကာခင္ စီစီတီဗီတပ္ေတာ့မွာမို႔ သည္းခံလိုက္ပါတ့ဲ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲဆိုေတာ့ မၾကာေတာ့ပါဘူးတ့ဲ။ အ့ဲလိုေျပာခ့ဲတာ အခုဆို တႏွစ္ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ အ့ဲဒါနဲ႔ စည္ပင္ကိုတိုင္ပါတယ္။ စည္ပင္ကေျပာတာကလည္းရွင္းပါတယ္။ တခါႏွစ္ခါသူတို႔ အကုန္က်ခံရွင္းေပးၿပီးပါၿပီတ့ဲ။ ရပ္ကြက္မွာအလွဴေငြေတြရွိပါတယ္တ့ဲ။ အလွဴေငြေတြနဲ႔ စီစီတီဗီတပ္မယ္လို႔ေျပာပါတယ္တ့ဲ။ ဒါဟာ စည္ပင္တာဝန္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးတ့ဲ။ ရပ္ကြက္ရံုးကိုသာေဆာ္ၾသေပးပါတ့ဲ။ ျပတ္ကေရာ !
စီစီတီဗီဆိုတာ ကင္မရာ အလုံေလးေတြ ေနရာအႏွံ႔တပ္ထားရံုနဲ႔ ၿပီးသြားၿပီလို႔မ်ားထင္ေနၾကလို႔လားမသိဘူး။ ဆာဗာကေန ျပန္ၿပီး ခ်က္လုပ္ေပးရတယ္ဆိုတာ မသိလို႔လားမသိဘူး။ စီစီတီဗီအတြက္ ရံပုံေငြ သိန္း ဘယ္ေလာက္ဆိုတာလည္း ရပ္ကြက္မွာ ဗီႏိုင္းႀကီးနဲ႔ခ်ိတ္ထားတာေတြ႔ရတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ပညာရွင္ေတြက ဘယ္လိုေတြ ေဆာင္ရြက္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္တို႔မသိဘူး။ သိတာကေတာ့ တိုင္လိုက္သည္းခံခိုင္းလိုက္၊ တိုင္လိုက္ ပစ္တ့ဲအခန္းကိုဓါတ္ပုံရိုက္ေပးပါေျပာလိုက္၊နဲ႔ပဲ သည္းခံသည္းခံမ်ားမ်ားခံတရားက်င့္လာတာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာခ့ဲပါၿပီဆိုတာေတာ့သိပါတယ္။ လူေနထူထပ္လာတာနဲ႔အမ်ွ အမႈိက္ျပႆနာဟာ ဆိုးရြားတ့ဲ မေျဖရွင္းႏိုင္တ့ဲ ျပႆနာႀကီးတခုမ်ား ျဖစ္ေနေလၿပီလားလို႔ စဥ္းစားရင္း ေတြးရင္း ဟူးးးးးးသည္းခံ သည္းခံ။
စုမြန္သြယ္
MSU No 057