စိတ္လိုလက္ရနဲ႔ဖြာညွိမိတ့ဲ ခ်စ္ျခင္းေတြဟာ မီးစာမကုန္ခင္မွာပဲ ျပာေတြ လြင့္လို႔က်ဲလို႔။
ကိုယ္ဟာ သစၥာတရားကိုေလာဘႀကီးမိသူတ့ဲလား။
အျမင္ေတြမတူဘူးဆိုတာ ကိုယ္လက္မခံဘူးကြယ္။
ဘယ္ဘက္ကၾကည့္ၾကည့္ ဝလုံးဟာ ဝလုံးပါပဲ။ လုံးဝန္းျခင္းကိုပဲျမင္လိုက္ၾကတာေပါ့။
သံသယဆိုတာ ေပါင္းစပ္ျခင္းကိုၿဖိဳတ့ဲ ဗုံးပဲ။
မရိုးသားျခင္းကို ဘာလို႔မက္ေမာေနသလဲမိတာရယ္။
လူရွဳပ္ေတြရဲ႕ေဆးလိပ္မီးခိုးၾကားမွာ မင္းအသက္ဒီထက္မတိုေစခ်င္ေတာ့ဘူး။
ရိုးသားစမ္းပါလို႔ ေျပာေနရတာကိုက ႏွလုံးသားေတြမြန္းၾကပ္လိုက္တာ။
ကိုယ္တို႔ ေကာင္းကင္အဆုံးကိုေမာ့ၾကည့္ၾကမယ္ေလ။
ၾကယ္ေတြစုံရာအရပ္မွာ ဘဝေတြေပါင္းစည္းၾကတာေပါ့။ မင္းလိုက္မယ္မဟုတ္လား။
ထိုအရပ္မွာ နာမည္ေတြမရွိၾကဘူး။ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကိုတပ္မေခၚၾကဘူး။
ထိုအရပ္မွာ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ စကားေျပာၾကတယ္။
အျပံဳးေတြနဲ႔သိၾကရတယ္။
ႏွလုံးသားေတြ အလင္းေတာက္ေနတာ ေဖာက္ထြင္းျမင္ရသတ့ဲမိတာ။
ထိုအရပ္မွာ အမုန္းဟာ ျပစ္ဒဏ္ပဲ။
ဝန္တိုျခင္းဟာ အဆိပ္တ့ဲ။
ကဲ ဘယ္ေလာက္ထူးဆန္းလိုက္သလဲေနာ္။
ေဒါသဆိုတာ ေခတ္ေနာက္က်တ့ဲဖက္ရွင္တမ်ိဳးတ့ဲ။
ထိုအရပ္မွာ အျပံဳးေတြကိုသာ အလွဆင္ၾကသတ့ဲ။
ေဝငွျခင္းမရွိတ့ဲေနရာဟာ အသက္တိုလို႔ရုပ္ရင့္ၾကတယ္တ့ဲေလ။
စစ္မက္ေတြမရွိၾကဘူး။
ဆုေပးစနစ္မရွိဘူး။
ဒဏ္ေပးမႈေတြပဲရွိတယ္။
မရိုးသားမႈကိုရွာခ်င္ရင္ သခ်ိ ၤဳင္းကိုသြားရသတ့ဲ။
ကဲ မိတာ။
ၾကယ္ေတြစုံရင္ ကိုယ္တို႔ခရီးထြက္ၾကရေအာင္။
ထိုအရပ္ကိုသြားဖို႔ စည္းကမ္းတခုပဲလိုတယ္။
အ့ဲဒါကေတာ့ ဒီဘက္ကမၻာက အျဖစ္ေတြကို အတိတ္ေမ့ထားခ့ဲျခင္းပဲ။
ကဲ
အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ အထုပ္ျပင္ၾကရေအာင္။
စုမြန္သြယ္
MSU No. 57
Photo Credit - http://sonicdust.blogspot.com