#trafficinsinder

"ဒေါ်ကြီး ဒေါ်ကြီး" "ဟဲ့ ခြံတံခါးဝက လူခေါ်သံကြားတယ် တံခါးသွားဖွင့် ပေးကြပါအုံး" အမေ့ကို ဒေါ်ကြီးဟု ခေါ်တာ အမေ့ရဲ့ တူများကသာ ခေါ်ကြသည်။ ထိုသို့ ခေါ်သူကလည်း ရှားပေသည်။ ခြံတံခါးပေါက်မှ

ညက တော်တော်နဲ့အိပ်မပျော်ပေ။ ကျွန်တော်က ည ရှစ်နာရီခွဲဆိုပါမူ အိပ်ဖို့ စတင်သည်။ တခါတရံ ကိုးနာရီမှာ အိပ်ပျော်သွာသလို၊ ရှစ်နာရီမှာလည်း အိပ်ချင်စိတ်ဖြစ်နေသည်။ မနေ့ညက တာယာပွကြီး မူးပြီးရစ်သဖြင့် ညဆယ်နာရီမှ အိပ်ရသည်။

ကလေးတယောက်ကို မွေးဖွားဖို့ ဘာတွေလိုအပ်ပါသလဲ။ လူအမျိုးမျိုး‌ပေါ်မူတည်သလို၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းကလည်းကွားခြားပေမည်။ ကလေး တယောက်ကို မွေးဖွားဖို့ရာမှာ ကိုယ်တွေသိသလောက် ကတော့ ကလေးမွေးဖွားပြီပြီချင်း ထိုကလေးကို

လူ့စိတ်သည်က အမျိုးမျိုးပြောင်းလဲသည်။ စိတ်ပြောင်းလဲသည်မှာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ပြောမဆုံးနိုင်အောင်ရှည်လျားစွာ ပြောင်းလဲနေသည်။ လူအမျိုးမျိုး စိတ်အထွေထွေဟုပြောသေးသည်။ ကျွန်မရဲ့စိတ်ကလည်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသည်မှာ

မျက်လုံးက ယနေ့မှာ နာနေသည်။ မျက်လုံးနာနေသဖြင့် စာရေးဖို့ စိတ်မပါပေ။ သို့ပေသည့် တရက်ခြား ပို့စ်တော့ ရေးရပေမည်။ ဒီတော့ကြိုးစားပြီး ရေးရပါလေသည် မိတ်ဆွေတို့ သိသည့်အတိုင်း မြန်မာပြည်အနှံအပြားမှာ ရေဘေး

လွမ်း ရင်ထဲ လှိုက်လို့ သိပ်ကို လွမ်း။ ကိုတိုးကြီး၏ အသံဩဇာ ပါဝါအပြည့် သီချင်းသံကို ကြားရသည့်အခိုက် ရင်ထဲမှာ တကယ်ကို လှိုက်ဖိုရသည်။ မိုးအုံ့လို့ သစ်ရွက်ကလေးတွေ ငြိမ်နေရင် တိမ်တွေပြိုတော့မှာ ကိုယ်သိတယ်။ ဝါဆိုရယ်

ဆင်းရဲသားတွေက အမိအရ အဝအပြဲစားပစ်တာ။ ချမ်းသာသူတွေက တို့ကနန်း စိတ်ကနန်းသာ စားတာ။ အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဒီလိုပဲ စဉ်းစားမိတာပါ။ ဆင်းရဲသားလည်း ပါးစပ်ပေါက်ကြီးနဲ့။ သူဌေးဆိုသူလည်း ပါးစပ်ကြီးတွေနဲ့ပေါ့။

Power Up ခြင်းမပြုလုပ်တာကြတော့ မေ့ပင်နေသည်။ ယနေ့ ဇွန်လ တစ်ရက်ဆိုသမို့ ပါဝါအပ်လိုက်သည်။ Hive ဈေးတက်ပါရင် ရောင်းဖို့ ဥ ထားသည်များဖြစ်သည်။ ဈေးက မတက်တော့ ပါဝါအပ်ရတာပေါ့။ တနေ့ ဈေးတက်နိုး တက်နိုးဖြင့် မျှော်ကိုးရတာ

သောကြာ မနက်ခင်းက အေးမလိုလို၊ နွေးမလိုလို ပါလေ။ ဟော့ ခဏကြာတော့ မိုးပေါက်လေးများ ကျလာသည်။ မိုးကျသည်ဟုထင်ရအောင်လည်း မိုးပေါက်က မကြီးပြန်။ မိုးမှုန် မိုးမွှားလေးများ ကျနေသည်။ ဆောင်းရာသီမှာ နှင်းကျသလိုလိုပင်

မနေ့ညက မိုးတွေရွာတော့ ငယ်ဘဝကို သတိရမိသည်။ လာနီညာတို့၊ အယ်နီညိုတို့ကြောင့်လည်း ငယ်ဘဝကို သတိရသည်။ ကျွန်တော်က မန္တလေးသားဖြစ်သည်။ ဘူတာကြီး၊ ဆေးရုံကြီးနှင့် နန်းမြို့ရိုးကြီးအနီးမှာ မွေးဖွားခဲ့သည်။ မန်းရွှေမြို့ရဲ့

ကျွန်တော့်အကို တာယာပွကြီးက ယမကာထွေလာပါ လျှင် ရစ်တတ်သူဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် ယခင်ပိုစ့် တခုမှာ သောက်ရစ်ကြီးဟု အမည်ပေးထားပါသည်။ သောက်လာသည့်အခါ လူတိုင်းကို ရစ်တတ်သဖြင့် သောက်ရစ်ဟု ခေါ်ရပေသည်။ အရက်မသောက်သည့်

ကျွန်တော့်အမေက ဇွတ် သမားဟုပြောရမလား။ အသက်ကိုးဆယ်ကျော်အရွယ်မှာပင် သူလုပ်ချင်တာကို ဇွတ်လုပ်သူမို့ ထိုသို့ပြောရလေသည်။ ယနေ့ မိုးအုံ့သည် မိုးတိမ်များရှိသည်။ အအေးဓာတ်လေး အနည်းငယ်ရှိသည်။ ထိုကြောင့် အမေ ရေချိုးရင်

မီးတောက်နေတယ် ရေလိုနေတယ်။ ရေလို အေးမြတဲ့ မင်းရဲ့ မေတ္တာ ရချင်တယ်။ အညာနွေ နေပူပူမှာ ရေအေးအေးလေးတခွက် သောက်ရတာ အမောပြေ၊ အပူညိမ်းသပေါ့။ ကျွန်တော်က ရေခဲရေထက် ရေအိုးမှ ရေအေးအေး လေးကို ပိုမိုနှစ်သက်မိသည်။ နွေရာသီမှာ

ပူလိုက်တာ အမလေး ပူလှချည်ရဲ့၊ အိုက်လှချည်းရဲ့။ စသဖြင့် လူတိုင်းနီးပါး နှုတ်ဖျားမှ အလွယ်တကူ ပြောထွက်နေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ဆီသီု့ တနေ့ညက လေမိုးကျသွားသဖြင့် အနည်းငယ် အပူလျော့သွားသည်။ မိုးမရွာခင်က 41 ရှိပြီး

ကံတရားတို့က ဆန်းကြယ် စသည့် အမည်ဖြင့် စာအုပ်ဖတ်ဖူးသည်လား မမှတ်မိပေ။ ထိုအမည်ကို စိတ်မှာ မှတ်မှတ်ရရဖြစ်နေသည်။ ကံတရားဆိုသည် ကလည်း အင်မတန်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းသော အရာဖြစ်သည်။ ကိုယ်တွေ့ခံစားရသူ မြင်တွေ့ရသူ စသဖြင့်

ပျော်သူတွေက ပျော်၊ ငိုသူတွေက ငိုနဲ့ ဒီနှစ်သင်္ကြန်က ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိပေ။ သင်္ကြန်ကာလသည်က ပူပြင်းခြောက်သွေ့ ရာသီဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်များကို ပူပြင်းသော ရာသီဖြစ်၍ အနားပေးထားသည့်ကာလဖြစ်သည်။ ရာသီပူ၊

မိသားစု ဆိုသည်က အမေ၊ အဖေနဲ့ သားသမီးများ စုစုဝိုင်းဝိုင်း တသားတည်းရှိသော အဖွဲ့အစည်းလေး ဖြစ်သည်။ မိသားစုမှာ သူရို့တာဝန်ကိုယ်စီနဲ့ ရှိကြပေသည်။ မေတ္တာတရားများလည်း ကိုယ်စီထားရှိကြသည်။ ကိုယ်စီတာဝန်များ ပျက်ကွက်ပါမူ

မီးတောက် နေတယ် ရေလို နေတယ်။ အဲ့သီချင်းစာသားက ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်က သီချင်း ဖြစ်သည်။ နွေရောက်ပြီဆို ရေ အခက်အခဲဖြစ်ကြသည်။ မြစ်အနီး၊ ချောင်းအနီးမှ နေသူများအဖို့ ရေခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေသိ။ အပူပိုင်းအညာ ဒေသမှာဖြင့်

ငယ်စဉ်က ကျောက်ဖရုံသီးကို ဘာသီးကြီးလဲဟု မြင်ပြီး ကြည့်ပြီး အမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ထိုကျောက်ဖရုံ သီးကို မြင်တိုင်း စိတ်မှာ တမျိုးဖြစ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုပါမူ ထိုကျောက်ဖရုံသီးကြီးတလုံး သည် လူသေကောင်၊ အသုဘတဦး၏

တစ်ခါတလေ ကျပြန်တော့လည်း- "ဝေဒနာ"ကိုတော့ ခံစားရပါတယ်၊ "ဘယ်လို ဝေဒနာ"လို့ ပြော မပြနိုင်ပါဘူး။ အမည်နာမ တပ်လို့ မရပါဘူး။ အမည်နာမ တပ်ဖို့ လိုလည်း မလိုပါဘူး။ ဘယ်လို "ဝေဒနာ"ပဲဖြစ်ဖြစ်၊