လမ်းထိပ်က ကွမ်းယာဆိုင်လေး ပိတ်သိမ်းသွားသည်။ ကွမ်းယာရောင်းသူ အမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမနှင့် စတင် သိကျွမ်းစဉ်က ကွမ်းယာဆိုင်နှင့်အတူ မာလာရှမ်းနှင့် ငါးကင်၊ အသားကင်များ ရောင်းချသည်။ ကျွန်တော်နှင့်

ပိုစ်တ့င်ဖို့ ပျင်းတာရော အနည်းငယ်သော အလုပ်ကလေးများကြောင့်ပါ ပျက်ကွက်ရသည်။ နွေးအကူး လေရူးတွေလည်းမြူးပြီလေ။ သစ်ရွက်တွေ ကြွေတာကြည့် စာရေးဖို့ ပျင်းပြီး ငပျင်းကြီး ပျင်းနေတော့သည်။ ယနေ့ ရွှေစာရံ ဘုရားပွဲစ ပေပြီ။

အညာနွေက ပူဖို့ တာစူနေသည်။ တပေါင်းလဆန်း သည်နှင့် နွေက သူ့ကို အမှတ်ရဖြစ်စေဖို့ လက်တို့ လာသည်။ အညာနွေနဲ့ အညာဖုန်လုံးတွေက မိတ်ဖက်ဖြစ်သည်။ အညာနွေနဲ့တဖန် လက်ပံပွင့်တွေက အမှတ်တရဖြစ်စေပြန်သည်။ နွေမိန်တပေါင်း

ရွှေစာရံ ဘုရားပွဲသို့အသွား လမ်းမှာ တွေ့ရသော လက်ပံပင်ကြီးကို မြင်တော့ လက်ပံပွင့် သီချင်းများကို အတွေးမှာ ပေါ်လာသည်။ လက်ပံပွင့်တွေ လေအတိုက် ကြွေလိုက်တဲ့အခါ တဝဲဝဲနှယ် လေယာဉ်ပမာ။ အော်ချစ်စရာ ချစ်စရာ မြင်ရပါလေဦး။

ကဗျာ ဆိုသည်က နှုတ်မှ ဖွဖွလေး တိုးညင်းသာယာစွာ ရွတ်ဖတ်ပါ။ မည်သို့ခံစားရသည်ကို နားဆင်သူရော ရွတ်ဆိုသူရော ရင်မှာ ထိ သိ ရောက်စေသည်။ ထိုမှ တဆင့် ထိုကဗျာကို ဂီတသံစဉ်ဖြင့် ရောယှက် ထိတွေ့မွေ့သည့်အခါ ရင်မှာ ရင်သို့

ဖေဖော်ဝါရီဆယ့်သုံးမှာ ဗိုလ်ချုပ်မွေးနေ့ပါ။ မနေ့က မနက်ပိုင်း မနက်စာအတွက် ‌အကြော်ဝယ် သည်။ အကြော်ဆိုင်မှ အမျိုးသမီးတဦးက ဖော်ပြပါ ဗိုလ်ချုပ်၏ ကဗျာစာသားကို ရွတ်ဆို သည်။ သူမအနီးမှာ ကလေးငယ်တဦးရှိသည်။ ထိုကလေးငယ်ကို

ဆယ်ပြားအောက် ရောက်နေသော Hive ဈေး ကိုတော့ မပြောလိုတော့ပါဘူး။ ရင်နာစရာ အကြောင်းတွေ မတွေးတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ရင်နာစရာတွေထဲ Hive လည်း ပါလာခဲ့ပြီမို့။ ပျော်စရာ အကြောင်းတွေသာ တွေးချင်တာ လူ့သဘာဝ။

ယနေ့မီးပျက်သည်။ မပျက်တာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမပျက်တာလည်း ကြာတော့ ကိုယ်တွေ လည်း အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့နေသည်။ မနက်ကိုးနာရီခွဲခန့်မှ ပျက်သွားသောမီးသည်။ ဆယ့်တစ်နာရီလည်းမလာ။ ဆယ့်နှစ်နာရီလည်း မလာ။ ဆယ့်နှစ်နာရီခွဲကျော်မှ

ကျွန်တော်သည် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားများကိုကြည့်သည့်အခါ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ၊ ကြည်နူးဖွယ်ရာ ဇာတ်ကား များကို ရွေးကြည့်သည်။ စိတ်ဆင်းရဲစရာ ဇာတ်လမ်း များကို ရံဖန်ရံခါမှသာ ကြည်သည်။ ယနေ့ YTV မှာ လာနေသော အိန္ဒိယဇာတ်ကား

Hive မှာ ပိုစ့်တင်သည့်အခါ စာရေးပြီးသကာလ ပုံတင်ဖို့အတွက် ပုံရှာရသည်။ တဖန် ပုံများ ကိုယ့်ထံ၌ ရှိပါသော်လည်း စာရေးထားသည်မှာမရှိပြန်။ ကျွန်တော် က ကိုယ့်ဖုန်းမှာရှိသော ဓာတ်ပုံများကိုကြည့်၍ စာရေးတတ်သည်။ ယနေ့

မြွေတကောင်နှင့် ကြက်တကောင်းဟာ ကျွန်တော့်ခြံ ကို အလည်ရောက်ရှိလို့လာပါတယ်။ မြွေက အမဲရောင်ဖျော့ဖျော့ အကွက်လေးတွေက သေးငယ်စွာမြင်တွေ့ရသည်။ ထန်းမြွေလား၊ ရေမြွေလား ဘာမြွေဖြစ်မလဲ မသိပေ။ ရေမြွေလို အရောင်နဲ့

တရက်ခြား ပိုစ့်တင်ဖို့ ပျက်ကွက်ရသည်။ မနေ့က ပိုစ့်တင်ရက်ဖြစ်သည်။ တူမတို့ ဇနီးမောင်နှံ ဖုန်းဝယ်သည်ကို လိုက်ပါခဲ့သဖြင့် ပိုစ့်တင်ဖို့ ပျက်ကွက်ရသည်။ ပျက်ကွက်ဆို ကျွန်တော်က စာရေးဖို့ ပျင်းနေတာကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ရာသီဥတုက ပူလာသည်။ နေ့မှာ အပူချိန်က သိသာ စွာ ပူလာသည်။ ညမှာတော့ စောင်ခြုံပြီး ကွေးရသေးသည်။ တပို့တွဲလပြည့်မှာ ထမနှဲဆွမ်းကပ်ရင်း ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးအား ခြေတော် လက်တော်များကို မီးကင်ပေးရသည်။ ထိုကြောင့်

ကျလိုက်တဲ့ Hive ဈေးရယ်က ဆယ်ပြားသို့ပင် ရောက်ဖို့ ခက်ခဲရှာပေသည်။ ကိုယ်တွေရဲ့ တဒေါ်လာ အိပ်မက်ပင် ဘယ်ချောင်သွားကာ ရှာရပါ့။ မျော်လင့်နေသည်က တ ဒေါ်လာ။ ရောက်ရှိ လာသည်က ဆယ်ပြား ဘယ်သို့ ပြု့ရပါ့။ ကိုယ်တွေရဲ့ Hive

ကံတရားဆိုသည်ကလည်း ဆန်းကြယ်သည်ဟု ပြောရမည်။ ကံဆိုတာ အလုပ်ဟုလည်း ခေါ်သည်။ ဟုတ်ပေမည် အလုပ်မလုပ်ပဲနှင့် ကံတရား၏ ဆန်းကြယ်မှုကို တွေ့ဆုံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထီပေါက်သူများ အဖို့ ထားပါလေ။ သူရို့ကတော့ ခြွင်းချက်ပေါ့။

အိမ်မှာ တူမ စာပြနေသော ကလေးနှစ်ဦးရှိသည်။ တဦးက သုံးတန်းကျောင်းသား ယောင်္ကျားလေးဖြစ်သည်။ ကျန်တဦးက ပထမတန်းကျောင်းသူ မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူရို့နှစ်ဦး၏ စရိုက် လက္ခဏာ များက အခြားကလေးများထက် အနည်းငယ်ပိုသည်။

ပိုစ့်ခေါင်းစဉ်ကတော့ ရုပ်ရှင်အမည်လား၊ သီချင်းအမည်လား မမှတ်မိပေ။ အဲ့သဟာကို ကူးချတာ။ ကျုပ်လည်း ယခုပိုစ့်ကို ကော်ပီတော်တော်များ ကူးချတာကလား။ မတတ်နိုင်ပေဘူး ဒါတောင် တရက်ခြား ပို့စ်တင်တာ။ အခြားသူတွေလို နေ့စဉ်

မန္တလေးမြို့ကို အနုပညာမြို့တော်ဟုလည်း ခေါ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မန္တလေးမှာ ဟိုရှေးယခင်က ပန်တျာကျောင်းရှိခဲ့သည်။ ထိုကျောင်းက နန်းရှေ့မှာရှိသည်။ ယခု အနုပညာကဇာတ်ရုံ အနီးမှာ ပန်တျာကျောင်း ရှိသေးသည်။ ထိုကျောင်း၌

လေရူးလေး အဝှေ့ ရွက်ဝါတွေရယ် တဖြုတ်ဖြုတ် ကြွေကျလို့ လာပေသည်။ ဆောင်းနှောင်းဟု ဆိုရပေမည်။ တပို့တွဲလဆန်းတစ်ရက် ရောက်ခဲ့ပေသည်။ တပို့တွဲ လဆန်းမှာပင် လေရူးလေးများက အကဲစမ်းသလို တခါတရံ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ သူလာသည့်အခါ

နည်းပညာခေတ်ကြီးမှာ ကိုယ်တွေ မသိတာက အများသား။ အဲ့သဟာကြီးကို အမှီလိုက်ဖို့ မပြောပါနဲ့ သူ့အမြီးကိုပင် မြင်ရအောင်ပင် မနည်းအပြေးတပိုင်း လိုက်ပြီး ကြည့်နေရပါသည်။ နည်းပညာတိုးတက် လာသည်နှင့် ယခုခေတ် ကလေးများ၏ ဥာဏ်ရည်