တေန႔တြင္ (၂၄) နာရီ ရွိသည္ ဆို၏။ က်ေနာ္ေတာ့ မယံုခ်င္ေပ။ တခါတေလ အခ်ိန္ကုန္တာ ျမန္သြားၿပီး တခါတခါက် အခ်ိန္ကုန္တာ အေတာ္ၾကာေနသည္ဟု ခံစားရ၏။ အမွန္ေတာ့ (၂၄) နာရီသည္ မွန္ၿပီး က်ေနာ့္ စိတ္နာရီက ျမန္လိုက္ ေႏွးလိုက္ ျဖစ္ေနျခင္း ျဖစ္၏။ မည္သို႔ဆိုေစ အခ်ိန္တို႔က ကုန္ေန၏။ သတိိထားမိလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သတိမထားမိလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တို႔သည္ တစစႏွင့္ သက္တမ္းမ်ားကို ၀ါးၿမိဳေန၏။

မိတ္ေဆြ၏ တေန႔တာအခ်ိန္မ်ားကို မည္သို႔ အသံုးျပဳၿပီး ကုန္ဆံုးေစသနည္း။ က်ေနာ့္ တေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈက ရိုးရိုးေလးပင္။ အင္းေလ … အဆန္းတၾကယ္ရွိရေအာင္ က်ေနာ္က လူထူးဆန္းလည္း မဟုတ္ေနပဲကိုး။ က်ေနာ္၏ တရက္တာ အိပ္စက္ခ်ိန္သည္ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ (၆) နာရီ ရွိ၏။ အအိပ္မက္သည့္ က်ေနာ့္အဖို႔ ထိုအိပ္စက္ခ်ိန္ ပမာဏသည္ ေက်နပ္စရာ အေျခအေနတရပ္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ မေက်နပ္ရင္ ပိုအိပ္ေပါ့ဟု ဆိုစရာ ရွိ၏။ အိပ္ခ်င္တာေပ့ါဗ်ာ။ သို႔ေသာ္ မထမျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္စရာမ်ား ရွိေသာေၾကာင့္ နံနက္ (၇) နာရီထိုးလွ်င္ ကုန္းရုန္းၿပီး ထရေတာ့၏။

ဒါဆို ညဖက္ ေစာေစာအိပ္ေပါ့။ ႀကိဳစားၾကည့္ဖူး၏။ မရေပ။ အိပ္မေပ်ာ္လို႔လား ဆိုလွ်င္ မအိပ္ျဖစ္ေနတာ ဟု ဆိုရေပမည္။ လုပ္စရာ အလုပ္ကိစၥမ်ား မၿပီးျပတ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စာဖတ္ေနလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ TV ၾကည့္ေနလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စာေရးေနလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တခါတေလ ဘာမွန္းမိသိ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ Phone ပြတ္ေနလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ့္ အိပ္ခ်ိန္သည္ နံနက္ (၁) နာရီ မွ စျဖစ္ေနေတာ့၏။ တခါတေလ နံနက္ (၂) ခ်က္ထိုးတိုင္သြားသည့္ အခါမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္၏။ ယခုအခ်ိန္ထိေတာ့ အိပ္စက္ခ်ိန္ကိုု ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ကိုင္တြယ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေသးေပ။ အိပ္ေရး၀ တ၀က္၊ မ၀ တ၀က္ႏွင့္ ေန႔ရက္ အခ်ဳိ႕ကို ျဖတ္သန္းေနရဆဲ ျဖစ္၏။

နံနက္ခင္း ႏိုးလာၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ေရတခြက္ ေသာက္၊ သန္႔စင္ခန္း၀င္ၿပီး ကိုယ္လက္သန္႔စင္၏။ နံနက္ (၈) နာရီမတိုင္မီ က်ဴရွင္သို႔ သြား၏။ က်ဴရွင္က (၈) နာရီ စသည္ကိုး။ မနက္စာ မမီသည္က မ်ား၏။ သို႔ေသာ္ (၉) နာရီ အတန္းခ်ိန္ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ နံနက္စာ စားျဖစ္၏။ တိုးဖူးေႏြး သို႔ မဟုတ္၊ မႏၲေလးျမည္းရွည္ အဆင္ေျပရာ တခုခု စားျဖစ္၏။ ၿပီးလွ်င္ ေနာက္ အတန္းခ်ိန္ ကိုသြား၏။ ေန႔လည္ (၁၂) နာရီ ထိုးမွသာ က်ေနာ့္ စာသင္ခ်ိန္ ၿပီး၏။ ဒီႏွစ္က ကိုယ္ပိုင္ က်ဴရွင္ေလး စလုပ္ေတာ့ ယခင္ႏွစ္မ်ားထက္ ပိုပင္ပန္း၏။ စိတ္ေမာ၊ လူေမာေပါ့။ ရွိစုမဲ့စု ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္မ်ားထဲမွ အခ်ဳိ႕ကို ဖဲ့ေပးလိုက္ရျပန္၏။ အင္းေလ ယခု ပင္ပန္းခံထားမွ ေနာင္တခ်ိန္ ေအးေအးေဆးေဆး ေနရေပမည္။ အနာခံမွ အသာစံ ရ မဟုတ္လား။

လံုး၀ႀကီး မအားလပ္ျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ေပ။ မၾကာမၾကာ မနက္အေစာ (နံနက္ ၆ နာရီေလာက္) Futsal ကန္ ျဖစ္၏။ တခါတေလ ညေနဖက္ က်ဴရွင္အားသည့္ ရက္မ်ိဳးလည္း ကန္ျဖစ္၏။ တပတ္ကို (၃) ႀကိမ္ေလာက္တာ့ ပံုမွန္ ကန္ျဖစ္၏။ ဒီအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး အေပ်ာ္ကန္ၾကျခင္း ျဖစ္၏။ စလိုက္၊ ေနာက္လိုက္၊ ဂိုးသြင္းလိုက္၊ ေအာင္ပြဲခံလိုက္ေပါ့။ ဒါလည္း စိတ္အပန္းေျဖနည္း တမ်ဳိးပင္ ျဖစ္၏။

ေန႔လည္စာကို အိမ္မွာပဲ စားျဖစ္သည္က မ်ား၏။ ေန႔လည္စာ စားၿပီးေနာက္ ခဏတျဖဳတ္ အနားယူ၏။ တခါတေလ နာရီ၀က္ေလာက္ ခဏ အိပ္၏။ ေန႔လည္ (၂) နာရီခြဲလွ်င္ေတာ့ KG တက္ေနေသာ တူေတာ္ေမာင္ကို သြားႀကိဳရ၏။ က်ေနာ့္အမက ရံုးတဖက္ႏွင့္ဆိုေတာ့ တူေတာ္ေမာင္ကို က်ေနာ္ကသာ ႀကိဳရ၏။ မနက္ကိုတာ့ သူ႔အေမ ကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းပို႔ေပး၏။ သူ႔ကို ႀကိဳၿပီး ျပန္လာၿပီးလွ်င္ေတာ့ စာေရး၏။ Steemit မွာ တင္ဖို႔ ျဖစ္၏။ တရက္ တပုဒ္ ေရးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစား၏။ နဂို စာေရးက်င့္၊ စာေရးလက္စ ရွိၿပီးေသာ က်ေနာ့္အဖို႔ စာေရးသားျခင္းသည္ အစိမ္းသက္သက္ မဟုတ္ေပ။ တခါ တလ ေရးပ်င္းသည့္ အခါမ်ဳိး၊ Idea မရွိသည့္ အခါမ်ဳိးတြင္ေတာ့ မေရး ျဖစ္ေပ။

ညေနေစာင္းလွ်င္ေတာ့ ညေနဖက္ အတန္းခ်ိန္သို႔ သြား၏။ ညေနဖက္ အတန္းခ်ိန္ၿပီးသြားလွ်င္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ Night Out လုပ္ျဖစ္၏။ လူစံုလွ်င္ ဘီယာဆိုင္ေလး ထိုင္လိုက္ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေလး ေျပာလိုက္၊ လက္ရွိ အေၾကာင္းအရာေတြ ေျပာလိုက္၊ အနာဂတ္အေၾကာင္း ေျပာလိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္တို႔ကို ကုန္ဆုံးေစ၏။ လူမစံုလွ်င္လည္း စံုေအာင္ စု၏။ ညဖက္ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္က အတိအက် မရွိေပ။ စာသင္ခ်ိန္ၿပီး မည္မွ် လည္ပတ္ေန၊ လူစံုေန၊ ေသာက္ေနသည္ေပၚ မူတည္၏။ ည (၉) နာရီခြဲသည္ အေစာဆံုးျပန္ခ်ိန္ ျဖစ္ၿပီး၊ နံနက္ (၁) နာရီသည္ ေနာက္အက်ဆံုး အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ျဖစ္၏။ ည (၁၀) နာရီခြဲလွ်င္ေတာ့ အေမက ပံုမွန္ Phone ဆက္၏။ မျပန္လာေသးဘူးလားေပ့ါ။ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ အစာေျပ တခုခုစား မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္၏။ ၿပီးလွ်င္ စာဖတ္ (သို႔) ရုပ္ရွင္ၾကည့္ (သို႔) phone ပြတ္ေတာ့၏။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ အိပ္ယာ၀င္၏။

စေန၊ တနဂၤေႏြလို ရက္မ်ဳိးဆိုလွ်င္ေတာ့ သာယာ၏။ ေန႔လည္ဖက္တြင္ Coffee ဆိုင္ေလး ထိုင္လိုက္၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဟိုဒီ သြားလည္ လိုက္ေပါ့။ ညဖက္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေဘာလံုးပြဲ ၾကည့္ေပါ့။ ဤသည္မွာ က်ေနာ္၏ မထူးျခားေသာ တေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈ ပံုစံ ျဖစ္ေခ်ေတာ့၏။

Don Jaun

MSC 31