နယ္ေျမ အေျခအေနေၾကာင့္ တစီးထဲ မသြားၾကဘဲ (၄) စီး သို႔မဟုတ္ (၅) စီး တဖြဲ႕ ဖြဲ႕ၿပီး သြားၾက၏။ ထိုသို႔ အတူ သြား အဖြဲ႔ထဲမွ ကား တစီးစီးမ်ား ပ်က္လွ်င္ အေဖသည္ မိမိကားကို ရပ္ထားၿပီး ထိုသူ၏ ကားကို ေကာင္းမြန္သည္အထိ ျပင္ကူေလ့ ရွိ၏။ သူကသာ သူမ်ားကို ကူတာပါ။ အေဖ့ကား ပ်က္ေတာ့ အေဖ့လိုမ်ိဳး ဘယ္သူမွ လာ မကူညီၾကေပ။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ အေဖကေတာ့ ဆက္လက္ ကူညီၿမဲပင္။ ထို အက်င့္ေကာင္းေလးကေတာ့ အေဖ့ထံမွ ရွိ၏။ ထို အေလ့အက်င့္ေလးကလည္း က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြထံ အေမြ အျဖစ္ ပါ၀င္လာခဲ့၏။
အပို ကုသိုလ္ ရရန္ အေမက အေဖ့ကို ဆြမ္းေလာင္းခိုင္းျခင္း ျဖစ္၏။ အေဖ မဆံုးခင္ သြားႏိုင္၊ လာႏိုင္တုန္းကေတာ့ မၾကာမၾကာ ဆြမ္းေလာင္းေလ့ ရွိ၏။ အေဖ မရွိသည့္ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အေမသာ ပင္တိုင္ ဆြမ္းေလာင္း၏။ လျပည့္၊ လကြယ္၊ ဥပုသ္ေန႔လိုမ်ိဳး အခါႀကီး ရက္ႀကီးမ်ားတြင္ေတာ့ အေမ၏ ဆြမ္းေလာင္းလွဴျခင္း အမႈမွာ က်ေနာ္ ပါ၀င္ၿပီး ကူညီ၏။ က်န္ရက္မ်ားမွာ ပံုမွန္ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္းသာ ေလာင္းလွဴေလ့ ရွိေပမယ့္ ေန႔ႀကီး ရက္ႀကီးမ်ားတြင္ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္း အျပင္ ဆြမ္းခံၾကြ ကိုယ္ေတာ္မ်ားအတြက္ တပါးခ်င္းစီ အတြက္ ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္၊ ေခါက္ဆြဲထုပ္၊ ေပါင္မုန္႔ အစ ရွိသျဖင့္ ေလာင္းလွဴေလ့ ရွိ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ အေမ တေယာက္ထဲ ေလာင္းလွဴဖို႔က အဆင္မေျပလွေပ။ ထို႔ေၾကာင့္္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ရက္မ်ိဳးမ်ားတြင္ေတာ့ အေမ့ကို က်ေနာ္ လိုက္ကူ၊ လုပ္ကူေလ့ ရွိ၏။ ဆြမ္းလိုက္ေလာင္းကူ ရမည့္ ရက္မ်ိဳး ဆိုလွ်င္ ညဖက္ ေစာေစာ အိပ္ရန္ အေမက သတိေပးေလ့ ရွိ၏။ မနက္ခင္း ႏွိုးရခက္ မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနာက္က်မွ အိပ္အိပ္ ထိုရက္မ်ိဳးဆိုလွ်င္ေတာ့ အေမ တခ်က္ႏွိုးရံုႏွင့္ က်ေနာ္ ႏိုး၏၊ ထ၏။ မ်က္ႏွာ သစ္ၿပီးသည္ႏွင့္ အေမႏွင့္ တပါတည္း ဆြမ္းလိုက္ေလာင္းလွဴကူ၏။ ဆြမ္းေလာင္းၿပီးလွ်င္ေတာ့ ျပန္အိပ္ေပါ့။
ဟုတ္သည္လည္း မနက္ခင္း (၅) နာရီခြဲဆိုေတာ့ ဘာမွ လုပ္စရာ မရွိ၊ ဘာ လုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ ျပန္အိပ္ရံုေပါ့။ က်ဴရွင္ သြားခါနီး အခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီး ထေလ့ ရွိ၏။ တခါတေလမွ မနက္ခင္း ခပ္ေစာေစာ ထရလို႔လားေတာ့ မသိ။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေန႔ရက္မ်ိဳးေလးေတြကို က်ေနာ္ သေဘာက်၏။ မနက္ခင္း ေ၀လီေ၀လင္း အလွေလးကို ခံစားႏိုင္၏။ ဆြမ္းခံ ၾကြေသာ ကိိုယ္ေတာ္မ်ားကို ၾကည္ညိဳႏိုင္၏။ မိမိ ေကာင္းမွဴအတြက္ ပီတိ ပြားႏိုင္၏။ ေမတၲာ လႊမ္းျခံဳၿပီး ေ၀ေနယ သတၲ၀ါေတြ အားလံုး အတြက္ ေမတၲာပို႔ ဆုေတာင္း ျဖစ္၏။
ထိုအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ေလးသည္ တကယ့္ကို ပီတိ အတိၿပီးေနသည့္ အခ်ိန္ေလး ျဖစ္၏။ မည္သည့္ မေကာင္းမႈ တစံုတရာကိုမွ မေတြးေတာမိသည့္ အခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔လည္း ျဖစ္၏။
ဆက္ပါဦးမည္
MSC 31
