شاید دیده باشید که در فیلم ماتریکس، الکترودی در پشت سر قرار داده می‌شود تا خاطرات مستقیماً به درون مغز آپلود شوند. در این روش، اطلاعاتی که مغز به‌طور معمول از طریق پردازش حواس پنجگانه به دست می‌آورد، مستقیماً

تلسکوپ چهارصد سال پیش اختراع شد، و تقریباً بلافاصله، از این ابزار جدید معجزه‌آسا برای خیره شده به قلب اجرام سماوی استفاده شد. تا آن زمان انسان‌ها تنها می‌توانستند با چشم غیرمسلح به آسمان خیره شوند و صورت‌های

یکی از روش‌های فرضی که برای سفر میان‌ستاره‌ای طرح شده است، سفر از کرم‌چاله (wormhole) است. درباره‌ی کرم‌چاله در پست قبل توضیح دادم. تمام اینها فرضیاتی است که بر اساس اصول کنونی فیزیک برای آینده‌ی دور مطرح

به‌طوری‌که می‌دانیم، بعضی از کهکشان‌ها میلیاردها سال نوری با ما فاصله دارند. از طرف دیگر، بر اساس نظریه‌ی نسبیت اینشتین، بالاترین سرعت ممکن در جهان، سرعت نور است. اگر این‌گونه باشد، ما هرگز نخواهیم توانست

یکی از سؤالات جالبی که در رابطه با کارکرد مغز مطرح می‌شود، این است که آیا مغز یک کامپیوتر است؟ اگر از یک تراشه‌ی پنتیوم، یکی از ترانزیستورهای آن را بردارید، کامپیوتر بلافاصله خراب خواهد شد، ولی اگر از

به‌طوری‌که سیر پیشرفت علوم اعصاب و فناوری‌های کامپیوتری و هوش مصنوعی نشان می‌دهد، احتمالاً در آینده شاهد آن خواهیم بود که امکان خواندن ذهن افراد از دور فراهم خواهد شد. در واقع، در آینده‌ی قابل پیش‌بینی،

درباره‌ی تله‌پاتی در داستان‌های علمی-تخیلی زیاد صحبت شده است. ولی آیا زمانی تله‌پاتی رنگ واقعیت به خود خواهد گرفت؟ آیا تبدیل به روش عادی ارتباط برقرار کردن انسان‌ها خواهد شد؟ بعضی از نویسندگان علمی-تخیلی

یک راه که در کتاب‌های علمی-تخیلی و آینده‌پژوهی برای امکان‌پذیر کردن تله‌پاتی ذکر شده است، استفاده از امواج رادیویی مغز است. ولی مشکلی که در این روش وجود دارد، این است که اگر چنین کاری صورت عملی به خود

آسیمو یک روبوت نسبتاً پیشرفته است که توسط شرکت هوندا در ژاپن ساخته شده است. البته باید دانست که حدود سی درصد تمام روبوت‌های صنعتی دنیا در این کشور ساخته می‌شود. این روبوت شگفت‌انگیز که تقریباً به اندازه‌ی

روبوت‌ها مجهز به هوش مصنوعی هستند و برای دیدن محیط اطراف خود از آلگوریتمی به نام بازشناسی الگو استفاده می‌کنند. شاید تصور کنید که روبوت‌ها بینایی بسیار دقیق دارند، ولی باید دانست که هنوز توانایی آنها در

اکنون با پیشرفت وقفه‌ناپذیر توان کامپیوتری، نوزایی دیگری در عرصه‌ی هوش مصنوعی اتفاق افتاده است و پیشرفت‌های قابل‌توجهی به دست آمده است. در سال 1997 کامپیوتر دیپ بلو متعلق به شرکت آی‌بی‌ام قهرمان شطرنج

در پست قبل درباره‌ی سوپرکامپیوتر واتسون شرکت آی‌بی‌ام مطالبی نوشتم. باید دانست که واتسون تنها جدیدترین نسل از برنامه‌های نرم‌افزاری «سیستم‌های خبره» است که از منطق صوری برای دسترسی به مقادیر عظیم اطلاعات

واتسون نام یک ابررایانه‌ی شرکت آی‌بی‌ام است که در سال ۲۰۱۱ در مسابقه‌ی جپاردی بر حریف‌های انسانی غالب شد. در واقع، بسیاری از منتقدان فکر می‌کردند چنین چیزی غیرممکن است: این کامپیوتر، در مسابقه ای در یک

اپتوژنتیک روشی است که می‌تواند به شناسایی دقیق مسیرهای عصبی خاص در مغز کمک کند. بر این اساس، اپتوژنتیک این را روشن خواهد کرد که کدام مسیرهای عصبی در رفتار انسانی دخیل است. در حقیقت، برنامه‌هایی طراحی شده

اپتوژنتیک کاربردهای زیادی دارد که بعضی از آنها در مرحله‌ی تحقیقاتی هستند. یک کاربرد عملی آن در درمان بیماری پارکینسون است. در واقع، این بیماری را می‌توان با تحریک عمقی مغز درمان کرد، ولی از آنجا که قرار

به‌طوری‌که در پست قبلی گفته شد، هنگامی که ژن اپسین در یک نورون وارد می‌شود و در معرض نور قرار داده می‌شود، نورون با این دستور شروع به فعالیت می‌کند. اما قسمت سخت کار وارد کردن این ژن در نورون است. برای

اپتوژنتیک روشی است که به ما کمک می‌کند که دقیقاً مشخص کنیم که کدام مسیرهای عصبی متناظر با کدام روش رفتار هستند. این روش با ژنی به نام اُپسین آغاز می‌شود که ویژگی غیرمعمول آن این است که نسبت به نور حساس

دانشمندانی که در زمینه‌ی علوم اعصاب و مغز تحقیق می‌کنند، تلاش می‌کنند ساز و کارهای درونی مغز و هوشمندی انسان را دریابند. یکی از سؤالاتی که در این زمینه مطرح است، این است که آیا می‌توان هوش انسان را زیادتر

مغز ساختار بسیار پیچیده‌ای است و دانشمندان تنها در این اواخر توانسته‌اند به‌طور سیستماتیک شروع به مطالعه‌ی مغز و ساختار نورون‌های آن کنند. از آنجا که مغز آنقدر پیچیده است، لذا لااقل به سه طریق می‌توان

در زمینه‌ی اینکه چه عواملی منجر به افزایش هوشمندی انسان‌ها نسبت به نخستیان دیگر شده است، نظریه‌های گوناگونی ارائه شده است که در پست قبلی به یکی از آنها اشاره کردم. یک نظریه‌ی دیگر اهمیت بیشتری به ماهیت