یکی از روشهای فرضی که برای سفر میانستارهای طرح شده است، سفر از کرمچاله (wormhole) است. دربارهی کرمچاله در پست قبل توضیح دادم. تمام اینها فرضیاتی است که بر اساس اصول کنونی فیزیک برای آیندهی دور مطرح میشود.
پیشفرض این روش سفر این است که موجودات هوشمند به چنان درجهای از پیشرفت فناوری رسیده باشند که بتوانند خودآگاهی خود را سوار بر باریکههای لیزری کنند.
باریکههای لیزری نسبت به ماده در هنگام عبور از کرمچاله مزیت دارند. بر اساس محاسبات فیزیکدانان، ایجاد یک کرمچالهی ریز شاید به اندازهی یک اتم آسانتر است. ماده قادر نخواهد بود از چنین کرمچالهی ریزی عبور کند، ولی لیزرهای پرتوی ایکس با طول موج کوچکتر از یک اتم شاید بتوانند بدون دشواری عبور کنند.
غیرممکن نیست که هماکنون یک شبکهی میانستارهای وسیع از ایستگاههای لیزری ممکن است در کهکشان وجود داشته باشد، ولی ما به قدری ابتدایی هستیم که کاملاً از آن ناآگاهیم. برای تمدنی که هزاران سال از ما جلوتر باشد، فناوری دیجیتالی کردن کنکتومهای آنها و فرستادنشان به ستارگان یک بازی بچگانه خواهد بود.
در آن حالت قابل درک است که چه بسا موجودات هوشمند خودآگاهی خود را در شبکهی گستردهای از باریکههای لیزری در سرتاسر کهکشان انتقال میدهند. هیچ کدام از چیزهایی که ما با تلسکوپها و ماهوارههای پیشرفتهی خود مشاهده میکنیم به ما امکان نمیدهد که چنین شبکهی بین کهکشانی را شناسایی کنیم.