ေက်ာခိုင္းသြားခ်ိန္ မလိုခ်င္ဘူး
ရပ္က်န္ခဲ့တဲ့ ငါ့စိတ္မလြယ္ဘူး
ေျခေထာက္ေတြ မခိုင္ေတာ့ဘူး
ေမ်ာပါသြားတဲ့ ငါ့စိတ္ေတြ
မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး. . .
အေနာက္ကိုမလွည့္ၾကည့္ေပးႏိုင္တဲ့
သူတစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ခြင္က
ေႏြးေထြးဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး. . .
အလိမ္ညာေတြ စာဖြဲ႕ေနတဲ့
စကားေတြၾကားမွာသာယာမိေနရင္
ကိုယ့္အျပစ္နဲ႕ ကိုယ္သာမို႔လို႔
တိတ္တခိုးနဲ႕ က်မ်က္ရည္
ေထာင့္ေလးတစ္ေထာင့္မွာထိုင္လို႔
ခိုးသုတ္ေနလိုက္ေပေတာ့. . .
ရင္ဘတ္ထဲ အသင့္ရွိေနတဲ့
ဓါးတစ္စင္းက အစိတ္စိတ္အျမႊာျမႊာ
စုတ္ျပတ္သတ္ေအာင္
ငါ့ႏွလုံးအစုံကို အႀကိမ္ႀကိမ္မႊန္းေနခဲ့ၿပီး. . .
စီးဆင္းေနတဲ့ ေသြးတခ်ိဳ႕
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ရပ္တန္႔လာၿပီ
ပူေႏြးဖို႔အတြက္
Oven ေတြသုံးမေနနဲ႕ေတာ့
ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္း ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ. . .
Author - Pannthiri
photo - my lovely friend
myanmar esteem