အ႐ႈံးေတြ႔တိုင္းမၿပိဳလဲရဘူး
ဒုကၡေတြ႔တိုင္း မ်က္ရည္မက်ရဘူး
ဝမ္းနည္းမႈတိုင္မွာ ရင္ဖြင့္မျပတတ္ေတာ့ဘူး
လွည့္စားခံရတိုင္း ရင္မနာရဘူး
လြမ္းမိတိုင္း ေျပးမေတြ႔ခ်င္ရဘူး
အဲလိုစိတ္နဲ႕ ေနတတ္သြားၿပီ. . .
ရယ္သံေတြတိုင္းမွာ စိတ္ေပါ့ပါးေနရမယ္
ၿပဳံးလိုက္တဲ့ အၿပဳံးတိုင္းက အသက္ဝင္ေနေစရမယ္
ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတိုင္းက မုသားကင္းေနေစရမယ္
အတိတ္ေတြထဲက ေျပးထြက္ေနတတ္ရမယ္
ပစၥဳပၸန္ဟာ အတည့္တိုင္းျဖစ္ေနေစရမယ္
ထြက္သက္ဝင္သက္တိုင္းမွာ သတိရွိေနေစရမယ္. . .
မာနေတြ ေနဝင္ေစလို႔
အတၲေတြ ခ်ဳပ္ေနရမယ္
ေျပာလိုက္တဲ့ စကားလုံးတိုင္းက
အဆိပ္ေတာက္ေတြ ကင္းေနေစရမယ္. . .
အမွန္ေတြ ေျပာလို႔ နားခါးေနရင္
သကာေတြ ထပ္မအုပ္တတ္ေတာ့ဘူး. .
မွားေနတာကို အမွန္ပါလို႔ အသိေတြ မမွားေစရေတာ့ဘူး. . .
အေမွာင္ထဲမွာ အလင္းစက္ေလးကို ထိုင္မေမွ်ာ္ေနေတာ့ဘူး. . .
အတၲမာန စစ္ပြဲေတြ
ရပ္ပစ္ထားခဲ့လိုက္ၿပီ. . .
ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႕အတြက္
ေတးသားေတြ မညဥ္းခ်င္ေတာ့ဘူး
လမ္းဆုံးတစ္ခုမွာ ေတြေဝမေနေတာ့ဘူး
အစမရွိတဲ့ လမ္းတစ္ခုကို စမ္းတဝါးဝါးနဲ႕
ေလွ်ာက္လွမ္းမေနခ်င္ေတာ့ဘူး. . .
ဆူးခင္းတဲ့ လမ္းမွာ သတိကပ္ၿပီး
ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႕ေလွ်ာက္တတ္ေအာင္
အသားက်ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီ. . .
Author - Pannthiri
Myanmar Steemit