တခါတေလ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ့ေဘးမွာ
တစ္ကိုယ္တည္း ငုတ္တုတ္ေလး ထိုင္လို႔
ေတြးလို႔ေနခ်င္တယ္
ေရစီးသံေတြကို အေဖာ္ျပဳလို႔ေပါ့. . .
တခါတေလ မိုးအရမ္းရြာေနတဲ့အခ်ိန္
တစ္ေယာက္တည္း ေလ်ွာက္သြားခ်င္မိတယ္
မိုးစက္ပြင့္ေလးေတြကို အေဖာ္ျပဳလို႔ေပါ့. . .
တခါတေလ ေတာအုပ္ႀကီးထဲမွာ
တစ္ေယာက္တည္း တဲအိမ္ေလးတစ္လုံးနဲ႕ေနခ်င္မိတယ္
ေက်းငွက္ေလးေတြကို အေဖာ္ျပဳလို႔ေပါ့. . .
တခါတေလ ေနေရာင္ေတြ ကင္းမဲ့ေနတဲ့
အေမွာင္ကမ႓ာႀကီးထဲ ေနခ်င္မိတယ္
ဘာမွ မျမင္ရေတာ့
အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ကင္းသြားတာေပါ့. . .
အတၲကမ႓ာႀကီးထဲ လူျဖစ္လာေတာ့
အနတၲဆိုတဲ့ အဆုံးမရွိတဲ့ ဒုကၡဆင္ရဲျခင္းေတြ
လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အားထုတ္ဖို႔ ရုန္းကန္ေနရ. .
ေအာ္. . . ဒါ လူ႔ဘဝ။ ။ ။
Author - pannthiri
Myanmar steemit
photo credit- Facebook