اکثر کودکان در سال‌های اول کودکی، به احتمال زیاد دچار عفونت گوش میانی می‌شوند. شایعترین عامل عفونت گوش میانی ابتلا به ویروس سرماخوردگی می باشد.
بدین ترتیب که حداقل۷۰ درصد موارد عفونت گوش میانی به دنبال ابتلا به سرماخوردگی اتفاق می‌افتد. به دنبال سرماخوردگی دفاع موضعی گوش میانی تخریب شده و راه برای ورود باکتری به گوش هموار می‌شود. به این نوع عفونت گوش میانی اوتیت حاد گوش میانی می‌گویند.
Image source: healthline.com
عفونت‌های گوش میانی یکی از شایعترین بیماری‌های قابل درمان دوران کودکی است که اغلب در کودکان خردسال بین سنین ۶ ماه تا ۳ سال اتفاق می‌افتد.
حدود دو سوم تمام کودکان تا دو سالگی حداقل یک بار به عفونت گوش میانی مبتلا می‌شوند، به خصوص در بین کودکان خردسال این موضوع مشکل شایعی می‌باشد، چرا که به علت کوتاهی طول و شکل نگرفتن مناسب شیپور استاش، باکتری‌ها می‌توانند به راحتی از حلق وارد گوش میانی شوند. به همین دلیل است که کودکان نسبت به عفونت‌های ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی دارای حساسیت بیشتری هستند.
کودکان زیر یکسال که اوقاتی در طول روز را در مراکز نگهداری گروهی کودکان می‌گذرانند، بیش از کودکانی که در منزل نگهداری می‌شوند در معرض ابتلا به عفونت‌های گوش میانی هستند، زیرا با ویروس در تماس بیشتری می‌باشند.
وقتی کودک بزرگتر شد و به سن مدرسه رسید دو چیز می‌تواند باعث کاهش ابتلا به اوتیت شود. یکی به این علت که با رشد کودک ساختمان گوش میانی رشد می کند و بنابراین احتمال تجمع مایع در آن کاهش می‌یابد، دوم اینکه با بالا رفتن سن دفاع بدن در مقابل بیماری‌ها افزایش پیدا می‌کند.
سایر عواملی که کودکان را مستعد ابتلا به عفونت‌های گوش میانی می‌کنند،عبارتند از:
جنس: پسرها بیشتر از دخترها به عفونت گوش میانی مبتلا می شوند
وراثت: عفونت گوش میانی در بعضی از خانواده‌ها شایع‌تر است.
دود سیگار: کودکانی که در معرض دود سیگار هستند، یا همان سیگاری‌های دست دوم، به طور واضح خطر عفونت گوش میانی و عفونت‌های دستگاه تنفسی، برونشیت، پنومونی، و آسم در آنها افزایش می یابد.