ၿပီးခဲ့ေသာ လက ဟိုက္ပါ ေရတံခြန္ သြား ျဖစ္၏။ (ထို ေရတံခြန္ အေၾကာင္းေတာ့ ေနာက္မ်ားမွ ေျပာျပပါဦးမည္) တခ်ိဳ႕က မိသားစုလိုက္ဆိုေတာ့ လူေတာ့ မ်ားသြား၏။ (၂၁) ေယာက္ ကား (၃) စီးႏွင့္ ျဖစ္၏။ ေျပာစရာကိစၥ၊ စဥ္းစားစရာ ကိစၥက အသြားလမ္းမွာ စေတာ့၏။ လမ္းမွာ က်ေတာ္တို႔ စီးသည့္ ကားက ေနာက္ဆံုးကလိုက္၏။ ေရွ႕က သြားေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားပါသည့္ ကားက က်ေတာ္တို႔ကားႏွင့္ သိပ္မေ၀းလွ။ လမ္းခရီးအေျခအေနေၾကာင့္ ခပ္ခြာခြာေလး မလွမ္းမကမ္းမွ ေမာင္း၏။ ေရွ႕ကားမွာ ပါသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ရြာငယ္ေလးမ်ားကို ျဖတ္ခ်ိန္၊ ရြာအနီးနား ကားလမ္းမေဘးမွ ေတြ႕ရသည့္ ကေလးငယ္မ်ားကို မုန္႔ထုပ္မ်ား ခ်ေပး၏။ တခါတေလ ကားကို သတိမထားမိပဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေလွ်ာက္ေနသာ ကေလးငယ္မ်ားကို ေတြ႕ကလည္း ကားအရွိန္ေလွ်ာ့ လက္ယက္ေခၚၿပီး မုန္႔ထုပ္မ်ား ေပးျပန္၏။

တေနရာ၊ ႏွစ္ေနရာေလာက္ေတာ့ က်ေတာ္ ဘာမွ မေျပာ။ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ထိုသုိ႔ လုပ္ေနသည္ကိုေတြ႕ေတာ့ က်ေတာ္ မေနႏိုင္ေတာ့။ အေရွ႕ကားမွာ ပါသည့္ အသိအကို ကို phone လွမ္းဆက္ၿပီး ေျပာရေတာ့၏။ ထိုသို႔ မုန္႔ထုပ္မ်ား မခ်ေပးရန္၊ မေပးရန္ကိုေပါ့။ ထိုအခါ ကားေပၚမွ အကိုက အိုေကအိုေက ဆိုၿပီး phone ခ်သြား၏။ ထိုကားေပၚမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ က်ေတာ့္ကို မည္သို႔ထင္မည္ မသိေပ။ အလကား အာလာေခ်ာင္ေန၊ သူ႔မုန္႔ထုပ္လည္း မဟုတ္ ကိုယ့္မုန္႔ထုပ္ႏွင့္ ကိုယ္ေပးတာကိုဟု ထင္ေကာင္းထင္ၾကေပမည္။ ထိုကားေပၚမွ မဟုတ္ လက္ရွိ က်ေတာ္ လိုက္ပါစီးနင္းေနသည့္ ကားေပၚမွ အသိမ်ားႏွင့္ပါ ေျပာစရာေတြ ျဖစ္ကုန္၏။ ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္လာမည္ကို က်ေတာ္ ႀကိဳေတြးမိထားၿပီးသား ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ မတက္ႏိုင္ေပ။ က်ေတာ့္ သေဘာထား၊ က်ေတာ့္ အျမင္ကို ေျပာရေတာ့၏။

photo from ZEDGE

လြန္ခဲ့ေသာ (၂) ႏွစ္ခန္႔က ကေလာမွ ေညာင္ေရႊသို႔ Trekking သြားတုန္းက လမ္းျပ Guide ညီေလးက က်ေတာ္္တို႔အဖြဲ႔ကို တခုတ္တရနွင့္ ေသခ်ာမွာသည့္ အေၾကာင္းေလးကို ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်မိ၏။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းမွာ ခဏနားဖို႔ ရြာတရြာသို႔ အ၀င္မွာ ကေလးငယ္မ်ား ေတြ႕၏။ က်ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ထဲမွ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ႔တြင္ပါသည့္ ဘီစကြတ္မုန္႔ထုပ္မ်ားကို ရြာထဲရွွိ ကေလးငယ္အခ်ိဳ႕ကို ေ၀ေပး၏။ ထိုအခါ က်ေတာ္ႏွင့္ ေနာက္သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က ထိုသုိ႔ မလုုပ္ရန္ တား၏။ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပ၏။ သူက သိပ္သေဘာမေတြ႕လွေပ။

ထိုအျဖစ္ကို လမ္းျပ Guide ညီေလးက ျမင္ၿပီး ထိုသူငယ္ခ်င္းကို ခုလို ေျပာ၏။ အကို႔ ေစတနာကို နားလည္ပါတယ္ အကို။ မုန္႔ရသြားလို႔ သူတို႔ေလးေတြလည္း ေပ်ာ္ၾကသလို အကိုလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ပီတိျဖစ္ရမွာပါ။ သို႔ေပမယ့္ အကို႔လိုမ်ဳိး ေနာက္ထပ္ ေနာက္လာတဲ့ အဖြဲ႕ထဲက မုန္႔ေပးတဲ့ သူရွိလာခဲ့ရင္ ဒီကေလးေတြမွာ ေအာ္ ေက်ာ္ပိုးအိတ္ လြယ္လာတဲ့ လူစိမ္းေတြ လမ္းေလွ်ာက္သူ ခရီးသြားေတြလာရင္ ငါတို႔ မုန္႔စားရပါလား ဆိုၿပီး ထင္သြားမယ္။ ဒီလို လာလည္တဲ့ အဖြဲ႕ေတြျမင္ရင္မုန္႔စားရေတာ့ မယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ စူးစမ္း စပ္စုေတာ့မယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို မုန္႔ သို႔မဟုတ္ တခုုခုုေပးပါဆိုၿပီး လက္ျဖန္႔လိုက္ေတာင္းတာေတြအထိ လုပ္လာၾကမယ္။ ႏုနယ္ေသးတဲ့ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ မုန္႔ဆိုတာ အလြယ္ရတာပါလား၊ လက္ကေလးျဖန္႔လိုက္ရံုပါပဲလား ဆိုတဲ့ အလြယ္လိုုက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ၀င္သြားႏိုင္ပါတယ္ အကို။ ဒါဟာ ေရရွည္မွာ ဒီကေလးေတြ အတြက္ မေကာင္းပါဘူး။ တဒဂၤေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ ဘ၀ေတြ အမ်ားႀကီးကို အေရာင္ေတြ မစြန္းေစခ်င္လို႔ပါ အကို။ ဒါေၾကာင့္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကေလးေတြကို ဘာမွ မေပးပါႏွင့္ အကို ဆိုၿပီး ေျပာျပ၏။

က်ေတာ္တို႔လည္း ထိုသုိ႔ ေျပာျပျခင္းပါပဲ သို႔ေပမယ့္ တခါတေလ အခ်င္းခ်င္းထက္ သူစိမ္းေျပာမွ လက္ခံမိတတ္တာမ်ဳိးကလည္း ရွိေသးသည္ မဟုတ္လား။ ထိုသူငယ္ခ်င္းလည္း တျခားရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးမ်ားကို မုန္႔ထုပ္မ်ား မေပးေတာ့ေပ။ ထုိလမ္းျပ Guide ညီေလးမွ မဟုတ္ အျခား လမ္းျပ Guide မ်ားကလည္း ျပည္တြင္း ျပည္ပ လာေရာက္လည္ပတ္သူတိုင္းကို ထိုသို႔မွာ၏။

photo from Google

အမယ္ေလး မုန္႔ေလးေ၀တာ၊ ေပးမိတာကိုမ်ား ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္လို႔ ဟု ဆိုခ်င္သူလည္း ရွိေပလိမ့္မည္။ သို႔ေပမယ့္ က်ေတာ္တို႔သည္ အရွည္ကိုေတြးထားဖို႔လို၏။ အထက္က ဆိုခဲ့သည့္ အတိုင္း ကေလးငယ္၏ မသိစိတ္ထဲတြင္ တလြဲအေတြးမ်ား မ၀င္သြားဖို႔ လုပ္၏။ ဆိုလိုသည္က သူ႔ရြာ သူ႔အိမ္ သူ႔လယ္မွာ သူ႔ေနထိုင္မႈ ပံုစံႏွင့္သူ အဆင္ေျပေနၿပီးသားပင္။ တခါတေလ ေစတနာသည္ ေ၀ဒနာ ျဖစ္တတ္၏။ သူတုိ႔ေတြ ၿမိဳ႕နဲ႔ ေ၀းလံတဲ့ ေနရာမွာ ေနတာ ဒီမုန္႔ေတြ မစားဖူးေလာက္ဘူး ဆိုတဲ့ ေစတနာ ေပါ့။ ထပ္ဆင့္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ ထိုမစားဖူးသည့္ မုန္႔မ်ားကို စားမိၿပီးမွ ထိုမုန္႔ကို ႀကိဳက္သြားၿပီး ထပ္စားခ်င္လာပါက သူ႔ခမ်ာ မည္သို႔ လုပ္ရမည္နည္း။ ေနာက္တဖြဲ႔က ေကၽြးပါလိမ့္မယ္ကြာ ဆိုပါစို႔။ ဟုတ္ၿပီ ကဲ မေကၽြးသည့္အဖြဲ႕ႏွင့္ေတြ႕က သူတို႔ဘာလုပ္မည္ ထင္သနည္း။ လက္ျဖန္႔ၿပီးေတာင္းမည္မွာ အေသအခ်ာပင္။ တဖြဲ႔မေပးက ေနာက္လာသည့္ တဖြဲ႕ထံမွာ ေတာင္းမည္။ မရမခ်င္း ေတာင္းေနမည္မွာ အေသအခ်ာပင္။ မစားရသည့္ကေလးထက္ စားရသည့္ ကေလးက ငတ္သည္ မဟုတ္လား။ က်ေတာ္တို႔၏ ေစတနာက သူေတာင္းစားေလးမ်ားကို ပ်ဳိးေထာင္ေပးလိုုက္သလို မျဖစ္ဖို႔လို၏။

သူတု႔ိေန႔စဥ္ဘ၀သည္ သူ႔သဘာ၀ႏွင့္သူ အဆင္ေျပေျပ လည္ပတ္ေနၿပီးသား ျဖစ္၏။ ငါတို႔ေလာက္ အဆင္ေျပပါ့မလားကြာ ဆိုၿပီး ကတ္သတ္ေျပာလိုက က်ေတာ္ဆိုခဲ့ၿပီးသလို သူ႔အထြာႏွင့္သူ အဆင္ေျပေနၿပီးသား ဆိုသည့္ စကားကို ျပန္ၿပီး သတိခ်ပ္မိေစလို၏။ ထိုကေလးငယ္မ်ာသည္ ငတ္ျပတ္ေနသူမ်ား မဟုတ္၊ အဟာရခ်ဳိ႕တဲ့ေနသူမ်ားလည္း မဟုတ္ေပ။ (ပိန္လွီေဖ်ာ့ေတာ့၊ ငတ္ျပတ္ေနသည့္ ကေလးငယ္မ်ားကို ေတြ႕လွ်င္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ကေလးငယ္မ်ဳိးမ်ားကို မုန္႔ေပးလို၊ ေထာက္ပံ့ေပးလိုလွ်င္ေတာင္ ေရာ့အင့္ မလုပ္ပဲ လမ္းမွန္၊ နည္းမွန္ႏွင့္ ေထာက္ပံ့ေပးဖို႔ လို၏) ကေလးငယ္မ်ားသည္ ခႏၶာကိုယ္အားျဖင့္ က်န္းမာေနဖို႔လိုသလို စိတ္ဓါတ္အားျဖင့္လည္း သန္မာေနဖို႔လို၏။ က်ေတာ္တို႔၏ လုပ္ရပ္က သူတိို႔၏ စိတ္ခြန္အားကို အားေလ်ာ့ေစၿပီး အေခ်ာင္ ေရသာခိုလိုသည့္ စိတ္မ်ား ကိန္းေအာင္းသြားေစႏိုင္သည္ကို က်ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ သတိမူမိဖို႔လို၏။

အားလံုးပဲ နည္းမွန္၊ လမ္းမွန္ျဖင့္ က်ေတာ္တို႔၏ အနာဂတ္ကေလးမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္လမ္းျပႏိုင္ပါေစ။

Don Jaun

MSC 31