Ramazana güllaç tatlısıyla bir tat kattım. Hafif ve güzel bir tatlı yaptım. Osmanlı mutfağından günümüze kadar Türk mutfağındaki yerine koruyan güllacın yapımı da bir hayli kolay.Süt ve şekeri kaynatıyorum.Ilık hale gelince güllaç yapraklarını süte batırıp tam orta kısma ceviz diziyorum.Kesip dolaba atıyorum. Çıkartıp süsleyip tekrar bekletiyorum.
Güllaç hakkında biraz bilgi okumak güzel olur diye düşünüyorum.
Güllaç yaprakları ise, suyla karıştırılan mısır nişastası ve unun tavada pişirilmesinden sonra kurutularak elde ediliyor. İdeal güllaç yaprağı ağırlığı ise 30-35 gram olmalı. Güllaç yaprağının ağırlığı artarsa lapa oluyor, azalırsa kırılıyor.
100 gramında yaklaşık 150 kalori bulunmaktadır. Kalorisi düşük olan bu tatlı, aynı zamanda çok da sağlıklı. Uzmanlar tatlının içerdiği B, E vitaminleri ve protein nedeniyle bağışıklık sistemini güçlendirdirdiğini, sakinleştirici ve stresi azaltıcı etkileri olduğunu ve oruçtan dolayı düşen kan şekerini dengeleyerek normal seviyeye getirdiğini belirtiyor.
- yüzyılın ortalarına kadar Osmanlı’da halk, mısır nişastasından yufkalar açar ve bu yufkaları saklarmış ve bu yufkalar havayla temas halinde olduğu için zamanla kururmuş. Halk da kuruyan bu yufkaları süt ve şekerle ıslatıp yermiş. Zamanla içine gül suyunun eklenmesiyle “güllü aş” ismini almış. İlerleyen zamanda tatlının adı “güllaç” a dönüşmüş.
Arif Bilgin’in Osmanlı Saray Mutfağı kitabına göre güllaç saraya ilk kez 1489’da girmiş. Kastamonulu Ali Usta’nın, elinde kalan kuru yufkaları, saray görevlilerinin Kastamonu gezisi sırasında şekerli sütle ıslatıp ikram etmesiyle Osmanlı sarayına girmiş ve sarayın gözbebeği olmuş. Ali Usta bir ferman ile saraya getirilmiş ve Tatlıcıbaşı yapılmış. Osmanlı sarayının sofralarından eksik edilmeyen güllaç tatlısının yaprakları Osmanlı döneminde kömür ocaklarında sac tavalarda yapılırmış. Kamıştan yapılan sırt küfeleriyle de paşa konaklarına taşınmış.Bazı kaynaklarda Kanuni Sultan Süleyman’ın çocukları için düzenlediği sünnet törenlerinde ikram ettiği de yer alır.
