ငယ္ငယ္က အိမ္မွဆြမ္းအုပ္ႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းပို႔ခဲ႔ဖူးသည္။ အဘိုးအဘြားမ်ားကို ကြမ္းအစ္ထဲမွ ကြမ္းယာမ်ား ယာေပးခဲ႔ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအရာမ်ားကို ယြန္းထည္ပစၥည္းဟု မသိခဲ႔ေပ။ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္ စာေတြဖတ္ျဖစ္မွ ယြန္းထည္းပစၥည္းသည္ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိလာရေသာ္လည္း စိတ္၀င္စားမႈမရွိခဲ႔။
ၿပီးခဲ႔သည့္ရက္မ်ားကမွ အသိမိတ္ေဆြတစ္ဦးက ယြန္းထည္မ်ားအေၾကာင္း စိတ္၀င္စား၍ ပစၥည္အပ္ခ်င္သည္၊ ေလ႔လာစံုစမ္းေပးပါဟု ေတာင္းဆိုလာေသာေၾကာင့္ ေလ႔လာမိကာမွ ယြန္းထည္ပညာသည္ ခက္ခဲနက္နဲ႔ကာ အလြန္ေရွးက်ေသာ ျမန္မာ့ရိုးရာအေမြအႏွစ္စစ္ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာခဲ႔ရပါသည္။ ေရွးေဟာင္အေမြအႏွစ္မ်ား မေပ်ာက္ပ်က္ မတိမ္ေကာရေအာင္ ျမန္မာတမ်ဳိးသားလံုး အမ်ဳိးသားစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ လက္ဆင့္ကမ္း ထိမ္းသိမ္းသင့္ေၾကာင့္ ေလ့လာမိသမွ် ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါသည္။
ျမန္မာ့လက္မႈအႏုပညာလုပ္ငန္း ပန္းဆယ္မ်ဳိးႏွင့္ ပတ္သက္၍ "ဘုရားမတင္ နတ္မဝင္ လူတြင္ ပန္းဆယ္မ်ဳိး" ဟူ၍ တင္စား ေခၚေဝၚၾကသည္။ ပန္းဆယ္မ်ဳိးတြင္ ပါဝင္သည့္ ျမန္မာ့ယြန္းထည္ ပစၥည္းမ်ားသည္ အလြန္လက္ရာ ေကာင္းမြန္လွပါသည္။ အိမ္၏ ဧည့္ခန္းမွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထမင္းစားပြဲမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳက္သည့္ေနရာမွာ သံုးလို႔ အဆင္ေျပသလို လွပ ခံံ႔ညား ထည္၀ါကာ ၾကာရွည္လည္းခံ၏။ လက္ဝတ္ရတနာမ်ားလည္း ထည့္လို႔ပါသည္။ မိမိတို႔ႏိုင္ငံ၏ ေရွးအေမြအႏွစ္ တစ္ခုကို ထိန္းသိမ္းရာလည္း ေရာက္ပါသည္။ အဆင့္အတန္း ျမင့္ၿပီး တုပရန္ ခဲယဥ္း၏။ ႐ုိးရာ အေမြအႏွစ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာ္ၾကားပါသည္။
ယြန္းထည္မ်ားသည္ ေက်ာက္ေခတ္ ေၾကးေခတ္ကပင္ တည္ရွိခ့ဲသည္ဟု အေထာက္အထားမ်ား အရ သိရ၏။ အစပုိင္း ယြန္းထည္၏ သေဘာမွာ ဝါးထည္ကို ေရလုံေစရန္ ခုိင္ခံ့ေစရန္ အေစး တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးကုိ သုတ္လိမ္းျခင္း အဆင့္သာ ရွိခ့ဲ၏။
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ၁၁ ရာစု ပ်ဴေခတ္ႏွင့္ ပုဂံေခတ္ဦးတြင္ ဝါးထည္ကို အတြင္း၊ အျပင္၌ သစ္ေစးကို သုတ္လိမ္းထားေသာ ယြန္းထည္မ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ သစ္ေစးေၾကာင့္ ယြန္းထည္မ်ား ေပၚေပါက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ေရလုံသည္။ ပုိ၍ ခုိင္ခံ့သည္။ ပုဂံေခတ္ႏွင့္ အင္းဝေခတ္တြင္ ဝါးထည္ကုိ ရက္လုံးေပ်ာက္၍ ညီညာေခ်ာေမြ႕ သြားေစရန္ သ႐ုိးကုိင္၍ ေခ်ာျခင္း အဆင့္အထိ တုိးတက္လာခဲ့သည္။ အင္းဝေခတ္၊ ေညာင္ရမ္းေခတ္ႏွင့္ ကုန္းေဘာင္ေခတ္မ်ားတြင္ သစ္ေစး အနက္ထည္ကုိ အလွအပ တန္ဆာဆင္ျခင္း အဆင့္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြား လုပ္ငန္းအတြက္ အဂၤလိပ္ေခတ္မွာ အေအာင္ျမင္ဆံုး ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဂ်ပန္ေခတ္မွာ ယြန္းပညာရွင္ အေျမာက္အမ်ား ထပ္မံေပၚထြက္ခဲ့ပါသည္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ကတည္းက ယြန္းထည္လုပ္ငန္းမ်ား တိုးတက္လာခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသား၏ စိတ္၀င္တစား ၀ယ္ယူအားေပးမႈကို ခံခဲ့ရသည္ဟု သိရပါသည္။
အာရွတုိက္တြင္ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္၊ ကုိရီးယား၊ ဗီယက္နမ္၊ ထုိင္း၊ ျမန္မာ၊ ကေမ႓ာဒီးယား၊ လာအုိ၊ အင္ဒုိနီးရွားႏွင့္ မေလးရွား ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ယြန္းထည္လုပ္ငန္းမ်ား ရွိပါသည္။ ယြန္းထည္ ထုတ္လုပ္ရာမွာ အေရးပါဆံုး ကုန္ၾကမ္းျဖစ္ေသာ သစ္ေစး (Maelyn Moyaer) သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေပါမ်ားဆံုး ျဖစ္ေသာ္လည္း ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ကတည္းက ရွားပါးလာခဲ႔ၿပီး ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သိသိသာသာ ေစ်းျမင့္တက္လာ ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ သစ္ေစးသည္ အနက္ေရာင္ရွိၿပီး ဂ်ပန္ သစ္ေစးသည္ ဆင္စြယ္ေရာင္ ရွိပါသည္။
ယြန္းထည္ လုပ္ငန္းတြင္ အဆင့္ ေလးဆင့္ ရွိ၏။ ဝါး၊ ႀကိမ္တုိ႔ျဖင့္ အမ်ားဆုံးျပဳလုပ္သည့္ အျဖဴထည္အဆင့္၊ သစ္ေစးသုတ္ၿပီးျဖစ္သည့္ အနက္ထည္အဆင့္၊ အေခ်ာကုိင္ျခင္းအဆင့္ႏွင့္ သစ္ေစးအနက္ထည္ကုိ အလွအပ တန္ဆာဆင္ျခင္းအဆင့္ဟု ေတြ႕ရပါသည္။ ယခုအခါ အျဖဴထည္ကုိ ဝါး၊ ႀကိမ္မ်ား သာမက သုံးထပ္သား၊ ေၾကး၊ သတၱဳ၊ စတီးလ္ႏွင့္ ပလတ္စတစ္ တုိ႔ျဖင့္လည္း ျပဳလုပ္လာၾကသည္။ သစ္ေစးသုတ္၍ အေျခာက္ခံသည့္ အဆင့္တြင္လည္း ေဒသ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု လုပ္ပုံျခင္း မတူၾက။ ထုိအဆင့္တြင္ အခ်ိန္အမ်ားႀကီး ယူၾကရသည္။ အလွအပဆင္ရာ၌ ႐ုိးရာပန္းမ်ားျဖင့္ တန္ဆာဆင္သကဲ့သုိ႔ ေရႊစကားဝါယြန္း၊ မံယြန္း၊ ကညစ္ယြန္း၊ ဂ်ပန္ယြန္း စသည္ျဖင့္ ဒီဇုိင္းမ်ား တုိးတက္လာၾကသည္။
ဆက္ရန္ -
photo - google images