အခန္း(၁)
မာယာကြန္ယက္
မည္မ်ွ ၾကာေအာင္သတိေမ့ေနသည္မသိ။
သူ႔တကိုယ္လံုးတြင္ နာက်င္လ်က္ ႐ွိသည္။ ရင္ထဲတြင္ တလွပ္လွပ္ခံစားရသည္။ ေျခလက္တို႔ မသယ္ခ်င္ေတာ့၊ သယ္လည္းမသယ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ အာေခါင္ထဲတြင္လည္း ေဆးထန္ေနၿပီး။ သူသည္ ႀကိဳးစား၍ တြေတြးၿမိဳခ်ၾကည့္သည္။ သူ႔၏ ပါးစပ္ထဲတြင္ တြေတြးပင္မ႐ွိေတာ့ေခ်။
သူသည္ေခါင္းအားေထာင္၍ ၾကည့္သည့္။ ေခါင္းေထာင္၍မရ။ လက္ေတြလႈပ္ၾကည့္သည္။ ေကာင္းေကာင္း လႈပ္၍ မရ။ လႈပ္လိုက္သည္ႏွင့္ ငွါက္ေပ်ာခြံဖက္ ကြာက်သလို ေပ်ာ့ေခြက်သြားသည္။ ခါး၊ ေက်ာေတြလည္း ေအာက္ေနသည္။ပြန္းပဲ့ဒဏ္ရာမ်ား တစ္ကိုယ္လံုးတြင္ ျပည့္ေနသည္။ သူသည္တစ္ခ်က္ ညည္းကာ မ်က္လံုးအားဖြင့္ၾကည့္သည္။ ေတာက္ပဆူး႐ွေသာအလင္းေရာင္သည္ စူးခနဲ ဝင္လာသည္။ သူ႔အလိုလို မ်က္လံုးမ်ား ျပန္ပိတ္သြားသည္။
ခႏၶာာကိုယ္တြင္ ခြန္အားဆိုသည္ နည္းနည္းကေလးမွ်ပင္ မ႐ွိေတာ့။ သို႔ရာတြင္ ျပင္းထန္ေသာမႈန္တိုင္းတိုက္ခတ္သံေလာ၊ ေသနပ္၊ က်ည္ဆံတို႔ေပါက္ကြဲသံေလာ မည္သည့္အသံမွန္း သူဦးေနွာက္ထဲတြင္ ခြဲျခား၍မရ။ သူနားထဲမ်ားတြင္ တရႊီရႊီျဖင့္ ေႁမြမ်ားတြန္သဲသကဲ့သို႔ၾကားေနရသည္။ သူသည္မည္သည့္ေနရာသို႔ေရာက္ေနၿပီနည္း။
အတတက္ႏိုင္ဆံုးႀကိဳးစား၍ ဦးေႏွာက္အား အလုပ္ေစခိုင္းၾကည့္သည္။သို႔ေသာ္ သူသည္ မည္သည့္အရာကိုမွ ေတြးေတာစဥ္းစား၍ မရ။သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးနာက်င္ေနသည္ကလြဲ၍ က်န္သည္မ်ားေခါင္းထဲတြင္မ႐ွိ။ ထိုေနရာ၌ မည္မ်ွၾကာေအာင္ ေျမာေနခဲ့သနည္း။
သူသည္ တစစ္စစ္ကိုက္ခဲလ်က္႐ွိေသာ ေခါင္းတြင္းမွ ေဝတနာအား သတိျပဳမိသည္။ခါးႏွင္း ကိုယ္လံုးမွ ဒဏ္ရာမ်ားသည္မွလည္း ေဝတနာခံစားရေသးသည္။ ဦးေႏွာက္သည္ ေကာင္းစြာအလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ေခါင္းမ်ားမူးေဝလာေတာ့သည္။ မွိတ္ထားေသာ မ်က္လံုးထဲတြင္ ေရာင္စံုမ်ားေပၚထြက္လာၿပီး သူသည္ တဖန္ျပန္လည္ ေမ့ေျမာသြားေတာ့သည္။
ေမာင္ေကာင္းသန္႔သည္ ဤခရီးအားမသြားခ်င၊္ ေမာင္မင္းလွ ေမာင္ျမတ္သူတို႔၏ ေတာင္းဆိုမႉေၾကာင့္သာ ထြက္လာခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ေမာင္ေကာင္းသန္႔တို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္သည္ တကၠသိုလ္တြင္ စတင္ဆံုၾကၿပီး စိတ္တူကိုယ္တူ အေပါင္းသင္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။
ေမာင္ေကာင္းသန္႔၏ မိဘမ်ားသည္ ရန္ကုန္တြင္ေနၾကၿပီး အေရာင္းအဝယ္လုပ္ငန္းျဖင့္ တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ ေနႏိုင္ၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ေမာင္မင္းလွ သည္ေတာ့ ငယ္ငယ္ကေလးက မိဘမ်ားဆံုးသြားသျဖင့္ အေဒၚတစ္ေယာက္၏ လက္ေအာက္တြင္းႀကီးျပင္းလာခဲ့သူျဖစ္သည္။ ယခုတြင္မႉ တကၠသိုလ္ ေအာင္ျမင္ၿပီးဘြဲ႔တစ္ခုရကာ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ဝါသနာပါရာကို လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။
ေမာင္ျမတ္သူ မွာေတာ့ အေဖ သာ႐ွိေတာ့ၿပီး သူ၏ မိခင္သည္ ၆တန္းႏွစ္ေလာက္ကပင္ ဆံုးပါးသြားကာ မိေထြးႏွင့္ သိပ္အဆင္မေျပေခ်။
ယခုတြင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ဝါသနာပါရာ အား လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ လုပ္ကိုင္ေနၾကေပသည္။
ဆက္ရန္-----
ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္ ၿဖိဳးေဇာ္ဦး က်ံဳမေငး
Writting by phyozawoo
@phyozawooburmes
MSC-071