در پست قبلی در مورد چگونگی بیماری اوتیسم و میزان شیوع و علل آن توضیحاتی داده شد. در این پست قصد دارم در مورد تشخیص و درمان آن مطالبی را به اشتراک بگذارم.
اختلال اوتیستیک و اختلال تکامل فراگیر که به صورت دیگری مشخص نشده باشد، که نوع اول و سوم از اختلالات طیف اوتیسم هستند، معمولاً در سه سال اول عمر یا گاهی کمی زودتر خود را نشان می‌دهند. ولی سندروم آسپرگر که نوع دوم از اختلالات طیف اوتیسم است، تا زمانی که کودک مدرسه رفتن را شروع نکرده باشد، مشخص نمی‌شود.
Image source: medicalxpress.com
به‌طور کلی، هرچه زودتر تشخیص انجام شود و درمان لازم شروع شود، پیش‌آگهی بیماری اوتیسم بهتر خواهد بود. بنابراین، دقت در چگونگی تکلم کودکان و بررسی رفتارهایشان توسط والدین نقش اصلی را دارد. در صورتی که کودکان دچار تأخیر در تکامل گفتار هستند، بهتر است با پزشک مشورت شود.
سایر علایم اولیه ممکن است تظاهر پیدا کنند و اگر والدین به‌صورت دقیق رفتار کودک را بررسی کنند، می‌توانند خیلی سریع به تشخیص نهایی برسند. در صورتی که کودک کار‌های یاد شده برای سن خود را که بر اساس نظر متخصصان اطفال تنظیم شده است، از خود نشان ندهد، بهتر است برای پیگیری به پزشک مراجعه شود.
بر اساس نظر متخصصان اطفال، رشد و نمو کودک و تکامل عصبی او بر اساس ماه‌های مختلف به صورت جداولی نوشته شده است. چنانچه والدین متوجه علایم شبیه این بیماری در کودکان خود شوند و یا درباره‌ی تکلم و تکامل اجتماعی کودک‌شان و علایمی که در جداول شرح داده شده است، دلواپس باشند، بهتر است هر چه سریع‌تر برای بررسی به پزشک مراجعه نمایند.
در حقیقت به این صورت بیان می‌شود که به محض اینکه به اوتیسم مشکوک شوند، باید قبل از اینکه تشخیص قطعی داده شود، درمان شروع شود. برای تشخیص اوتیسم هیچ نوع آزمایشی وجود ندارد و هیچ‌یک از علایم یاد شده همیشه نمی‌تواند به‌تنهایی مشخص کننده‌ی اوتیسم باشد. ولی متخصصان کودکان با همکاری تیمی از متخصصان ورزیده‌ی سلامت، می‌توانند بر اساس وجود یا عدم وجود مجموعه‌ای از علایم به اظهار نظر نهایی برسند.
برای اوتیسم و سایر اختلالات تکاملی فراگیر هیچ درمان شناخته شده‌ای وجود ندارد. یک کودک مبتلا به اوتیسم احتیاج به حمایت‌های والدین و کنترل این اختلال دارد. تشخیص زودرس و درمان حمایتی اهمیت ویژه‌ای برای تکامل بعدی کودک دارد و می‌تواند باعث بهبود توانایی‌های کودک خردسال مبتلا به اوتیسم شود، تا در زندگی از کارکرد بهتری برخوردار باشد.
بعضی از بچه‌های مبتلا به اوتیسم بهتر است در مدارس اختصاصی یا ترجیحاً در کلاس‌هایی با تعداد شاگردان کم تحصیل کنند. استفاده از برنامه‌های آموزشی خاص می‌تواند به تکامل زبان و پیشرفت مهارت‌های اجتماعی آنها کمک کند. بعضی اوقات نیز از تجویز دارو برای کنترل اشکالات رفتاری می‌توان استفاده کرد.
به هر حال باید در نظر داشت که بچه‌های مبتلا به اوتیسم از نظر توانایی‌های عملی رفتاری و هوشی نسبت به یکدیگر تفاوت‌های چشمگیری دارند. کودک مبتلا به سندروم آسپرگر در اغلب موارد می‌تواند خودش را به تنهایی اداره کند، و در مقایسه با سایر انواع اختلالات اوتیستیک از استقلال بیشتری برخوردار است.