Ostatnio przeczytałem 2023#15 (#126) - " Obcy horyzont" - Rafał Barnaś, Marcin Faliński

Jest tylko kilku autorów, których książek wyczekuję niecierpliwie i kilka dni po premierze już sięgam po nowe pozycje. Do tych autorów bez wątpienia należy były oficer Agencji Wywiadu – Marcin Faliński, który przyzwyczaił czytelników, że posiłkuje się współpracą z innymi autorami. W początkowej fazie pisarskiej przygody stworzył doskonały duet z Markiem Kozubalem – publicystą-dziennikarzem specjalizującym się w tematyce poszukiwania zaginionych dzieł sztuki. Natomiast od ponad roku Faliński współtworzy z Rafałem Barnasiem, „Obcy Horyzont” jest ich drugą wspólną książką, w dużym stopniu łączącą się z pierwszą „W czerwonej sieci”.

Stare Kiejkuty, Ośrodek Szkolenia Kadr Wywiadu, wiosna 1995 roku. Do ośrodka przybywa tajemniczy mężczyzna, którego zadaniem jest wybranie najzdolniejszych adeptów. To oni będą realizować specjalną operację wywiadowczą wspomagającą wejście Polski do struktur euroatlantyckich. To wyjątkowo ważna misja, bo rosyjski wywiad aktywnie pracuje nad pokrzyżowaniem polskich planów. Od jej powodzenia zależy także bezpieczeństwo nuklearne całego świata. Troje wybranych oficerów szybko zostaje wciągniętych w bezwzględną grę pomiędzy wielkimi mocarstwami. Szpiegowska rozgrywka prowadzi ich przez Afrykę, Seszele, Azję oraz Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną rządzoną przez komunistyczny reżim Kim.

Jak zwykle w książkach Falińskiego mamy dwie przestrzenie czasowe. W tej nieco odleglejszej śledzimy dalsze losy Stefana Kafera i jego pięknej włoskiej żony po pośpiesznym opuszczeniu Włoch w maju 1981 roku, czyli chwilę po zakończeniu akcji „W czerwonej sieci”. Wspólnie ze Stefanem i jego rodziną przemierzamy Afrykę od Rabatu do Kapsztadu i dalej przez Seszele docieramy do Bangkoku. To nie jest turystyczna wycieczka, tylko ciągła ucieczka przed radzieckim KGB, z którym Stefan miał współpracować przy zamachu na papieża. W Afryce pomagają mu byli oficerowie polskiego wywiadu, którzy pozostali za granicą po zakończeniu II wojny światowej.

Druga przestrzeń czasowa to jest wiosna 1995 roku, kiedy to poznajemy w Ośrodku Kształcenia Kadr Wywiadu w Starych Kiejkutach troje podchorążych: Anitę Wandol, Marcina Łodyna i Sebastiana Romanowicza. Wszyscy są tuż przed promocją oficerską, mają pewne oczekiwania jak będzie wyglądała ich dalsza służba. Okazuje się, że tajemniczy człowiek z teczką ma w stosunku do nich zupełnie inne plany. Od poświęcenia tych młodych oficerów może zależeć przyśpieszenie lub spowolnienie procesu akcesyjnego do NATO i UE. Anita i Marcin podążają śladami Stefana, natomiast zadaniem Sebastiana jest odnowienie znajomości z kolegą ze studiów, który aktualnie pracuje w północnokoreańskim MSZ, w tym celu trafia do Pjongjang. Wbrew pozorom oba zadania są niezwykle trudne i niebezpieczne, wymagają od młodych oficerów najwyższego poświęcenia, bo stawką jest pokrzyżowanie północnokoreańskich planów nuklearnych. Warto nadmienić, że Marcin Faliński ma najwyraźniej sentyment do swoich bohaterów, gdyż postać Marcina Łodyny pojawiła się w trylogii „Operacja Rafael”.

Książka napisana jest prostym stylem, krótkimi zdaniami z dużą dawką dialogów i ekscytacji. Sprawia to, że książkę czyta się szybko i trudno jest się oderwać. Duży plus za naturalne przeskoki w dwóch płaszczyznach czasowych. Osobiście nie lubię, kiedy autorzy co rozdział przenoszą czytelników w czasie, bo łatwo w takich przypadkach zgubić się, szczególnie kiedy słucha się audiobooka. W przypadku „Obcego horyzontu” autorzy bardzo dobrze zaplanowali akcję, przeskoki miejscowe i czasowe są bardzo czytelne i nie sposób się w nich pogubić.