သစ္ရြက္ေလးမ်ား ရိမိးႏြဲ႔ေနသည့္အလ်ား သတ္ခတ္ေလးမ်ားကလည္း အခ်ငိးခ်ငိးေဝွ့ရမ္းေနၾကသည္။၎တို႔၏ရိမိးႏြဲ႔မႈမ်ားႏွင့္အတူ ေလေျပမ်ားတိုကိခတ္လာခဲ့သည္။ ႐ုတ္တရက္ ျဖနိးခနဲ ခံစားလိုကိရသည္။ေႏြလင္ျပင္ကို ျဖတ္သန္း၍လာခဲ့ရေသာ ေလပူမ်ားပင္ျဖစ္သညိ။ မည့္သည့္အရာမ်ားေၾကာင့္ ကမၻာသည္ ဤသို႔အဖန္တပ်င္းပူလာရသနည္း။ဤသည္ပင္ အိမ္ေ႐ွ႕သစ္ပက္ေအာက္႐ွိ ကြပ္ပ်စ္ကေလးတြင္ေလခံေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အိမ္ထဲတြငိေနလ်ငိကားမည္မ်ွပူမည္ကိုမေတြးႏိုငိ။အိမ္ေ႐ွ႕တြင္လူမ်ားဝိုင္း၍ လက္ဖကိသုပ္ကာ စကားစမည္ေျပာရသည္မွာလည္း ႏွစိသက္စရာဓေလ့တသ္ခုျဖစ္သည္။ဤသို႔ပူပ်ငိးလာရသညိမွာလည္း အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့မဟုတ္ေပ။ လူတို႔၏ အတၱေၾကာငိ့သာျဖစ္သည္။ ကိုခ်မ္းသာလ်င္ပီးေရာ ဆိုသည့္အတိုင္း သစ္ပင္မ်ားကို ခုတ္ခ်င္တိုင္းခုတ္၊စက္မႈဇံုအမ်ားအျပားေထာင္ သည္တို႔ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အနာဂတ္တြငိ အိမ္တိုငိး၌Air corn တပ္၍ ေနရမည္လားေတာင္မသိေတာ့ေပ။မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ေျဖစည္းမရေသာမ်က္လံုးမ်ားက ေလညငိးမ်ားေၾကာင့္ မွင္သက္ကာ အိပ္ေမာက်ခ်င္ေနေပပီ။ နားဦးမည္။
