"ကျုပ်ဖြင့် မပြောချင်ပေါင်၊ မပြောချင်ပေါင်လို့ ဆိုသဟာက စကားခံတာပါ။ ပြောချင်လွန်းလို့မို့ ဂလိုတော်ရေ" ကျုပ်မှာ မြေးနှစ်ကောင်ရှိတယ်။ အထီးလေးတွေ ကြီးပဲ။ တကောင်းက ငါးတန်းတက်နေတာ။ နောက်အငယ်ကောင်က

မိုးအေးအေးနဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ဦးအကြောင်း ရေးရပါအုံးမည်။ ထိုမိတ်ဆွေက သူနေထိုင်ရာ အရပ်မှာ ကေပေး အဝင်အထွက်ပြုလုပ်ပေးခြင်း၊ ဖုန်းငွေဖြည့်ခြင်းကို စတင်ပြီး စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်သည်။ သူ့အိမ်ရှေ့မှာ ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသည်။

သဝေထိုး င ဝဆွဲ ငွေ။ ငွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သိက္ခာဆိုတာ ဗလာနတ်ထိ မရှိတော့သည့် ခေတ်မှာ သိက္ခာဆိုတာကလည်း ဘာလဲလို့မေးကြ ရပေတော့မည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကမ္ဘာကြီးတောင် သိက္ခာပျောက်ဆုံးသောလမ်းမှာ စမ်းတဝါးဝါးပါလေ။ ငွေနဲ့

ဆင်းရဲသားတွေက အမိအရ အဝအပြဲစားပစ်တာ။ ချမ်းသာသူတွေက တို့ကနန်း စိတ်ကနန်းသာ စားတာ။ အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဒီလိုပဲ စဉ်းစားမိတာပါ။ ဆင်းရဲသားလည်း ပါးစပ်ပေါက်ကြီးနဲ့။ သူဌေးဆိုသူလည်း ပါးစပ်ကြီးတွေနဲ့ပေါ့။

ယနေ့ တနေကုန် မိုးအုံ့သည်။ မိုးရွာလိုက် နေပူလိုက်ဖြင့် ရာသီဥတုက မှိုင်မှိုင်မှုန်ဝေ ဆိုသလိုပါလေ။ မိုးခဏရွာပြီး နေက ခဏပူသည်။ မိုးနဲ့ နေပူ သူတပြန် ကိုယ်တပြန် ပြိုင်နေသလို။ မိုးက အနိုင်ယူ တာ များပေသည်။ မိုးရွာတော့

အပြင်မှာ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသည်။ ကောင်းကင်က မိုးသား မဲမဲများနဲ့ပြည့်နေသည်။ မနက်ခင်းကတည်းက ကောင်းကင်က မကြည်လင်။ မိုးတိမ်သားများက နေရောင်ကို မမြင်ရအောင် ကာကွယ်ထားသည်။ မိုးက ရွာမလိုလို မရွာချင်သလိုလိုနဲ့ နေ့လယ်

မနက်က ဈေးအသွားမှာ ကြာဇံဟင်းချက် စတုဒီသာ ကျွေးသဖြင့် ဝင်စားခဲ့သည်။ နယုန်လကွယ်နေ့ တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့ ကုသိုလ်ပြုသူများက ပိတ်ရက် မို့ ပြုလုပ်ကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။ မနက်အစောမှာ အမေက တိုးဟူးကြော်နှင့် ထမင်းဆီဆမ်းစားချင်

နားထဲမှာ လေတိုးသံလို ကြားနေရသည်။ မျက်စိ က မကောင်းပါဘူးဆိုမှ နားက ဖောက်လာပြန်သည်။ အသက်ကြီးလာတော့ ဟိုကနားသလိုလို၊ ဒီက နာသလိုလို။ မျက်စိက မှုန်၊ နားက ထုံသလိုလို ဖြစ်လာသည်။ ငါးဆယ်ကျော် ဆိုသည်က အခြားနိုင်ငံများမှာ

ပိုစ့်တင်မည့်ရက်ရောက်တော့ ရေးစရာ ရှာမရ။ ပိုစ့်တင်ထားပြီး ဆိုပါမူ ရေးစရာများက ခေါင်းအတွင်း အလိုလိုပေါ်လာသည်။ ဒီလိုပါပဲ လောကကြီးက အလွဲတွေလာသလို။ အတည့်တွေလည်း လာတတ်ပါတယ်။ အဆင်များပြေနေတုန်းက လောကြီးကို မေ့ထားသည်။

မိုးဦးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပေသည်။ မိုးဦးစောသည်ဟု ပြောရပေမည်။ မိုးကောင်းချက်က ‌ခြံဘေးရေမြောင်း ရေလျှံသွားသည်။ ပုံမှန်မိုး ဆိုပါမူ မြောင်းအတွင်း ရေမရှိတတ်ပေ။ မိုးကောင်းသဖြင့် တောင်ပေါ် ဒေသများ ရေကြီး မြေပြိုသည်။

ကျွန်တော်မှာလည်း စုံရက် မရက် ပိုစ့်တင်မည်ဟု မှတ်ထားသမျှ ကိစ္စလေးတွေ ပေါ်လာသဖြင့် မရက်တင်မည့်ပို့စ်ကို စုံရက်မှာ တင်ရသည်။ ယခုလည်း မနေ့က ပိုစ့်တင်ရမည်ကို ယနေ့မှာ တင်ရသည်။ လူကမှ ငပျင်းပါဆို ပိုစ့်တင်ဖို့

တနေ့က မိတ်ဆွေ၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ တနေ့က ဆိုပေသိ ကဆုန်လပြည့်နေ့က ဖြစ်ပေသည်။ ထိုမိတ်ဆွေသည်။ မြို့ထဲမှ အိမ်ကိုရောင်း၍ မြို့ပြင်ရှိ ဈေးသက်သာသော အိမ်ကိုဝယ်ယူခဲ့သည်။ မိတ်ဆွေ၏ အဖြစ်အပျက်နည်းတူ မြန်မာ မိသားစု

Power Up ခြင်းမပြုလုပ်တာကြတော့ မေ့ပင်နေသည်။ ယနေ့ ဇွန်လ တစ်ရက်ဆိုသမို့ ပါဝါအပ်လိုက်သည်။ Hive ဈေးတက်ပါရင် ရောင်းဖို့ ဥ ထားသည်များဖြစ်သည်။ ဈေးက မတက်တော့ ပါဝါအပ်ရတာပေါ့။ တနေ့ ဈေးတက်နိုး တက်နိုးဖြင့် မျှော်ကိုးရတာ

မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ရုပ်ခန္ဓာကြီးဟာ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်းဆိုတဲ့ ဒုက္ခတွေဆီကို နေ့စဉ် ရွေ့လျားနေတာပါ။ နေ့စဉ် လှုပ်ရှား သွားလာ ရုန်းကန်နေသဖြင့် ထိုသို့ ရွေ့လျားသွားလာ နေသည်ကို သတိမထားမိပေ။ ကိုယ်တွေလို

သောကြာ မနက်ခင်းက အေးမလိုလို၊ နွေးမလိုလို ပါလေ။ ဟော့ ခဏကြာတော့ မိုးပေါက်လေးများ ကျလာသည်။ မိုးကျသည်ဟုထင်ရအောင်လည်း မိုးပေါက်က မကြီးပြန်။ မိုးမှုန် မိုးမွှားလေးများ ကျနေသည်။ ဆောင်းရာသီမှာ နှင်းကျသလိုလိုပင်

လက်ဘက်ရည်ကြမ်း တခွက်သောက်ရင်း တောင်မြောက် အတွေးများပျံ့မိသည်။ ကလေးဘဝအရွယ် အမေ့တို့ရွာ သွားစဉ်က ရွာမှ ဆွေမျိုးများက သူရို့အိမ်များသို့ လက်ဘက်ရည်သောက်လာဖို့ အပြိုင်အဆိုင်ဖိတ်ကြသည်။ မြို့မှ လာသူများမို့ တကူးတက

တနေ့ညက မိုးရွာချက်ကတော့ လက်လန်ပါပဲ။ မိုးပေါက် များ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကျတာကိုက အသက်ဗျ။ မိုးမရွာခင်က အိုက်လိုက် ပူလိုက်တာ လွန်ပါရော။ ဒါ‌ကြောင့် မိုးနဲ့ လေနဲ့များလာစေချင်ရဲ့။ ခြံဘေးက မြောင်း ရေလျှံ စေချင်ရဲ့လို့

မနေ့ညက မိုးတွေရွာတော့ ငယ်ဘဝကို သတိရမိသည်။ လာနီညာတို့၊ အယ်နီညိုတို့ကြောင့်လည်း ငယ်ဘဝကို သတိရသည်။ ကျွန်တော်က မန္တလေးသားဖြစ်သည်။ ဘူတာကြီး၊ ဆေးရုံကြီးနှင့် နန်းမြို့ရိုးကြီးအနီးမှာ မွေးဖွားခဲ့သည်။ မန်းရွှေမြို့ရဲ့

မြန်မာပြည်ကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုသည်ကို လူမှုကွန်ယက်မှာ ကြည့်သည့်အခါမှ အတော်ကို အံ့ဩကုန်နိုင်ဖွယ်ဖြစ်ရပါလေသည်။ ဖြစ်ချင်သလို၊ ဖြစ်ပြီး။ ဖြစ်ချင်တိုင်ကို ဖြစ်နေပါလေသတည်း ဆိုသလိုပါ။ ကိုယ်တွေ မမွေးခင်ကလည်း

မြေကြီးပုံတွေ အိမ်ပတ်လည်မှာ ပြည့်နေသည်။ ယခင်က ကျွန်တော်တို့ခြံသည် ရပ်ကွက်အတွင်းမှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် မိုးရာသီ ရောက်ပြီဆိုပါလျှင် အိမ်ခြံဝင်းအတွင်းမှာ ရေများပြည့်လျှံသွားသည်။