Hiç umulmadık bir zamanda, hiç umulmadık bir şekilde bazı şeyler karşımıza çıkıveriyor. Bir söz, bir eylem yada başka bir şeyin etkisiyle akıp giden zamanın içinde tökezleyip, geleceğe yetişmeye çalışıyoruz.
Dünden bugüne, bugünden yarınlara geçen zaman içerisinde karşılaştığımız birçok olgu söz konusudur. En çok bilinenler ise kişiler ve eylemlerdir. İster bir yakınımız olsun, isterse de bir tanıdığımız, herhangi bir kişinin tek söz ile üzerimizde etkisi oldukça fazladır. Güzel bir sözle mutlu olabileceğimiz gibi, kötü bir sözle ya kızgın yada kırgın oluruz...
Geleceğe yönelik plân yapan kişiler, kendilerine bir(er) görev (misyon) üstlenmişlerdir. Bu görev(ler) doğrultusunda neleri yapıp yapmayacakları kararını almış ve belirlemiş oldukları çizgi üzerinden azimle yürümeyi sürdüreceklerdir. Yalnız şunu belirtmekte yarar var, azim ve hırs çoğu zaman birbiriyle karıştırılır. TDK'da sözcük anlamı olarak azim, bir işteki engelleri yenme kararlılığı iken, hırs da sonu gelmeyen istek, aşırı tutku olarak tanımlanmaktadır. Bir işe tutkuyla bağlanmak güzeldir, fakat aşırı tutku gözümüzü birçok şeyden mahrum bırakan bir engeldir.
Gelecek hep güzel düşlerle düşlenir. Ancak geleceğe varmadan önce her zaman engebeli yollarla karşılaşırız. Hedeflerin tümüne çıkan yollar engebelidir, hiçbir yol dümdüz değildir. İşte bu yollar düşlenen gelecek için sabrederek ve azimle çalışarak aşılabilir. Aşılan her yolda karşımıza bir sürü engel çıkabilir, çıkacaktır. Somut engelleri aşmak kolay ancak soyut engelleri aşmak zordur. Aşılması en zor olan soyut engel de lâf kalabalığıdır. Önümüze çıkıp, düşlerimizi söndürmeye kalkışanlar bu tür girişimlerin öncüleridir. Bu kişiler her türlü lâf ile geleceğe engel olmaya çalışacaktır. Karşımıza çıkacak her türlü engele hazırlıklı olunmalıdır çünkü bazı engeller bizi derinden sarsabilir.
Her ne kadar tüm zorlukların karşısında sağlam bir dağ gibi dursak da, yorulur, dinlenmek isteriz. İşte bu yorgunluk esnasındaki lâf kalabalıkları bizi derinden sarsarak yolumuzdan yıldırmaya çalışır. Çoğumuz yılmayız elbette. Fakat en yakın bildiklerimizin söyledikleri lâflar bizi derinden üzer, durakalırız. Kırılırız, hem de çok derinden, istemsizce...
Bir kez gönül yıktın ise
Bu kıldığın namaz değil
Yetmiş iki millet dahi
Elin yüzün yumaz değil
Yunus Emre
Kendimizi hem duygularımızla hem de düşüncelerimizle yönetiriz. Her iki durumda da engeller söz konusudur. Lâf kalabalıkları kalbimize isabet ettiğinde kırılırız, içten içe üzüntü duyarız. Kırılan kalbi yeniden inşa etmek oldukça zahmetlidir, zaman alır. Öte yandan düşler de kırılır. Fakat bu durum kalp kırgınlığına benzemez. Çünkü onarması neredeyse imkânsızdır. Kimi zaman derin bir üzüntüyü yaşatırken, kimi zaman da zarar verici eğilime yöneltir. Bu durum da tarihte defalarca görülmüştür. Hiçbir zaman ne kalp, ne de düş kırmayın. Kalpler ve düşler sizlere emânet, onlara iyi bakınız...
Fotoğraf: [1]
