Doğduğumuz günden bugüne, bugünden yarınlara kadar önemli kavramlardandır zaman. Kimi yaşamının tadını çıkarır, kimi ise yaşamdan zevk almaz. Bu yaşam süresince de zaman eskisine göre değerlenir. Kimine göre de zaman önemini yitirmiştir.
En çok yakındığımız şeylerden biri de boşa harcanan zamandır. Somut olan herhangi bir şeyi harcadığımızda tekrar elde etmemiz mümkündür. Soyut olan olgular harcandığında ise geri dönüşü yoktur, sevgi, aşk, heyecan gibi. Bir de zaman. Çoğu kişiye göre somut olan olguların, özellikle para veya değerli eşya, belirli etkenler sayesinde değeri fazlasıyla artmaktadır. Değeri artan ne olursa olsun, zaman kadar değerli değildir.
Yaşantımız süresince değeri artan olguların aslında kendilerinin değil, birimlerinin olduğunu görmekteyiz. Bir birim, diğer birime göre bir etkenden dolayı değer kazanıyor. Bu durumu para yönüyle düşünürsek, herkesin kendine ait bir cüzdanı olsun. Bu cüzdana her gün 86400 birim eklenmekle birlikte, gün sonunda bu miktarın tamamı silinip bir sonraki güne yeni bir 86400 birimle uyanmaktayız. Dolayısıyla bu miktardaki bir birimin değeri o kadar yüksektir ki, bir sonraki güne devredilmiyor. İşte buna zaman diyoruz. 1 gün, 86400 saniyeye eşittir ve her saniye geri dönüşü olmamak üzere harcanır.
Harcadığımız zamanın değerini biliyor muyuz? Uğraşılarımızdan dolayı bazı şeylere zaman ayıramıyoruz. Öyle ki, her ne olursa olsun zaman içinde önemini yitiriyor. Böyle olunca da birçok olgu unutuluyor. Unuttuklarımızı hatırlayınca pişmanlık yaşıyoruz. Yaşantımızda hiçbir şeyi ertelememeli, plânlı yaşamalıyız. Öyle ki, bir akıntı misâli akıp gidecektir.
Hayat avucundaki su gibidir. Sen tutmaya çalıştıkça o akıp gider.
Fotoğraf: [1]
