“ျမစ္ကမ္းဆီမွ လြမ္းေမာသံ”
ဖုိးေမာင္တစ္ေယာက္ မႏၱေလးကုိေရာက္ရွိေနသည္မွာ ၅ႏွစ္ခန္႕ရွိပါျပီ။သူရြာကုိ မျပန္သည္မွာ ၾကျပီျဖစ္ပါသည္။သူ၏ဇာတိမွာ ရွမ္းေတာင္တန္းႀကီးမ်ား၏မွျမစ္ဖ်ားခံစီဆင္းလာေသာ ဒုဌ၀တီျမစ္၏ေဘးမွ ေက်းရြာေလးတစ္ရြာျဖစ္ပါသည္။၄င္းရြာသည္ ျပင္ဦးလြင္သြားသည့္လမ္းမွ ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ဆုိလွ်င္ နာရီ၀က္ခန္႕ေမာင္းမွေရာက္ႏိုင္ပါသည္။ေတာင္ႏွင့္ေျမာက္သြယ္တန္းေနေသာ ရွမ္းေတာင္တန္းႀကီးႏွင့္အတူ ဒုဌ၀တီျမစ္ကုိမီွခုိရင္း ရြာရွိလူမ်ားသည္ ေတာင္သူလုပ္ငန္းႏွင့္ တံငါလုပ္ငန္းကုိသာလုပ္ကုိင္ၾကပါသည္
ရြာရွိ ေတာင္သူႏွင့္တံငါလုပ္ငနး္ကုိလုပ္ကုိင္သူမ်ားထဲမွရြာရွိထူဆန္း၍ရုိးသားေသာလူတစ္ေယာက္ရွိပါသည္။ ထုိသူမွာ ေတာင္သူလုပ္ငန္းလဲမလုပ္ တံငါလုပ္ငန္းလဲမလုပ္ေသာ ဦးသာေအာင္ျဖစ္ပါသည္။ ဥိးသာေအာင္သည္ စိတ္သေဘာထားေကာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ ေလွျဖင့္ျမစ္၏ဟုိဘက္သည္ဘက္ကုိ ပုိ႕ေသာ ကူးတုိ႕သမားအလုပ္ကုိသာလုပ္ပါသည္။ကူးတုိ႕သမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ အျခားသူမ်ားလုိ တံငါလုပ္ငန္းမလုပ္သည့္အျပင္ သားသတ္လြတ္စားသူတစ္ေယာက္လဲျဖစ္ပါသည္။ရြာရွိကေလးမ်ားသည္ အလယ္တန္းေက်ာင္းကုိ တစ္ဖက္ကမ္းရွိရြာတြင္ သြားေရာင္တက္ရေသာေၾကာင့္ ဦးေလးသာေအာင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ေတာ့ မရွိမျဖစ္အားကုိးေနရေသာတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။
ဦးေလးသာေအာင္သည္ တစ္ကုိယ္တည္းသမားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရြာထဲတြင္မေနဘဲ ျမစ္ေဘးတစ္ေနရာတြင္ တဲကေလးတစ္လုံးျဖင့္သာေနပါသည္။ေစ်းသမားမ်ားဆုိလွ်င္လည္း ဟုိဘက္ကမ္းရွိရြာသို႕ သြားေရာက္ ေရာင္းခ်လုိပါကလည္း ဦးေလးသာေအာင္၏ ေလွျဖင့္သာသြားရပါသည္။ဦးေလးသာေအာင္မွလည္း ေလွပုိ႕ခကုိ ေစ်းသည္မ်ားမွ မိမိတို႕ပါရာဆန္ ဆီ အသီးအနွံမ်ားစေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိအဆင္ေျပရာေပးၾကပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း မွ်စ္ေပၚခ်ိန္ဆုိလွ်င္ ေတာင္ေပၚသုိ႕တက္ခါ မွ်စ္ခ်ိဳး၍ျပန္လာၾကပါကလည္း မွ်စ္မ်ားကုိလာေပးေလ့ရွိၾကပါသည္။ဦးေလးသာေအာင္သည္ လူအမ်ားနွင့္လုိက္ေရာညီေထြစြား ေနႏုိင္ေသာေၾကာင့္ လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားေသာေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္တည္းသမားဦးေလးသာေအာင္အတြက္ေတာ့ စားေသာက္ေရးမွာ ပူစရာသိပ္မလုိပါ။
ဦးေလးသာေအာင္လုိ စိတ္သေဘာထားေကာင္းေသာေၾကာင့္လည္း ရြာမွကေလးမ်ား တစ္ဖက္ကမ္းသုိ႕ ေက်ာင္းသြားတက္လွ်င္ မိဘသဖြယ္ ဂရုစုိက္ပုိ႕ေဆာင္ေပးပါသည္။ဒါေၾကာင့္ ရြာမွကေလးမိဘမ်ားသည္ ဦးေလးသာေအာင္ႏွင့္စိတ္ခ်ထားျပီးသားျဖစ္သည္။ဦးေလးသာေအာင္သည္ ငယ္ငယ္ကစာ မသင္ခဲ့ရ ေသာေၾကာင့္ ယခုစာသင္ရန္ တစ္ဖက္ကမ္းသုိ႕သြားေရာက္မည့္ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ မိမိလုိ စာမတတ္ေသာ ကေလးမ်ား မျဖစ္ေစရန္စိတ္ျဖင့္ လုိက္၍ပုိ႕ေပးေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။
မုိးရာသီမုိးရြာခ်ိန္တြင္ဆုိလွ်င္ ဦးေလးသာေအာင္မွာ ေက်ာင္းတက္ရေသာ ကေလးမ်ားကုိပုိ႕ရသည္မွာ တာ၀န္ပုိႀကီးပါသည္။တစ္ခါကဆုိလွ်င္မိုးရြာသည့္အခ်ိန္တြင္ ဦးေလးသာေအာင္မွ ေစ်းသည္တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ဖက္ကမ္းသုိ႕လုိက္ပုိ႕ရာ ေစ်းသည္မွ သူ၏ေစ်းေတာင္းမွ အသီးအနွံတစ္စီးျပဳတ္က်၍ ေကာက္လုိက္ရာ လႈိင္းကလဲလႈပ္ခတ္ဆုိေတာ့ ေမွာက္လုဆဲဆဲျဖစ္ခ်ိန္တြင္ ဦးေလးသာေအာင္မွ ေရထဲဆင္းျပီး ေလွကုိထိန္းမွသာ ေသကံမေရာက္ခဲ့ရေပ။ေစ်းသည္မွာေတာ့ သူ၏ပစၥည္းက်၍ ဆယ္ယူေသာ္လည္း ဟန္ခ်က္မညီမႈေၾကာင့္ ေလွမွာတစ္ဖက္ေစာင္းျဖစ္ျပီး ျမဳပ္လုဆဲဆဲျဖစ္သြားပါသည္။ဦးေလးသာေအာင္သာ ေရထဲမဆင္းဘဲ ဒီအတုိင္းေနခဲ့ပါက ေစ်းသည္၏ လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ေလွမွာထိန္းမရဘဲ ျမဳပ္သြားႏုိင္ပါသည္။
အဲဒါေၾကာင့္ ဦးေလးသာေအာင္မွာ ကေလးမ်ားပုိ႕သည့္အခ်ိန္တြင္ ပုိ၍ဂရုစုိက္ရပါသည္။ကေလးဆုိတာမ်ိဳးကလဲ အျငိမ္မေနဘဲ ေဆာ့တတ္ၾကေပရာ ေလွမွာျငိမ္မေနဘဲ လူးလြန္႕သြားျပီး ျမဳပ္သြားႏုိင္ေပသည္။တစ္ခါတစ္ေလ ဦးေလးသာေအာင္ေနမေကာင္းသည့္ေန႕မ်ားတြင္ဆုိ ကေလးမ်ားေက်ာင္းသြားရသည္မွာ အခက္အခဲမ်ား ၾကဳံရပါသည္။အဲလုိခိ်န္မ်ားတြင္ဆုိ ဦးေလးသာေအာင္၏ တန္ဖုိးကုိ ပုိ၍သိနားလည္ရပါသည္။ ဦးေလးသာေအာင္မွလည္း ေတာ္ရုံတန္ရုံေနမေကာင္းတာေလာက္ဆုိလွ်င္ နားမေနဘဲ ကေလးမ်ားသြားရာတြင္ အခက္အခဲျဖစ္သြားမည္စုိး၍ အားတင္းျပီးလုိက္ပုိ႕ေပး တတ္ပါေသးသည္။တစ္ေန႕တြင္ေတာ့ ဦးေလးသာေအာင္၏ ရုိးရွင္းစြာျဖတ္သန္းေနေသာ ကံၾကမၼာကုိေမႊမည့္ မုန္တုိင္းတစ္ခုတုိက္ခတ္လာသည္ကုိ ဦးေလးသာေအာင္တစ္ေယာက္ သတိမထားမိလုိက္ေပ…………။
ဆက္ပါဦးမည္။
Photo Credit :Google Image
Writer - Thant Zin Soe (tharpauk)
MSC 134