ပထမပိုင္း...
ေဘာ္ ေဘာ္ ေဘာ္ ........
ျမစ္ဆိပ္မွသေဘၤာဥၾသသံႏွင့္အတူ ျမင္ကြင္းထဲသို ့၀င္လာေသာ သေဘၤာတစ္စင္းေၾကာင့္ ဖိုးေထာင္ ေသာက္လက္စလက္ဖက္ရည္ကို အျပီးသတ္ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ကုန္းပတ္ေပၚမွ ျမစ္ဆိပ္ေအာက္ေျခသို ့ခပ္သြက္သြက္ပင္ ဆင္းလာခဲ့၏။
"ဗ်ိဳ ့တင္ေပးစရာ ကုန္ပါလား။"
"ပါတယ္ကိုဖိုးေထာင္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဆန္အိတ္ေတြ တစ္အိတ္ကို ၂၀၀ ပဲ ပံုမွန္ေစ်း။"
"ရတယ္ ကဲ ေက်ာေပၚတင္ေပးေတာ့။"
သေဘၤာေပၚမွ ခင္မင္ျပီးသား အလုပ္သမား လွေအာင္တင္ေပးေသာ ဆန္အိတ္မ်ားကို ကုန္းပတ္ေပၚမွ ေအာင္ပဲြရံုဆီသို ့ထမ္းလာခဲ့သည္။
ဖိုးေထာင္မွာ မေကြးျမိဳ ့တံတားေအာက္ေျခရိွရပ္ကြက္တစ္ခုတြင္ ေနထိုင္သူျဖစ္ျပီး ျမစ္ဆိပ္သို ့ဆိုက္လာသမွ် ကုန္မ်ားကို ထမ္းပိုးရေသာ အလုပ္ကိုလုပ္ေလသည္။သေဘၤာအမ်ားစုမွာ မေကြးကမ္းနားလမ္းရိွ ေန၀န္းနီကေဖးေအာက္ေျခ၌ဆိုက္ၾကျပီး သေဘာၤဆိုက္ခ်ိန္တြင္ ဖိုးေထာင္အပါအ၀င္ ကုန္ထမ္းသမားမ်ားက သေဘၤာဆီမွပါလာေသာ ကုန္မ်ားကို ကုန္းပတ္ေပၚသို ့ထမ္းတင္ေပးရသည္။တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေန၀န္းနီကေဖးအနီးရိွ ေအာင္ပဲြရံုတြင္ ကုန္ခ်ၾကျပီး တစ္ျခားပဲြရံုတြင္ခ်မည့္ကုန္မ်ားကိုေတာ့ သံုးဘီးသမားမ်ားျဖင့္ ဆက္သြယ္ေပးရျပန္ေလသည္။
မေကြးျမစ္ဆိပ္သို ့ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ရိွ ကုန္သေဘၤာမ်ား အလာမ်ားေလ၏။မေကြးေတာင္ဘက္ ျမစ္ေၾကာင္းနံေဘးရိွရြာမ်ားျဖစ္ေသာ က်ြန္းေတာ္ ၊မၾကီးကန္ ၊မဟာပိႏၷဲအျပင္ တစ္ျခားရြာမ်ားမွ စက္ေလွမ်ားလည္း ကုန္ကူးၾကေလသည္။ဖိုးေထာင္တို ့အလုပ္မွာ ပံုမွန္၀င္ေငြဟူ၍ မရိွေပ။ျမစ္ေရတက္ခ်ိန္ ႏွင့္ စပါးေပၚခ်ိန္ ႏွမ္းေပၚခ်ိန္မ်ားတြင္ ေက်ာနင့္ေနေအာင္ ကုန္ထမ္းရျပီး ယခုကဲသို ့ျမစ္ေရက်ခ်ိန္ အားလူးၾကက္သြန္ေပၚခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ ႏွမ္းစပါးေပၚခ်ိန္ေလာက္ ပိုက္ဆံမရေပ။
တခါတခါ အလည္အပတ္ ေလ့လာခရီးလာျကေသာ နိုင္ငံျခားသား သေဘၤာ ဆိုက္ေရာက္သည့္အခါ ကိုဖိုးေထာင္ဟာ အပိုဝင္ေငြရေအာင္ ဆိုက္ကားနင္းသည္။ နိုင္ငံျခားသား ဧည့္သည္မ်ားက ဆိုက္ကားစီးရတာကို အေတာ္ေလးႏွစ္ျခိဳက္ပံုရသည္။ တေခါက္ကို ေငြ ၉၀၀၀ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ရသည္။ သိပ္အမ်ားျကီးမဟုတ္ေပမယ့္ ဖိုးေထာင္တို့ မိသားစုအတြက္ မနည္းဘူးေလ။ သို့ေပမယ့္လည္း အဲ႔လိုခ်ိန္ေတြက နည္းပါသည္။ သေဘာၤက အျမဲေတာ့ ဘယ္လာပါ့မည္လဲ။ အခ်ိန္တန္ ျပန္တာေပါ့။ ရတဲ႔ပိုက္ဆံေလးေတြ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္ျပီး မိသားစုတြက္ စုဘူးေလးနဲ႔ စုတတ္ပါေသးသည္။
ဖိုးေထာင္တို ့လို ပညာလည္းမတတ္ အသက္လည္း၃၀ေက်ာ္ေနသူမ်ားအဖို ့တစ္ျခားေနရာတစ္ခုတြင္ အလုပ္ရဖို ့မလြယ္လွ။အေရာင္း၀န္ထမ္းဆို မိန္းကေလးမွခန္ ့ခ်င္ေသာ စားပဲြထိုးဆိုလွ်င္ပင္ အသက္ငယ္ေသာသူမ်ားသာ ခန္ ့ခ်င္ေသာ ဒီေခတ္ၾကီးထဲတြင္ ကိုယ့္လုပ္အားႏွင့္ ကိုယ္ရထားရာအလုပ္ကေလးတစ္ခုကို ေျခကုပ္ထားပါမွေတာ္ရာက်ေလသည္။
နဖူးကေခ်ြး ေျခမက်ေအာင္ ကုန္းျမင့္ၾကီးကို ေမာ့တက္၍ကုန္ထမ္းေနရေသာ္လည္း ဖိုးေထာင္ မပင္ပန္းပါ။ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးေျပလည္ဖို ့ သားကို လြယ္အိတ္အသစ္၀ယ္ေပးဖို ့ သားပညာတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရုန္းကန္ဖို ့အေတြးမ်ားသာ ဖိုးေထာင္ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္၏။ဖိုးေထာင္တို ့မိသားစုမွာ ၃ေယာက္သာရိွျပီး ဖိုးေထာင္ရယ္ မိန္းမ မပုရယ္ သား သီဟေက်ာ္ရယ္ျဖစ္သည္။
သားေလးက မႏွစ္ကမွ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး မေကြးတကၠသိုလ္တြင္ သခ်ာၤအဓိကျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ေနေလသည္။ဖိုးေထာင္မိန္းမ မပုကေတာ့ အေနာက္ျမိဳ ့မေစ်းတြင္ ဟင္းရြက္ကန္စြမ္းမ်ားေဖာက္သည္ယူကာ ေရာင္းေလသည္။ျမတ္လွသည္မဟုတ္ေသာ္လည္း မီးဖိုေခ်ာင္ကိုေတာ့ ကာမိ၏။
ျမစ္ဆိပ္ေနပူၾကဲၾကဲေအာက္တြင္ ကေလးအခ်ိဳ ့က ေရခ်ိဳးေနၾကသည္။ငါးဖမ္းေလွတစ္စင္းေပၚမွကေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေလွ၀မ္းထဲ၀င္လာေသာ ေရမ်ားကို သံဗံုးျဖင့္ ပက္ထုတ္ေနရင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကစားေနေသာ ကေလးတစ္စုထံ အားက်ၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေနျပန္သည္။ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ေတာ့ လူၾကီးတစ္ဦးက ပိုက္ကြန္ခ်ကာ ျမစ္ေရျပင္ကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ျမစ္ကမ္းပါးေပၚမွ လူရြယ္ႏွစ္ဦးက ေဆးလိပ္တိုကိုခဲရင္း ငါးမွ်ားေနေလသည္။ဤျမင္ကြင္းမ်ားမွာ ဖိုးေထာင္ငယ္စဥ္ကတည္းက ျမင္ဖူးေနၾကျမင္ကြင္းမ်ားျဖစ္ျပီး သိပ္မထူးဆန္းေသာ္လည္း ၾကည့္၍ရိုးသြားသည္ဟု မရိွေပ။
ျမစ္ထဲသို ့ဆင္း၍ ခပ္သြက္သြက္ေရခ်ိဳးလိုက္သည္။ကုန္းေပၚသို ့ျပန္အတက္တြင္ သားကို ျမင္လိုက္ရ၏။
သားႏွင့္အတူ ေကာင္ေလးေကာင္မေလး ၆ေယာက္ေလာက္ပါျပီး ျမစ္ဆိပ္ဆီသို ့ဆင္းလာၾကသည္။ဖိုးေထာင္ အက်္ႌကို ကမန္းကတမ္း၀တ္ကာ သားဆီသို ့ေျပးသြားလိုက္သည္။
ဆက္ပါအံုးမည္...
Author by Thant Zin Oo(magway)
MSC-184
