"Happiness; a result, not a goal, a feeling that results from the things we do in life." - Beyhan Budak
"Mutluluk; bir amaç değil bir sonuç, hayatta yaptığımız şeyler sonucunda ortaya çıkan bir hissiyat." - Beyhan Budak
Instead of going to heaven with regrets, I will go to hell with peace. This is what I want you to understand. You are drowned in the ambitions of the world. Not to see your own path, even to the heaven that is imposed on you, you cannot proceed properly. We came here to learn something. We know where we came from and where we are going. We'll even come and we're already gone. I'll skip this for now, in case you might be confused by discussing the time-related part. You are something separate from your body. Your body, including you, is still in the world, but it is not permanent. Think of a horse embezzled by you. You have to feed it well, get from one point to another with it, and in the end you have to give it back as healthy as you took it. If you regret behind the horse when you go to heaven, heaven will be poison, it will come from your nose. When you go to hell, you can cool off in the fire by thinking about the beauty and the healthy horse you left behind. Actually, it's not about which of these you go, it's how you go. Like I said, it's clear where we're going, even where we're going. There are also hints on how. I respect it if you're just after horse riding, but I understand from this confusion that you've lost the real path, you're looking for it.
Cennete pişmanlıklarla gideceğime cehenneme huzurla giderim. Senin anlamanı istediğim de bu. Dünyanın hırslarında boğulmuşsun. Değil kendi yolunu görmek, sana dayatılan cennete bile düzgün ilerleyemiyorsun. Buraya bir şeyler öğrenmek üzere geldik. Nerden geldiğimiz de nereye gideceğimiz de belli. Hatta geleceğiz ve çoktan gittik bile. Zamanla alakalı kısmı tartışmak kafanı karıştırabilir diye bunu şimdilik geçiyorum. Bedeninden ayrı bir şeysin sen. Bedenin de sana dahil henüz dünyadayken ama kalıcı değil. Sana zimmetlenen bir at düşün. Onu iyi beslemelisin, onunla bir noktadan bir noktaya ulaşmalısın ve sonunda onu en az aldığın kadar sağlıklı geri vermelisin. Cennete gittiğinde atın arkasından pişmanlık duyarsan cennet zehir olur, burnundan gelir. Cehenneme gittiğinde arkanda bıraktığın güzellikleri ve sağlıklı atı düşünerek ateşin içinde serinleyebilirsin. Aslında olay bunlardan hangisine gittiğin değil, nasıl gittiğin. Dediğim gibi, nereye gideceğimiz hatta gittiğimiz belli. Nasıl olacağına dair ipuçları da var. Sadece at sürmenin peşindeysen saygı duyarım ancak bu kafa karışıklığından anlıyorum ki asıl yolu kaybetmişsin onu arıyorsun.
